ad ad ad ad

Het balhoofdplaatje van Otto …

“Onze fietsclub heeft bij vrijwel elke bijeenkomst een kofferbakverkoop, waar je spullen die je kwijt wilt aan de man kunt brengen. Ik vond daar vorige maand een reeks oude Franse wielerboeken, die op een boekenplank gemeten zeker een halve meter beslaan. Een ongelooflijke vondst, zeker omdat een aantal van die boeken door de auteur en/of de hoofdpersoon waren gesigneerd. Volgens de verkoper waren ze afkomstig van Batavus, waar ze ooit als relatiegeschenk of anderszins waren binnengekomen en bewaard. In Friesland begrijpt toch niemand Frans, zei hij erbij, en zodoende waren ze op ... 
... enig moment in de verkoop gekomen. Ik begon ’s avonds meteen te lezen in een boek dat geschreven is door Rafaël Geminiani. Dat was eertijds een groot renner en later een succesvol ploegleider, reden waarom zijn naam ook een fietsenmerk werd. Het boek gaat over de periode dat hij als sportdirecteur vijfvoudig Tourwinnaar Jacques Anquetil begeleidde. Het boek heet Chronique d’une période bafouée, wat zoveel betekent als een loopbaan die schade is toegebracht. Het bevat onder veel meer een boeiend verslag over het niet-erkende werelduurrecord van Anquetil in 1967. Geminiani beschrijft minutieus de voorbereiding; waarom er was gekozen voor de Vigorellibaan in Milaan in plaats van de Olympische piste in Rome en waarom Monsieur Chrono na afloop weigerde te plassen ten behoeve van de dopingcontrole. De eigenzinnige Normandiër was ervan overtuigd dat de UCI het op hem had gemunt, omdat hij tegen de wil van de mondiale wielerbond voor de Vigorellibaan had gekozen en niet voor Rome. Hij werd achterdochtig toen hij na afloop van zijn geslaagde recordpoging te horen kreeg dat hij naar de dopingcontrole moest, terwijl er nooit eerder was gecontroleerd bij baanwedstrijden en ook niet bij recordpogingen. De door de UCI gestuurde arts kon zich niet als zodanig legitimeren en beschikte evenmin over een schriftelijke opdracht van de UCI. Dat was voor Anquetil een bevestiging dat zijn achterdocht terecht was en dat was niet het enige feit waar hij vragen bij stelde. Het bestuur van de wereldwielerunie was die week op een congres bijeen en toevallig ook in Milaan. Om de hoek zo te zeggen en Anquetil vond het daarom vreemd dat niemand van de bestuursleden de moeite had genomen naar zijn recordpoging te komen kijken. Om al die redenen weigerde Maître Jacques een plas af te leveren en een half uur na zijn weigering werd hem meegedeeld dat het UCI-bestuur unaniem had besloten zijn record niet te erkennen. Geminiani werd als medeplichtige voor een jaar geschorst. Een maand later deed Ferdinand Bracke in Rome opnieuw een poging het werelduurrecord te breken. Geminiani stak enigszins rancuneus een hart onder de riem met een telegram, waarin hij de Waal veel geluk wenste met de meetlinten, de klokken en de dopingcontroles van de UCI. Smullen, dat soort boeken. 
Tot volgende week!” 
Otto Beaujon

Door Fred van Slogteren, 30 maart 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web