ad ad ad ad

De Burgerlijke Stand van 30 augustus

Danny CLARK (1951, Australië)

Eigenlijk zijn het gastarbeiders, die Aussies. Al sinds mensenheugenis komen ze naar Europa. Met een koffertje met hun persoonlijke bezittingen en een fiets. Dat ze in hun vaderland vaak al een indrukwekkende erelijst bijeen hebben gereden, weet geen mens in Europa. Zo’n renner moet weer van voren af aan beginnen en met inzet en eerzucht schoppen ze het meestal vrij ver. En allemaal dromen ze van de dag dat hun carrière voorbij is en ze met een zak geld terug kunnen keren naar way down under. Zelfs Robbie McEwen, die toch helemaal verbelst is, weet wat hem te doen staat als het rennerseinde daar is. Onder die Australiërs was Danny Clark daar geen uitzondering op. Hij werd een geldwolf genoemd, want iedere verdiende frank of mark die hij niet voor zijn primaire levensonderhoud nodig had werd gespaard of belegd om maar als man in bonus naar zijn vaderland te kunnen terugkeren. Dat is hem meer dan gelukt, want hij was een grote en zijn carrière duurde lang. Weliswaar in het zesdaagsencircuit, maar als er een renner is die vindt dat dat niets voorstelt, dan moet Patrick Sercu die direct maar eens een contract aanbieden. Kijk maar eens naar de koppen van die uitgepierde gelegenheidsbaners na een ploegkoers van drie kwartier. Kapot zijn ze, terwijl de echte specialisten dan pas lekker gerodeerd zijn voor nog twee van die inspanningen op een avond. In dat wereldje is Danny Clark een heel grote geweest. Qua aantal overwinningen de op een na beste uit de wielergeschiedenis. Geliefd bij het publiek, maar veel minder bij zijn collega’s omdat hij hongerig altijd alles wilde hebben. Maar Peter Post zei het al eens tegen me, als je in dat wereldje de top wil bereiken, dan moet je een sekreet zijn. “Kijk maar naar Altig dat kreng, kijk maar naar Bugdahl, ook zo’n etter.” En kijk ook maar naar Post en Clark, zou ik er aan toe willen voegen, want die konden er ook wat van. Spijt hebben ze er niet van, waarom zouden ze ook en ik denk dat Danny hier 20.000 kilometer vandaan nog vaak met een glimlach terugdenkt aan de vele loeren die hij zijn collega’s (!) heeft gedraaid. En wat heeft het publiek daar van genoten. (Foto: archief Wim van Eyle)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Maurice ARCHAMBAUD (1906, overleden 03.12.1955, Frankrijk)

Hij werd vanwege zijn minimale gestalte le Nabot, ofewel de dwerg, genoemd. Maar in dat kleine lijf zat een geweldige kracht die hem tot een van de grootste renners van zijn tijd maakte. Hij won etappes in de Tour en de Giro, maar hij was vooral een geweldige tijdrijder. Hij won vele races tegen het horloge, zoals de eerste uitgave van Le Grand Prix des Nations op 18 september 1932. Organisator Gaston Benac had de grootste tijdrijders voor deelname weten te strikken en die kwamen naar Versailles met het vaste voornemen om de 142 kilometer tussen de stad met het beroemde kasteel en Montrouge als snelste af te leggen. Maar toen iedereen binnen was en de tijden waren vergeleken vielen de monden open van verbazing. De net 26 jaar geworden neo-prof Maurice Archambaud had de concurrentie verpletterd. De Spanjaard Bovet werd tweede op meer dan zes minuten, wereldkampioen Learco Guerra moest evenals Sylvère Maes meer dan tien minuten toegeven en tweevoudig Tourwinnaar Nicolas Frantz zelfs veertien minuten. En dat waren allemaal erkende tijdrijders.
De fameuze Italiaan Alfredo Binda had er direct een verklaring voor. Archambaud had zijn kwaliteiten als jachtrijder ontwikkeld omdat hij niet tussen de wielen durfde rijden. Een plausibele verklaring omdat meer tijdrijders van formaat die handicap hebben. Omdat ze bang zijn beginnen ze aan een solo, of ze rijden constant op kop of buiten de waaier. Daarmee kweek je inhoud aan en Archambaud moet er dus ook zo één zijn geweest, volgens Binda. We kunnen het hem niet meer vragen, maar hoe verklaart hij dan het feit dat le Nabot ook zesdaagsen reed en er zelfs een heeft gewonnen. In dat gewriemel op de baan moet je niet alleen goed kunnen sturen, maar ook heel goed tussen de wielen rijden. De zesdaagse die hij met Roger Lapébie als koppelgenoot won, was die van Parijs in 1935 en daar mochten alleen wegrenners van start gaan, omdat organisator Henri Desgrange het niet kon aanzien dat de vedetten van zijn Tour de France door de specialisten werden zoek gereden.
Maurice Archambaud werd in 1937 in Milaan werelduurrecordhouder door op de Vigorellibaan een afstand af te leggen van 45 kilometer en 840 meter. Pas vier jaar later werd dit record verbeterd. Met slechts 31 meter door een van de allergrootste renners aller tijden: Fausto Coppi.

