ad ad ad ad

Het was me het weekje wel!


Er zijn van die dagen dat een wielerliefhebber helemaal aan zijn trekken komt. Dat gebeurt als je een prestatie ziet waar je verstand bij stil staat. Waarbij een wielrenner zover boven de rest uittorent dat het lijkt of hier een hogere macht aan het werk is. Gisteren mochten we die emotie maar liefst twee keer beleven. Eerst in de E3 Prijs Harelbeke, een Vlaamse semi-klassieker met een lange traditie, waarin Fabian Cancellara met de concurrentie speelde alsof het een stelletje beginnelingen betrof. In het begin van de koers reed hij ergens achterin. De op hem verliefde camera zag hem pech krijgen, van fiets wisselen, maar geen moment verloor het kind van Ferdi Kübler en Hugo Koblet dat aura van superioriteit. Toen de finale inging was zijn finest hour aangebroken. Zoals hij langs een denkbeeldige streep naar de kopgroep reed en vervolgens zijn moment koos, was in één woord: geweldig! Als je zo een koers kunt rijden, dan ben je van een andere orde dan de rest van het veld. De kat tussen de muizen, zeg maar. En dan ...

... zijn uitstraling. De klasse en de macht druipt van die man af. Die poten, die kop, die blik, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Hij heeft aangekondigd dat hij de dubbel van vorig jaar wil herhalen en eind september in Denemarken wereldkampioen op de weg wil worden. Hij zegt nog net niet: gaat worden, maar dat bedoelt hij wel. De Tour zal hij vanwege zijn postuur nooit winnen, maar hij behoort al wel tot de allergrootsten in de wielergeschiedenis.
Terwijl ik nog zat na te genieten, zag ik vervolgens het onderdeel Scratch voor dames bij het WK baanwielrennen in Apeldoorn. En weer zag ik iemand met een aura rondrijden die er geen twijfel over liet bestaan dat er maar één kandidaat was voor de overwinning. “IK GA WINNEN”, straalde dat frêle Brabantse grietje uit. Die aanzet van haar is puur machtsvertoon. Voor de kenners was er geen twijfel mogelijk, Marianne Vos is de allerbeste. Geen moment nerveus toen er vier meiden een halve ronde pakten, koos ze haar moment en het was gelijk gebeurd. Toen dat moment was aangebroken, reed ze met een Britse zo naar een eenzame koploopster toe en won afgetekend, de andere meiden tot dilettanten degraderend. 23 jaar en dan al zeven regenboogtruien en een olympische gouden plak in de tas. Het kind van Keetie Hage en Leontien van Moorsel is een fenomeen, een fenomeen als Fabian Cancellara. Als ze dezelfde motivatie nog een jaar of wat weet vast te houden, dan wordt ze een superster die na haar afscheid een handeltje in regenboog- en andere kampioenstruien kan beginnen door haar zelf gewonnen. Moge er nog vele dagen, als die van gisteren, komen. (Foto’s: © Cor Vos)

DOE OP 26 JUNI MEE AAN DE S.P.A.A.K. CYCLING CLASSIC! (klik hier)

Door Fred van Slogteren, 27 maart 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web