In 2006 vermeldde je dat je nooi meer iets over Richard Bukacki gehoord hebt.
Na zijn profcarriere is hij vertegenwoordiger in wielersportproducten en ook in bieren geworden.
Hij heeft 4 kinderen en woont in het Belgische St. Gillis Waas.
De liefde voor de wielersport is er nog altijd en iedere dag fietst hij zijn kilometers.
Volgende week gaat hij mee naar de Eurobike in Frierichshafen.

En je komt hem ook nog maandelijks tegen als supporter op kermiskoersen. :)

In de Ronde van Brabant 1950 is gezondigd tegen de toen heilige amateurbepalingen, zoals de NWU (nog zonder K) na een onderzoek van een jaar bewezen achtte. De eerste zes renners in de uitslag hebben daarop een gedwongen overstap naar de profs moeten maken. Onder hen Toon van Oers, de slager uit Langeweg. De anderen waren Thijs Roks uit Sprundel, Piet Zwiers uit Eindhoven, Cor Witteveen uit Amsterdam en naar ik me uit het blote hoofd meen te kunnen herinneren, Leo Cantineau uit Breda. De naam van zondaar nummer zes wil me even niet te binnen schieten.

Han de Gruiter.

Han,
Zou nummer zes Wout Wagtmans geweest kunnen zijn. Hij moest in ieder geval om dezelfde reden overstappen naar de profs en dat was vlak voor het NK van 1950.

Je kent je klassiekers, beste Piet, petje af, maar 'mijn' zestal is pas in 1951 gestraft en Woutje moest al in 1950 de overstap maken. Fijn dat je het nog weet: daags voor het NK op de Cauberg. Hij gaf er meteen zijn visitekaartje af door als tweede te eindigen achter Gerrit Schulte. Diens grote rivaal Theo Middelkamp was op dat moment nog wereldkampioen en volgens de Zeeuw had Schulte daarom gevraagd hem de nationale kampioenstrui te laten, omdat Lepe Fieleke toch al in de regenboogtrui fietste. Geloof het of niet, maar ik verzeker je dat Middelkamp het me zelf heeft verteld. En niet daartoe uitgedaagd maar spontaan. Ach ja, wie lacht niet die een oudere coureur later hoort?

Han de Gruiter.

Theo ten Dam blijkt dus een vriendje van Leo Duyndam te zijn geweest. Die eer was voor mij nooit weggelegd, ofschoon er in zijn begintijd als amateur iets van een band tussen ons was. Ik had hem een week na zijn debuut bij de amateurs voor het eerst zien rijden in de ronde van Maasdijk. Het was zijn tweede koers in die categorie en aan de meet was de Westlander na wijlen Harrie van Piere en Amstel-coureur Hennie Schouten als derde geëindigd. Voor een wielerzotte regiojournalist aanleiding ook eens over dat boogbruggetje naar het witte houten huisje nabij veiling Poeldijk te gaan. Het zou wel eens de eerste keer geweest kunnen zijn, dat 'de nieuwe Schulte' een interview gaf.

Achttien jaar was Leo Duyndam en bijna een halve eeuw later staat het me nog zó helder voor de geest. Hij was toen al benaderd door sponsorploegen, maar wist niet wat hij ermee aan moest. Doen of niet? Twee grote, nog bijna kinderlijke blauwe ogen staarden me aan alsof hij van mij het ultieme besluit verwachtte. Ja doen natuurlijk! De 'Blonde God', zoals hij later werd genoemd, bleef aarzelen en toen kwam het hoge woord eruit. Zacht en onzeker. De jongeman die later als zesdaagsencrack niet meer buiten de pillen kon (zoals vaste ploegmaat René Pijnen in Wielerrevue onthulde), stond me daar in het ouderlijke huis toen heel bedremmeld aan te kijken. Door in zee te gaan met zo'n gesponsorde ploeg zou hij wel eens te maken kunnen krijgen met wat we maar medische begeleiding zullen noemen en daar zag hij als jongen van achttien vreselijk tegenop. We weten allemaal dat hij toch door de knieën is gegaan voor de blauwhemden van Smith's Chips/Acifit, de door Kurt Vyth zaliger betaalde equipe onder leiding van Piet Liebregts.

