De overmacht van Tom Boonen in de afgelopen weken was indrukwekkend en de Belgen zijn terecht euforisch. Een jaar geleden maakte Philippe Gilbert net zo veel indruk met zijn machtsvertoon in de drie heuvelklassiekers en de Brabantse Pijl. Dit jaar is de Waal wat minder goed uit de startblokken gekomen, maar dat wil niet zeggen dat we hem voor vanmiddag moeten afschrijven. Wat hij ook beweert om zich in een underdog-positie te manoeuvreren. De grote vorm is er nog niet, als gevolg van een andere trainingsopbouw. Philippe wil aan het eind van het seizoen wereldkampioen worden en dan moet ...
... je natuurlijk niet te vroeg pieken. Maar de veelvraat van vorig jaar is een groot sportman en die zal zich toch niet kunnen bedwingen, denk ik, als het spel vanmiddag op de wagen gaat. Ik gok daarom op Philippe Gilbert, hoewel ik het veel mooier zou vinden als na elf jaar weer eens een Nederlander wint.
Erik Dekker was in 2001 de laatste en het wordt daarom tijd dat Gesink of Mollema de Belgen laten zien dat die Cauberg en al die andere rotklimmetjes toch echt het stempel Made in Holland dragen. Wat dat betreft heb ik meer vertrouwen in Mollema dan in Gesink. In zijn column in De Telegraaf is Robert zeer positief over zijn terugkeer aan de top na zijn gecompliceerde dubbele bovenbeenbreuk, maar hij weet altijd zoveel mitsen en maren in te bouwen alsof hij zich bij voorbaat wil excuseren als het niet lukt. Wat dat betreft is Bauke een open boek. Gisteren voor de camera van Studio Sport antwoordde hij op de vraag of hij onze enige klassieker zou kunnen winnen met: “Dat zou zo maar kunnen”. Met een spontane lach erbij.
In Frankrijk is deze week een boek verschenen met de titel Le Dernier Tabou, over de gezondheidstoestand van de opeenvolgende Franse presidenten. Ik kan me wel voorstellen dat ze zich daar zorgen over maken, sinds Georges Pompidou er – zo dement als een deur – als de hoogste baas van het land de lakens uitdeelde. Zo zou François Mitterand zijn geëuthaniseerd terwijl dat in Frankrijk streng verboden is; verloor Jacques Chirac een deel van zijn gezichtsvermogen door een hersenbloeding en over de huidige president Sarkozy weten de auteurs te melden dat die dagelijks, omringd door lijfwachten, een uurtje op de racefiets zit. Hij komt makkelijk kilootjes aan, want hij is verslaafd aan chocola, maar op de fiets krijgt hij dat er weer makkelijk af, is de verklaring vanuit het Elysée.
Om die lijfwachten bij te houden of om madame Bruni-Sarkozy in de echtelijke sponde niet teleur te stellen, slikt Monsieur le Président middelen die voor wielrenners streng verboden zijn. Dat de Fransen de hypocrisie hebben uitgevonden, weten we al jaren. Daarom is het niet verwonderlijk dat er voor presidenten een uitzondering wordt gemaakt als het verbod op euthanasie aan de orde is. Dat Chirac alleen nog in staat was zijn eigen belang te zien, was ook bekend, maar dat ze, uitgerekend in het land waar ze het hoogste woord hebben over (buitenlands) dopinggebruik, een president gedogen die aan de Epo zit, had ik toch niet verwacht. (Foto: © Cor Vos)