“Cyclo Sprint is een Belgisch wielermagazine, waarvoor ik vandaag de aandacht vraag met de 84 pagina’s tellende uitgave van januari 2007. De Nederlandse uitgave wel te verstaan, want er verscheen ook een Belgische editie. Dat in die Nederlandse versie, vanwege de abonnees in ons land, ook veel aandacht aan de Nederlandse wielersport wordt besteed bewijst de cover, waarop we een fraaie actiefoto zien van Lars Boom als veldrijder. De foto is gemaakt bij het Nederlands kampioenschap veldrijden dat in januari 2007 in Woerden werd verreden. Boom werd daar voor de eerste maal nationaal kampioen en het blad noemt hem …
… een jong veulen, omdat hij een paar dagen voor dat kampioenschap zijn 21ste verjaardag vierde. Vanwege zijn grote en bewezen talent voor dit onderdeel van de wielersport had de KNWU hem dispensatie verleend en mocht hij als belofte bij de profs starten.
Hart in het veld
Boom startte in vijfde positie en reed al vroeg in de wedstrijd twee keer lek, wat hem enige achterstand kostte. Met de nodige vertraging begon hij aan zijn opmars. Eerst vervoegde hij Richard Groenendaal en samen gingen ze op zoek naar Gerben de Knegt, de kampioen van 2006 die er direct na de start vandoor was gegaan. Lars profiteerde van een foutje van de uittredende kampioen om zijn slag te slaan. Hij zat meteen in de juiste cadans, gaf er een lap op en bouwde zijn voorsprong gestadig uit. Groenendaal kon, nadat hij zich had ontdaan van De Knegt, de eerste nationale titel van Boom bij de profs niet meer voorkomen. Een definitieve keuze voor het veld had het jonge talent nog niet gemaakt. ‘Op dit moment zit mijn hart in het veld.’
De Kannibaal
Eddy Merckx kon in zijn tijd alles. Nou ja, bijna alles want aan het geploeter in de modder had-ie een broertje dood. Toch heeft De Kannibaal op zijn meer dan imposante palmares één overwinning in een veldrit staan. Hoofdredacteur Noël Truyens ging in een vraaggesprek met hem terug naar dat crossverleden en volgens de beste wielrenner aller tijden is veldrijden ‘plezant, goed voor de longen, pijnlijk voor de rug en anno 2007 een steeds belangrijker wordend stukje van de fietsenzaak.’ Hij schatte tijdens het interview in dat hij in zijn loopbaan pakweg tien keer in een veldrit was gestart en hij was daar niet bescheiden over: ‘En pas op hè, ik ben nog vijfde geworden in Overijsse. Ik herinner me nog dat Eric De Vlaeminck toen voor de start zei dat hij me ging dubbelen. Allez, dat dacht en hoopte hij toch. Hij wilde er in mijn nadeel een feestje van maken, maar dat ging niet door.’
Eén cyclocrosszege
‘Ik kon in het veld behoorlijk mijn streng trekken’, vervolgt hij. ‘Feit was dat ik sterk was, maar ik miste natuurlijk de techniek en ervaring. Ik reed amper in het veld, want graag deed ik het niet. Eén keer kon ik winnen, een duotijdrit samen met Eric De Vlaeminck. Ik werd ook eens tweede. Ergens in Frankrijk, maar ik weet niet meer precies waar. Voor het overige moet ge er u niet veel bij voorstellen. Crossen was en is, net als de piest, een discipline op zichzelf. Ik kon het niet allemaal doen. En op de baan was veel meer te verdienen.’
In mijn archief vond ik terug dat Merckx op zaterdag 22 januari 1972 inderdaad met De Vlaeminck in Eeklo een koppelcross over 25 kilometer heeft gewonnen. Ze bleven Juliën Stevens, gekoppeld aan de andere De Vlaeminck (Roger) 25 seconden voor.
Hulp voor onbehuisden
Het is ondertussen lang geleden, maar van het begin van de vorige eeuw tot en met 1949 werden er ook in Amerika zesdaagsen georganiseerd. Die waren niet alleen populair bij de liefhebbers van het spektakel, maar ook bij mensen die het barst kon schelen wie er won. ‘De eerste zesdaagse in Amerika was die in 1899 in New York. Later volgden ook Chicago, Buffalo, Boston en zelfs Hollywood. Niet alleen de kenners en fans maar ook zwervers en daklozen kwamen er op af. Dat had er mee te maken dat je voor een ticket van anderhalve dollar vijf dagen lang dag en nacht in de velodrome mocht blijven. De daklozen hadden al snel begrepen dat ze voor weinig geld bijna een week lang in een goedverwarmde zaal konden overnachten. Pas op de laatste dag werd de zaal volledig ontruimd voor de slotavond. Dan moest er opnieuw een kaartje worden gekocht, maar dat was meestal te duur voor die arme sloebers.’
Tot volgende week!”
Jan Houterman