Duyndam werd populair door zijn drieste aanvalslust, die hem vaak applaus opleverde, maar ook de nodige teleurstellingen. Herinner u hoe Ger Harings als in een zetel naar de landstitel werd gebracht aan het wiel van Leo. De overstap naar de profs liet niet lang op zich wachten en toen hij daar nog te jong voor bleek te zijn, stapte de Westlander naar de Rotterdamse advocaat Jim Janssen van Raay, om via de rechter zijn zin door te drijven. Zegepralen in de zojuist herrezen Ronde van Belgisch Limburg en een rit in de Tour .... veel won hij niet totdat de baan uitkomst bood.

Er is een moment geweest waarop Leo Duyndam zich bij mij beklaagde over de leegheid van zijn bestaan als coureur. Er was toch nog zoveel méér op de wereld dan die fiets. Ik heb hem toen voorgesteld een keer samen naar het Van Gogh-museum in Amsterdam te gaan, een invitatie die blijmoedig werd geaccepteerd. Daags nadien rinkelde mijn telefoon al. Duyndam aan de lijn. Helaas, de afspraak kon niet doorgaan, want zijn boetiek in Poeldijk had hem nodig. Van nieuwe telefoontjes, laat staan afspraken is het nooit meer gekomen. Volgens mij is die knaap nooit echt happy geweest en misschien wel heel erg eenzaam.

Han de Gruiter.

Mijn zoveelste blunder. Nederig excuus. Natúúrlijk is die deal tussen Fiel en Gerrit niet in 1950 maar in 1948 gemaakt, voor zover al sprake van een deal is geweest, want zou Schulte zonder Middelkamp's toestemming géén kampioen zijn geworden? Hij was het in 1944, 1948, 1950 en 1953. Me dunkt.

Toch heeft Briek Schotte, de wereldkampioen van Valkenburg 1948 en Moorslede 1950, me ooit verteld dat Schulte hem in dat laatste jaar bijna heeft gesméékt hem te laten winnen toen ze in de finale samen vooruit zaten. Gerrit was bereid er elk bedrag voor te betalen, aldus Schotte, maar de Flandriën zou hebben geantwoord: "Nee jongen, die titel verkoop ik niet, hier wint vandaag maar één man en dat ben ik." Decimeter voor decimeter reed hij Schulte in zijn eigen West-Vlaanderen los, om te elfder uren nog door de terugkeer aan het front van Theo Middelkamp te worden bedreigd. De wereldkampioen van 1947 werd aldus in 1950 nog tweede, Schulte vierde.

Han de Gruiter.

Interessant verhaal van Han de Gruiter over Leo Duyndam. Een verhaal waar de wielersport zich, ook zoveel jaar later, diep voor zou moeten schamen. Want ga maar na: een jonge knaap vraagt zich af of hij wel door moet gaan met fietsen op niveau. Sponsorploegen hebben zich al gemeld bij het grote talent en de achttienjarige realiseert zich dat daarmee de onvermijdelijkheid van het gebruik van stimulerende middelen om de hoek kijkt. We kennen de afloop.

In heldenverhalen daarna waar allerlei fietsvrienden, ploegleiders en ander randvolk aan het woord komt, wordt de nadruk gelegd op het moeilijk in te tomen karakter van Leo Duyndam, een jongen die precies 1 dag jonger was dan ikzelf. Maar daar houdt de overeenkomst dan ook helemaal op; zijn wielertalent was van een andere orde. Op zijn keus om met de juiste mensen om te gaan ben ik niet jaloers. Hoe langer het geleden is, des te meer wordt duidelijk dat die regio een gevaarlijke plek was voor jongens met een zwalkend gemoed zoals Leo er een leek te zijn. Jammer dat er nooit grote schoonmaak gemaakt is onder de loverboys van het metier.

Die loverboys zijn er zelf ook aan kapot gegaan zoals de haagse gebroeders Bromans, de grootste dealers uit het fietsmetier.

Was het geen bloody shame, dat de toen pas negentienjarige neo-prof Wout Wagtmans in 1950 zijn Tourdebuut mocht maken? Onze nationale amateurkampioen van 1949 was weliswaar nooit vies van een avontuur en zal het prachtig hebben gevonden, maar lichamelijk was hij nog niet toe aan zo'n krachtproef en van gedegen voorbereiding was al helemáál geen sprake. Des te knapper dat de kleine Brabander er pas in Pau, dat wil zeggen in de tiende rit, de brui aan moest geven. Maar was het verantwoord? Waar waren ze, de verstandige mensen die hem het avontuur uit de blonde bol hadden kunnen praten? Of was Woutje daar te eigenzinnig voor?

