Het houdt niet op. Bijna elke dag gaat er de afgelopen dagen wel iemand dood, waar we warme herinneringen aan hebben. Conny Mus, Conny Stuart, Ton van Duinhoven, Anton Gesink, Appie Baantjer, Laurent Fignon en vandaag dus Jean Nelissen. In de tijd dat de meeste wielerliefhebbers de Belg nog niet konden ontvangen keken wij naar de Tour, het WK en de grote klassiekers aan de hand van Jean. Met zijn Limburgse tongval deed hij dat ...

... tot ieders tevredenheid, hoewel hij wel eens moeite had op zijn kleine zwart/wit monitor de renners te herkennen. Het was dan een sport op zich hem op die foutjes te betrappen, zonder hem te verguizen want we wisten allemaal hoeveel De Neel van onze sport afwist. Als chef sport van De Limburger was hij vele jaren een van de best ingevoerde sportjournalisten en zeer gezien bij zijn collega’s. Als die allemaal ’s avonds in het hotel waren verzameld, luisterden ze ademloos naar de vele verhalen en anekdotes die Jean moeiteloos uit zijn mouw schudde. Hij schreef vele boeken over onze sport en was nooit te beroerd om je ergens mee te helpen.

Zo zocht ik in 1998 iemand die in een Limburgs hotel mijn boek over Peter Post zou willen presenteren. Ik was toen nog vrij onbekend in de wielersport en nadat enkele ‘bekende’ journalisten hadden geweigerd, hoefde Jean geen moment na te denken. Toen Peter Post, als een echte emotionele Amsterdammer het - geconfronteerd, met zijn verleden - niet droog hield, ving Jean hem meesterlijk op en met weer een anekdote gaf hij De Keizer even de gelegenheid op verhaal te komen. Het was mede dankzij hem een geweldige avond. Na het officiële gedeelte was hij direct verdwenen en de volgende dag ontving ik een fax met een verklaring en een compliment voor mijn boek. Ik was toen en ben dat nog steeds trots op het feit dat hij mij toen een collega noemde, want Jean Nelissen was een goed journalist en een groot kenner van onze mooie sport. Een van zijn laatste klussen (misschien wel de laatste) voor Studio Sport was het verslaan van de Zesdaagse van Amsterdam van 2007, waar fotograaf Guus de Jong hem vastlegde in de voorbereiding van zijn verslag voor de camera. Het leven heeft denk ik voor Jean net lang genoeg geduurd. Hij heeft er op zijn eigen bourgondische wijze intens van genoten en er alles uitgehaald wat er in zat, maar het was op. Gelukkig is hem een verdere onttakeling bespaard gebleven. (Foto: © Guus de Jong)