Een ongeluk zit in een klein hoekje, weten we al sinds onze prille jeugd. Je houdt er echter nooit rekening mee. Het overkomt je en je geordende leventje staat op zijn kop. Het was eigenlijk een ongeluk van niks, een misverstand tussen een eenzame fietser op een druilerige zondagmorgen en een sympathieke automobilist die in zijn sympathie iets te ver ging. En toen was het Boem! Krak! Ho!. Ambulance, nog een ambulance die mijn fiets naar huis bracht, Diakonessen Ziekenhuis, eerste hulp, foto’s en het ...
... oordeel: gebroken heup. De heupkop doorgescheurd. Chirurg Nagesser, een look alike van Kamal van the Elephant Song, de volgende morgen aan mijn bed. Hartelijke begroeting want we herkenden elkaar van een vorige operatie. “Openmaken, kop afzagen, prothese plaatsen, klaar, na een paar dagen naar huis.” Een half uur later kwam de zaalarts. Die zei met een bedenkelijk gezicht: “Week ziekenhuis, daarna zes weken revalidatiecentrum, dat staat ervoor op uw leeftijd.” Ik zei hem wat de chirurg had voorspeld. Hij lachte en beende weg. Een dag na de operatie de fysiotherapeut aan mijn bed. “Morgen je bed uit, poot belasten, vrijdag naar huis.” Toen ik de volgende dag naast mijn bed stond, zakte mijn bloeddruk spontaan naar nul en ging mijn twee meter languit. Zes zustertjes van in de twintig sjorden mijn honderd kilo op het bed en daarna verzandde ik langzaam in de ziekenhuiscultuur, waarbij je om de twee minuten op de klok kijkt of de koffie al komt, de middagboterham in aantocht is en hoe lang het nog duurt tot het bezoekuur begint. De volgende fase is dat het je allemaal niks meer kan schelen wat er buiten gebeurt. Na elf dagen naar huis. Ik kon echt helemaal niks behalve wat pasjes maken met de rollator. Hulde en bewondering voor mijn vrouw die dat vrachtje gratis kreeg thuisbezorgd. Nu tien dagen later kan ik bijna alles, behalve al datgene wat zich onder de knieën afspeelt. Het gaat elke dag met sprongen vooruit en Suze en Loes van de fysio zijn tevreden. Over een paar weken hoop ik met veel training weer zelfstandig te lopen.
En het wielrennen? Het is erg langs me heengegaan. De prachtige prestaties van Mollema in Spanje deden me veel genoegen, want ik ben een fan van Bauke en de wereldtitel van Cavendish was perfect voorbereid. Helaas doet het me nog niet veel, dit in tegenstelling tot alle blijken van medeleven die ik heb ontvangen. Kaarten, telefoontjes, mailtjes, sms´jes, reacties op de slogblog, het was allemaal even hartverwarmend. Dank, beste mensen, jullie medeleven heeft fantastisch geholpen. Wat ook geholpen heeft is de afbeelding van mijn nieuwe fiets die ik op de zaterdag voor het ongeluk heb besteld bij Fred Rompelberg, de snelste fietser op aarde. Slechts drie maanden gebruikt op Mallorca, met 30 versnellingen, een triple en eindelijk met de versnellingshendels op het stuur. Mijn oude fiets gaat naar Peter R. de Fiets (ook gelukkig aan de beterende hand) en de nieuwe neem ik volgend jaar feestelijk in gebruik. Iets om de komende maanden naar toe te leven.
Morgen ben ik er weer met de eerste Burgerlijke Stand. Dank voor alle begrip!