Fred rakelde het al op: daags voor het titelgevecht van de profs had de ex-goalgetter van de Blauw-Geeljunioren afscheid van de officiële amateurstatus moeten nemen, waarna hij alom respect afdwong door bij de grote mannen direct tweede te worden na Gerrit Schulte. Het leverde hem een ticket voor de Tour op.

De nationale ploeg bestond dat jaar uit zes renners, de drie routiniers Sjefke Janssen, Wim de Ruyter en Henk de Hoog, aangevuld met de drie jongere debutanten Gerrit Voorting, Frans Vos (beiden trouwens al aardig op weg naar de dertig) en levenslustige Woutje. De Tilburgse wethouder Piet van Ierlant fungeerde als ploegleider, zijn stadgenoot Jan Pijnenburg (gepokt en gemazeld op de vooroorlogse wielerbanen) als chauffeur van de open witte jeep die door de Tourdirectie was geleverd. Net als alle fietsen van de renners, die slechts met hun eigen zadel naar Parijs behoefden te sporen en aldaar kennis maakten met hun ploeggenoten. Van aparte mecaniciëns en/of soigneurs was nog geen sprake, van onderling ploegverband al niet veel méér. Iedereen fietste in principe voor zichzelf en voor de eigen portemonnee.

Illustratief voor de gang van zaken was het gebeurde in een van de eerste ritten. Ik meen dat het de vijfde etappe was, van Lille naar Rouen. Vos zat op zeker moment in een kopgroep, maar zag opeens de witte jeep langszij komen. "Stoppen Frans, wachten op Wout!" was naar zijn zeggen het dienstbevel. Hij met tegenzin in de remmen, om vervolgens het peloton te zien passeren mét De Hoog, mét De Ruyter en mét Janssen! Waarom hij dan uitgerekend naar de kant moest? Het wachten op Woutje duurde lang genoeg om terloops een ijsco soldaat te maken en eindelijk kwam het duo Voorting/Wagtmans eraan. De laatste op zijn tandvlees, aldus Vos. Ten einde raad is de Benjamin van de Nederlandse ploeg toen maar kilometers lang met handkracht richting finish geduwd. Pas een jaar later, onder leiding van zijn stadgenoot Kees Pellenaars, begon Wagtmans furore te maken in de Tour.

Han de Gruiter.

Kleine aanvulling Han. Volgens Gerrit Voorting was Pijnenburg de ploegleider en Piet Moeskops de chauffeur. Wat Piet van Ierlant deed en waar hij was, kon hij me ook niet vertellen. Er was verder wel degelijk een soigneur. Dat was Jan van Dinteren. Toen vijf van de zes Nederlanders waren uitgevallen, ging alleen De Ruyter door als lid van een regionale ploeg, vol Parijzenaars. Pijnenburg, Moeskops en Van Dinteren werden door de organisatie naar huis gestuurd. Van Dinteren is toen dagelijks met de trein de karavaan achterna gereisd om ´s avonds in het hotel De Ruyter te kunnen verzorgen. De Rotterdammer haalde Parijs en verdiende circa duizend gulden. Na het afrekenen met Van Dinteren had hij nog driehonderd piek over. Als pleister op de wonde werd hij in Rotterdam ingehaald alsof hij de Tour had gewonnen. Wat hij achteraf van Tourwinnaar Kùbler heeft gekregen voor zijn voor ieder zichtbare hulp in de beroemde Zaaf/etappe heb ik niet kunnen achterhalen. Groet! Fred

Heb me vandaag weer zitten ergeren aan dat gedoe van de huidige ploegleiders in zowel de Giro als de Ronde van België. Misschien ben ik er wel te veel idealist voor of geen man van deze tijd meer (vandaag de dag draait alles immers om muntjes en puntjes), maar staan die renners en hun 'gangmakers' er dan nooit bij stil, door hun manier van doen de geloofwaardigheid van hun vak, hun hobby, op het sel te zetten?

