Ik heb mooiere edities van de Amstel Gold Race gezien en dan druk ik mij eufemistisch uit. Het was dodelijk saai en pas zo’n zes kilometer voor het einde gebeurde er wat. Toen Oscar Freire ontsnapte, begon eigenlijk pas de finale. Kort daarvoor was pas Romain Bardet ingerekend, de laatste man van een kopgroep van negen man, die heel lang alle ruimte kreeg. Ik had de winst Freire gegund, maar op 50 meter voor de streep was het helemaal op bij de drievoudige oud-wereldkampioen. De benen waren leeg en de zwarte …
… sneeuw dwarrelde voor zijn ogen. Toen gingen er nog drie sterken overheen. Ik gokte eerst op Sagan, maar die viel stil; toen mikte ik op Vanendert maar ook die hield het tempo er niet tot de streep in. Het was uiteindelijk de Italiaan Enrico Gasparotto (foto) van de Astana-ploeg die het laatste restje energie uit zijn tanige lijf perste en als eerste de verlossende streep passeerde. Een mooi slot van een koers die geen moment vermocht te boeien. Het was koud en die akelige noordenwind verkilde de renners en de toeschouwers. Is dat een excuus voor 256 kilometer en masse keren en draaien? Ik heb in het verleden de prachtigste koersen gezien in soms de meest barre weersomstandigheden. Voor een beroepsrenner mag slecht weer en kou nooit een excuus zijn. Er werd gewoon niet gereden en dat mag je ze wel kwalijk nemen.
Ook de Nederlandse ploegen lieten het afweten. Argos niet gezien, Vacansoleil nauwelijks en van Rabobank heb ik de hele dag drie, vier man attent voorin zien zitten. Tot het er echt om ging. Toen was het direct over en uit met de heren in het oranje. Mollema kon zich nog in de eerste groep handhaven, maar niet meer dan dat en de enige Nederlanders die zich vandaag in de kijker hebben gereden waren Raymond Kreder van Garmin, de enige landgenoot in die lange ontsnapping, en Niki Terpstra die in de slotkilometers nog probeerde Freire te achterhalen. Voor de rest was het vooral zeer matig en eigenlijk een belediging voor de nagedachtenis van Herman Krott. (Foto: © Cor Vos)