De andere op 30 augustus geborenen zijn:

ANZIZAR, Iñaki (1984, Spanje)
ARNOUTS, Jan (1987, België)
ARVENT, Theo (1894, overleden 27.11.1937, België)
BERGMAN, Adam (1980, Verenigde Staten)
BURGAL, Vincente (1940, Zwitserland)
BUSSELEN, Rudy (1955, België)
CANUTI, Federico (1985, Italië)
CARIZZONI, Giuseppe (1930, Italië)
CESAREO, Enzo (1980, Chili)
CHÁFER, Diego (1913, Spanje)
COOLS-VAN DONGEN, Jolanda (1966, Nederland)
DE CORTE, Mauritius (1919, België)
DE LILLO, Domenico (1937, Italië)
DE WILDE, Ari (1982, Verenigde Staten)
DESMET, Luc (1957, België)
DEWOLF, Roger (1943, België)
DIERCKX, Danny (1968, België)
DOHERTY, Peter (1959, Groot Brittannië)
DUQUENE, Ferdinand (1912, België)
DURAY, Henri (1898, overleden 17.08.1984, België)
DURIEU, Hector (1903, overleden 12.03.1990, België)
FAVARON, Michele (1972, Italië)
GAARDE BORG, Peter (1973, Denemarken)
GODAERT, Hubert (1913, overleden 02.11.1983, België)
GOTTI, Giovanni (1912, overleden 07.04.1988, Italië)
HAMZA, Hakim (1973, Algerije)
HART, Sandra ‘t (1974, Nederland)
HOLMES, Glen (1972, Groot Brittannië)
JEZOWSKI, Krzystof (1975, Polen)
KRENN, Gerhard (1983, Oostenrijk)
KATWIJK, Jan van (1946, Nederland)
LAKEMAN, Henk (1922, overleden 08.04.1975, Nederland)
LARPE, Mickaël (1985, Frankrijk)
MERWE, Marissa van der (1978, Zuid-Afrika)
MORETTI, Umberto (1943, Italië)
NABBEN, Pol (1983, Nederland)
NIESTEN, Coen (1938, Nederland)
OTXOA PALACIOS, Javier (1974, Spanje)
OTXOA PALACIOS, Ricardo (1974, overleden 15.02.2001, Spanje)
PELLETIER, José (1888, overleden 14.02.1970, Frankrijk)
PENNE, Stijn (1983, België)
RASSINGER, Bernard (1963, Oostenrijk)
REGENT, Jean-Claude (1932, Frankrijk)
RICHARD, Bernard (1957, Frankrijk)
RUBERTI, Frédéric (1974, Frankrijk)
SANTAMARIA-BLESA, Javier (1965, Spanje)
SEBASTIA, Augustin (1921, Frankrijk)
STERCKX, Frans (1921, overleden 20.12.1985, België)
VARINI, Maurizio (1978, Italië)
VERCAMMEN, Robert (1923, België)

Door Fred van Slogteren, 30 augustus 2006 0:00

Danny Clark

Danny Clark reed hier nog vaak veteranenkoersen, gesponsord door een Duitse bewonderaar uit de "Ruhrpott". In 2003 werd werd hij nog wereldkampioen bij de masters cat. 50/52 in Sankt Johann, Oostenrijk.
Naar verluidt ("I heard it through the grapevine") is hij in 2004 in Australie op training aangereden. De automobilist is doorgereden en heeft hem gewond achtergelaten in een greppel. Pas na een hele tijd is hij door een passant gevonden. Hoe het verder met hem verlopen is, wist "the bush telegraph" niet te melden.

Geplaatst door theo, 02 september 2006 18:26:10

update on Danny

Left for dead - 28 July, 2004
LEGENDARY Australian cyclist Danny Clark has vowed to give up riding after nearly being killed yesterday in a hit-run accident at Tweed Heads.
Clark, 53, an Olympic Games silver medalist in Munich in the 1000 metre time trial, is recovering in Tweed Heads Hospital and last night underwent surgery on a badly broken right wrist.
“He left me for dead,” said Clark.
“He hit me side on and not square on, otherwise I’d be dead for sure. He must have been doing 120 kph when he hit me.”
Police have appealed to any witnesseses to the 8.50am accident and would like to talk to the driver of an old white hatchback sedan.
Clark was hit from behind just before the Boyd’s Bay Bridge as he travelled south on Wharf Street on his daily 100km ride between his home at Mermaid Beach - and Murwillumbah.
Clark’s frantic Italian-born wife Sabina, who celebrates a birthday tomorrow, rushed to the hospital after being alerted by police.
Several council workers had to stop traffic to divert motorists around Clark, who was lying motionless on the side of the road.
His near-miss comes two years after champion elite ironman Luke Harrop was killed by a convicted drug user at Robina during an early morning training ride.
Ten years ago, one of the city’s most promising athletes, Darren Smith, was killed when hit by a truck at Yatala.
Clark said he had been thinking ‘for a while now’ about when he would give away road cycling.
“I’m going to stop now,” he said.
“Sabina is naturally very worried and it’s time to give it away.
“I might get a turbo trainer and cycle at home and go to the gym and maybe run on the beach.”
Clark, who has spent the past 25 years mostly in Europe as a professional, said the Gold Coast’s roads were ‘an absolute lottery’ for cyclists.

Geplaatst door PdM, 03 september 2006 21:39:51

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web