Ik bedoel dit: vroeger (jaja, stil maar) was het een prestatie van formaat wanneer een renner erin slaagde, na malheur terug te komen in het peloton. Tegenwoordig is het bijna verdacht wanneer hij niét binnen tien minuten weer aansluiting krijgt. De coureur krijgt een nieuw wiel plus fikse gooi, kijkt meteen ongeduldig om waar de auto blijft en ziet de mekanieker al in kotshouding buitenboord hangen om zogenaamd iets aan zadel of achterlicht te doen. Iets huichelachtigers bestaat niet. Wees dán een vent en grijp open en bloot die wagen vast en laat je door die taxi terug brengen. Bjarne Riis flikte het eens, voor het oog van de TV-camera zijn achterop geraakte renner liefst zesmaal binnen pakweg vijf minuten een verse bidon drinken aan te reiken. Mag ik daar alstublieft braakneigingen van krijgen? De geloofwaardigheid van ons cyclisme staat op het spel!

Han de Gruiter.

Sorry Fred, maar ik baseer me volledig op de informatie die Frans Vos me verschillende keren heeft gegeven. Niet alleen op zijn ouwe dag, maar ook in augustus 1950 kort na de desbetreffende Tour. Hij had het nooit over Moeskops of Van Dinteren, maar uitsluitend over het door mij genoemde Tilburgse duo. Best mogelijk dat Pijnenburg in de praktijk voor ploegleider speelde, maar op papier was Van Ierlant met die taak belast. Mocht het anders zijn geweest, kruisig me dan voorzichtig.

Je aanvulling over De Ruyter had ik maar weggelaten, ervan uitgaande dat het bekende koek voor ieder van ons was. Mijn complimenten ondertussen voor de manier waarop je me scherp houdt. Merci mille fois!

Je noemt de naam Zaaf. Volgens Vos, die in de veertiende rit langs de kant van de weg is gaan zitten en niet door een zonnesteek zoals hij beschaamd altijd heeft volgehouden, maar omdat die hele Tour hem verder de neus uit kwam, is na zijn opgave in de trein naar Parijs gestapt met die Zaaf en de Luxemburger Bim Diederich (geld beuren, fiets inleveren), om gedrieën nog wat Parijse bloemen buiten te zetten. Het kostte hem zijn verkering met Gerrie, zij het niet voor lang want de twee sloten weer vrede en bleven elkaar trouw tot in de dood.

Han de Gruiter.

Goede Han, Moeskops, een grote vriend van Joris van den Bergh, is van 1948 tot en met 1950 chauffeur geweest van de ploegleidersauto. Daar bestaan meerdere foto's van. Voorting kreeg in de eerste bergetappe ruzie met het duo Pijnenburg/Moeskops omdat hij de versnellingen niet kreeg die een routinier als Stan Ockers hem had geadviseerd. Hij heeft ze toen onder meer toegevoegd dat ze er als voormalige baanrenners geen kl... verstand van hadden. Pijnenburg heeft Voorting toen nog bij de NWU voorgedragen voor een schorsing, maar dat is niet gelukt. Het De Ruyter-verhaal heb ik er alleen bijgeschreven om aan te tonen dat de ploeg wel degelijk een verzorger had, in de persson van Jan van Dinteren. Groet! Fred

Wind je niet op jongen, ik mag dan koppig en eigenwijs zijn, af en toe is het verstandiger om de witte vlag te hijsen. Zeker wanneer de helft van Nederland blijkt mee te lezen. Nogmaals Fred, mijn informatiebron was Frans Vos, dus als die ernaast zat heb ik gejokt in gemeenschap van goederen. Of zoiets. Mijn (nee, zijn) mening geef ik graag voor een betere, al is het dan ook tandenknarsend.

Herkenbaar is voor mij de kritiek die Gerrit Voorting op de ploegleiding had. Ook Vos was niet erg te spreken over die mannen. "Op twintig kilometer van de finish reden ze alvast naar het hotel en wij moesten het verder maar uitzoeken", was een van zijn verwijten. Zoals de beroemde Belg Stan Ockers ook hem in de bergen probeerde te helpen, al was het maar door de opmerking: "Ik zou maar eens schakelen Frans, want we zitten in de Pyreneeën!"

Tja, als prof uit het vlakke Nederland kun je tenslotte niet álles weten. Net zo min als IK alle wijsheid in pacht heb.

Han de Gruiter.

