Over Jean Nelissen bestaan honderden anekdotes, want hij was een kleurrijk man. Een Bourgondiër in hart en nieren en daarom is het verwonderlijk dat hij het zoveel jaren bij de NOS heeft uitgehouden, een instituut gebouwd op een degelijke poldermentaliteit die ver afstaat van de joyeuze levensstijl die Jean zo kenmerkte. Die vreemde combinatie was natuurlijk heel lang gebaseerd op het gegeven dat er in Nederland niemand anders was met zoveel wielerkennis om de beelden van de Tour en de klassiekers van commentaar te voorzien. Nederland was in de jaren zeventig geen wielerland en is dat eigenlijk nog steeds niet. Mart Smeets heeft van Jean Nelissen het vak geleerd en toen die na ...
... jaren op eigen benen kon staan, werd het verschil tussen de royale inborst van Jean en het calvinisme van Studio Sport soms pijnlijk zichtbaar. Zoals eens bleek nadat Nelissen door de Tourdirectie met een medaille gehuldigd was omdat hij 25 jaar als journalist de Tour had gevolgd. Nadat die dag het werk was gedaan kropen enkele mannen van de schrijvende pers aan tafel bij hun collega’s van de televisie om het jubileum van Jean mee te vieren. Het was echter een avond als alle andere en van een feeststemming was weinig te bespeuren. “Welaan mannen, komt er geen champagne voor de jubilaris?”, riep Guus van Holland van de Volkskrant. Er kwam geen reactie, ook niet toen Frans van Schoonderwalt, ook de Volkskrant, een tweede hint gaf. Martijn Lindenberg, de baas van de NOS-ploeg, gaf niet thuis en toen was het Van Holland die de ober wenkte en een fles mooie sjampoepel liet aanrukken. Er werd geproost op Jean, maar van enige uitbundigheid was weinig te merken, ook al omdat je van één fles voor acht personen so-wie-so niet uit je dak gaat. De Volkskrant-mannen gaven nog eens een hint, maar wederom bleef het stil bij Lindenberg en consorten. Toen Guus van Holland daarop aanstalten maakte een tweede fles te bestellen, wist Van Schoonderwalt dat te voorkomen, vanwege de vrees dat hij dat tweede bonnetje er bij de boekhouder van de krant niet door zou krijgen. Er viel een lange en pijnlijke stilte die door het feestvarken zelf werd doorbroken. Met een royaal gebaar bestelde hij op eigen rekening de tweede fles. Toen de glazen waren ingeschonken, stond hij op, richtte zijn blik strak op Van Holland, hief het glas en zei met de zachtste G die hij in huis had: “Guusje, ik zal dit nooit vergeten.” (Foto: © Cor Vos)
Steun onze actie!