“Didi nog gezien in de Tour de France? Nee, niet Didi Thurau, want die is al lang met wielerpensioen, maar Didi Senft, alias El Diablo, de duivel die met een vervaarlijke drietand altijd een stukkie met de renners meeholt en iedere dag wel ergens langs het parcours opduikt. Dat doet hij al sinds 1993, langer dan een rennersleven, maar te kort om model te hebben gestaan voor de duivel op dit balhoofdplaatje. Waarom fietsenmaker René Arliguie de …
… duivel uitkoos als logo voor zijn fietsenmerk, weet ik niet. Hij was in de jaren dertig een redelijke baanrenner geweest en nadat hij was gestopt vestigde hij zich als fietsenmaker en framebouwer in Montargis, de stad waar ook de bandenfabriek van Hutchinson is gevestigd. Hij bouwde mooie racefietsen en vatte het plan op om samen met Hutchinson een professionele wielerploeg op te zetten. Hij kreeg het zowaar voor elkaar dat de grote fabriek met een kleine framebouwer in zee wilde gaan. In 1946 werd de eerste ploeg gepresenteerd met dertien renners. Veel stelde het niet voor en aansprekende successen bleven uit, maar René was er meer dan trots op. In 1950 ging hij internationaal en contracteerde hij een Nederlander. Dat was Evert Grift die als amateur de eerste winnaar was van de Ronde van Limburg. Met die prestatie fietste de Soestenaar zich in de selectie voor de Olympische Spelen van 1948 in Londen. Een jaar later werd hij prof bij de Nederlandse Dunlop-formatie om zich daarna aan te sluiten bij Arliguie-Hutchinson. De bekendste renners (op één na) die voor het merk hebben gereden waren Gilbert Doré en Emile Ignat, die als koppel in 1946 de Zesdaagse van Buenos Aires wonnen. In 1955 slaagde Arliquie er in een heuse vedette te contracteren ook al was die in zijn nadagen. Dat was Apo Lazarides, een Tourwinnaar al was dat officieus. In 1946 won de Jonge Griek namelijk de Course du Tour de France, een verkorte versie van de grote Tour die in het eerste vredesjaar nog niet verreden kon worden, omdat Frankrijk nog grotendeels in puin lag. Hij werd in zijn laatste jaar als beroepsrenner op een fiets van René nog 39ste in de Tour en 45ste in de Giro. Na het seizoen 1956 hield Arliguie het voor gezien, temeer omdat hij altijd alles zelf moest doen: de fietsen maken en onderhouden en ploegleider spelen. In het seizoen 1965 kwam het merk nog één keer terug in het peloton. Met het wijnmerk Karafon als hoofdsponsor en met een echte ploegleider. Daarna is er niets meer van Arliguie vernomen.
Tot volgende week!”
Otto Beaujon
Steun onze actie!