Beste Han de Gruiter, je bijdrage met veel aandacht gelezen, en wat je schreef is een prachtige aanvulling op mijn publicatie, er is geen woord van gefantiseerd, en constateer dat wij de veel te vroeg overleden Leo blijven herinneren zoals hij werkelijk was, niet meer en niet minder, alleen er zouden plannen zijn om zijn graf ergens in Zuid Frankrijk op te knappen, tenminste dat heb ik gelezen in de Wielerexpress van Jan Zomer. Het schijnt zo te zijn,Dat het bij plannen gebleven is, vind ik jammer.Ik had graag een bijdrage hieraan geleverd, echter het zou nog kunnen, zullen Joop van Rossem en Dick van Kerpel hun restauratie van het graf als nog niet willen verwezenlijken! want is het niet zo wie A zegt moet ook B zeggen, op mijn kunnen ze rekenen, wie volgt?, en nu maar hopen dat mijn "persoonverheerlijking " in goede aarde valt. Theo ten Dam.

Met aandacht het stuk gelezen van Joep Scholten, over het schaamteloze in de wielersport, d.d. 24 Mei j.l. als reactie over het relaas geschreven door Han de Gruiter. Nu ik heb een wielrenner gekend die dezelfde familienaam had als Joep. Dit was ene Harrie Scholten die op 17 jarige leeftijd met zijn H.B.S. diploma op zak aan het wielrennen ging. Ja met uitstekende resultaten bij de Nieuwelingen en nog betere bij de Amateurs. Wie kan bogen op 2 maal achtereen de Ronde van Noord-Holland, afstand 250 km. te winnen, dit alles geschiedde eind jaren vijftig van de vorige eeuw. Ook werd hij afgevaardigd naar het Wereldkampioenschap te Reims ( Frankrijk ) met zijn 2 Haagsche clubgenoten van de Spartaan, n.l. de rappe Joop van der Putten en de jonge Ab van Egmond, beide goed van diverse klassieke overwinnigen en criteriums in binnen-en buiten land. Ja Ome Henk Ammerlaan kon toen trots zijn op zijn de Spartaan als praeses, ja het was een der betere clubs in die jaren. Terug naar Harrie, na zijn successen bij de Amateurs werd hij een blauwe Maandag beroepsrenner. Nam deel aan enkele buitenlandse meerdaagse wedstrijden. Ja Harrie had de ogen goed opengezet, en kwam tot de conclusie dat dit metier, NIET zijn metier was!. Leverde zijn proflicentie in en ging als bedrijfsleider bij zijn vader in de vleesindustrie werken. Ja wat te doen met zijn overtollige kracht en energie. Hij kwam in contact met de Rugbywereld enwerd lid van de H.R.C., ook in deze sport kon hij zijn ei kwijt. Hij werd binnen de kortste keren zelf een erkende Rugby-internationaal! Ja om millieureden moest zijn Vader zijn vleesfabriek verplaatsen, en naar een nieuwe omgeving werd uitgeken.Het werd Oldenzaal in Twente. Ja Harrie had het bedrijf van Pa overgenomen. Succesrijke jaren volgde, en na verkoop vande fabriek ging hij terug naar zijn roots in het Westen. Zijn nieuwe woonplaats werd Wassenaar, raar maar waar de wielerbacillen kwamen weer tot leven, en ging weer de racefiets berijden om zijn conditie op peil te houden. Enkele jaren geleden werd dezelfde racefiets hem fataal, tijdens een van zijn trainingstochten op weg naar huis, kwam hij te vallen onder het viaductje van de A44 vanuit het Haagsche Bos richting Wassenaar, ja een vorkbreuk of iets dergelijk brak, en hij kwam ongelukkig tercht, geen valhelm op, werd hem fataal, jammer ik had hem graag nog eens willen spreken, echter dat kan helaas niet meer. Ik hoop met deze bijdrage Harrie Scholten te eren, hij was een coureur die wilde WINNEN en niet ten koste van ongeoorloofde middelen, en voor mij had en heeft hij gelijk!, dus bij deze breng ik Harrie terecht nog een onder U aandacht, dat verdiende hij!!. Theo ten Dam.

Ja nogmaals het stukje gelezen met het commentaar Uwerzijds, waardeer U mening, trouwens de meeste berichten dragen bij aan de historie en wetenswaardigheden van de door ons gewaardeerde Wielersport. U vertelde dat Leo een dag jonger was als U, daarbij heeft U gelijk Uw geboorte jaar 1948 almede Uw verjaardag ! Januari prijs gegeven, Ja dan heeft U waarschijnlijk nimmer gewerkt op Uw verjaardag, zou wel kunnen bij voorbeeld in de Horeca of iets dergelijk,maar dat zal wel niet het geval zijn geweest, omdat U zo'n bewonderaar bent van onze sport, dit alles vastgesteld hebbend, ga ik genieten van de 1e Pinksterdag ergens in Noordholland, alwaar ik geinviteerd ben voor een barbecue, dat ik immer aankondig als barbeknoeien, nu voor heden gegroet en geniet allen van het prachtige weer!, aldus Theo ten Dam.

Beste Theo ten Dam, we hebben het bij mij thuis al eens over dat ongeluk van Harrie Scholten gehad, maar jouw informatie over de gebeurtenissen wijkt af van wat zijn weduwe mij als oude schoolvriend heeft onthuld. Die bron lijkt mij het betrouwbaarst. Ik heb dus geen reden om aan te nemen, dat Harrie niét op grondgebied van Bleiswijk over de kop is geslagen en nog diezelfde zondagavond de 1e april 1907 (of 8, wil ik af zijn) ien het Lange Land Ziekenhuis van Zoetermeer aan zijn zware hersenletsel is bezweken.

Hij is trouwens ook geen prof geweest, maar van het cyclisme genezen na wat hij allemaal in een Belgische kleedkamer had gezien toen hij, wijze van voorbereiding op zijn nakende overstap naar de beroeps voor een zogenaamde open koers had ingeschreven.

Hopelijk laat Mister Error dit kleine stukje door, want dit weekend heb ik al twee keer voor Jan Lol een lang verhaal zitten typen. Groetjes.

Han de Gruiter.

Beste Han, ja indien jij met de weduwe gesproken hebt van Harrie, dan zal jouw uiteenzetting de juiste zijn, ja ik had dit vernomen via de tamtam, ja echter het doet niets af, dat hij niet meer onder ons is, helaas. maar dat Harrie geen beroepsrenner was geweest, maar onafhankelijke, die het toen mogelijk maakte dat je zowel bij profs en Amateurs kon starten, die mededeling kreeg vandaag van mijn broer Louis te horen, die was immers een leeftijd genoot van Harrie. Ik vind toch dat hij om nog eens herinnerd te worden als een geweldig athleet op zijn plaats!, excuses voor de foute info in mijn schrijven vermeld! Ja Han, die geheimzinnige Mister " ERROR " komt er bij mij regelmatig op te staan, of bij een corectie dat al het getypte plotseling verdwenen is. Ja dan volgen er enige onparlementaire Vloeken, omdat dan mijn werk voor niets geweest is, ja ik ben dus niet het enige slachtoffer. alduds Theo ten Dam.

Harrie Scholten had geen vleesverwerkend bedrijf in Oldenzaal maar in Denekamp en niet te vergeten in Engeland waar hij in vlees erg groot is geworden.Reed iedere dag van Wassenaar naar Denekamp en kwam regelmatig bij zijn grote vriend Herman die binnenkort weer zijn jaarlijkse haringparty geeft en waar Harrij Scxholten tot zijn plotselinge dood(na een val op de racefiets) altijd bij aanwezig was met zijn zoon. Was een topamateur in die tijd en won in 1958 ook de ronde van Overijssel

Harrie Scholten heb ik goed gekend doordat hij een van mijn vrienden van de middelbare school was. Juist daarom stel ik het zo op prijs dat de berichtgeving over hem correct is en juist daarom produceerde ik dit weekend tot DRIEMAAL toe een voor deze rubriek lijvig stuk over hem. Even zovele malen wist het nare mannetje met de naam Error mijn werkstuk de toegang te weigeren als ware ik zonder stropdas aan zijn deur verschenen. Ik stop ermee hoor, heb wel wat anders te doen. Moet me nu gaan storten op mijn redactionele bijdragen aan de paardensporteditie van een Rotterdams krantje dat ook dit jaar weer t.g.v. het CHIO zal verschijnen. Sorry.

Han de Gruiter.

U bent waarschijnlijk de goede ex-coureur uit Borne, dat is hetgeen ik onthouden heb uit de verhalen van de toenmalige Wielersport, welke iedere licentiehouder 40 maal per jaar toegezonden kreeg, als dit inderdaad zo is, dan complimenteer ik U nog met de ellenlange lijst die bijeen gefietst hebt, ja wat leeftijd aangaat zitten we waarschijnlijk in dezelfde leeftijdsgroep. Ja ik wist niet dat hij dagelijks vanuit Wassenaar naar Denekamp, dus niet Oldenzaal, verschil ca 8 km ? in elk geval, in het Oosten van het land reed, dat zullen dan ook vele uren in de file staan zijn geweest. Ja merkwaardiger wijze heb ik hem nimmer meer ontmoet, ja ik kan wel zijn jongere broer Aad, ook overleden, en zijn toen knappe zus Wil herinneren alsmede zijn oom , altijd aanwezig bij de wedstrijd alwaar Harrie fietste, en natuurlijk zijn moeder en vader, ja dat was in de tijd dat hij in de Maagdepalmstraat ( Valkenboskwartier) te den Haag woonde. en wie zijn grote vriend Herman is weet ik niet, misschien de Oud renner Herman van der Dussen van het Kippenrestaurant aan de Boulevard te Scheveningen, die het in een ander soort vlees zocht en ook een groot zakenman werd!. nu weer wat aan de blog toegevoegd hebbende groet ik U Theo ten Dam.

Wat een oeverloos gezeur van die Ten Dam. Heeft die man niets anders te doen?

En dat vleesverwerkende bedrijf van de familie Scholten is niet om milieuredenen naar Denekamp verplaatst, maar omdat Harrie er dichter bij Hamburg zat, de stad waar hij om zakelijke redenen dagelijks moest zijn. Vol trots meldde hij me daar toen over: "En Scholten is nóóit te laat! Nóóit!"

Hij en zijn vrouw zijn later naar het westen teruggekeerd, omdat ze in het oosten nooit hebben kunnen aarden In de laatste jaren van zijn leven bewoonde Harrie met nog steeds dezelfde echtgenote een leuk optrekje aan de Eikenlaan in Wassenaar. Toevallig dezelfde naam als van de straat waar hij tientallen jaren eerder in Rijswijk (naast de Hoornbrug) woonde. Het was daar dat ik hem voor het eerst sinds ons eindexamen weer eens in alle rust kon spreken. In burger en zonder racefiets. Daar was het ergens in de jaren zestig ook, dat hij me, nog steeds even verontwaardigd alsof het een week eerder was gebeurd, de reden van zijn onverwachte afscheid als wielrenner heeft toegelicht.

Zo, dit stukje eerst maar eens voorleggen aan Mister Error. Dan kunnen we altijd nog aan nieuwe afleveringen denken.

Han de Gruiter.

Nee dat klopt, vind het n.l.leuk figuren als U op de kast te jagen, gelukkig zijn er velen die mijn verhaaltjes apricieren, dat merk ik uit de vele positieve reacties, en blijft U maar in Uw veerhuisje kniezen!

ik sla die reacties van ten dam al heel lang over want vind ze ook vervelend en flauw. het begint een beetje op een terreur te lijken.

Mijnheer Hugo Vermaelen U doet dus het juiste, bewonderingswaardig, dit heb ik reeds eerder vermeld, indien je mijn stukjes niet wilt lezen dan slaat U ze toch over, gelukkig zijn er ook mensen die het wel op de juiste waarde schatten, en als oudrenner laat ik mij niet ontmoedigen mijn ondervindingen aan deze slolblog toe te vertrouwen en zet gelijk als vroeger de kiezen op elkaar en demareer extra hard zodat U mijn achterkant kan bewonderen, overigens weleens op een racefiets gezeten? ik vele jaren!!!

Beste Theo.Het is niet de bedoeling dat je nu op elke aanval gaat reageren!
Ga gewoon door met jouw leuke stukjes,of het vanaf Tenerife is of vanuit dit heerlijke kikkerlandje !!

Bedankt Mijnheer Harry Hermkes, ik ben tot begin Oktober in dit wisselvallige kikkerland, ja en zal proberen U advies te volgen, hoewel ik als gevoelig en emotioneel mens bekritiseerd wordt, probeer ik mij toch te verweren, al is het niet altijd goed ergens op te reageren . In elk geval nogmaals bedankt voor de morele steun, en hoop dat er leuke stukjes in de slogblog komen te staan, waarvan ik dan weer op kan reageren! en ja reactie roept reactie op, nietwaar? , dat is de bedoeling toch van het een en ander, zolang het correct geschied. Theo ten Dam.