“Vandaag begin ik met een bericht van 76 jaar geleden. Op 23 november 1933 eindigde de tweede Amsterdamse Zesdaagse met een overwinning voor het koppel Jan Pijnenburg en Cor Wals (foto: archief T&T Tekst & Traffic) . De Nederlanders verzamelden 588 punten, ruim meer dan de Fransen Marcel Guimbretière en Paul Broccardo die tot slechts 215 punten kwamen. De rest van de uitslag: 3. Viktor Rausch en Gottfried Hürtgen 161 punten, 4. op een ronde Janus Braspennincx en Jan van Kempen 271 punten, 5. Learco Guerra en Arturo Bresciani 174 punten, 6. op twee ronden Jean Aerts en Gérard Loncke 208 punten, 7. op vijf ronden Piet Vluggen en Ernst Müller 178 punten, 8. op zes ronden Klaas van Nek en Jan van Hout 182 punten, 9. op negen ronden Henk Adan en Maurice de Wolff 82 punten. Ook werd nog een overzicht vermeld van de verdiensten. Pijnenburg en Wals wonnen ...

... 1.016 gulden, twee gouden horloges en twee platina dasspelden. Van Kempen en Braspennincx gingen naar huis met 880 gulden en duizend sigaren en Guimbretière en Broccardo verdienden 283 gulden. Vluggen en Müller konden na zes dagen keihard koersen slechts dertig gulden in hun portemonnee steken. De belangstelling voor de laatste avond en nacht was buitengewoon groot. Voor het gebouw aan de Ferdinand Bolstraat was het een gedrang van jewelste en een uitgebreide politiemacht had speciale maatregelen genomen om de orde te handhaven. In de mistige avondlucht verdrongen de liefhebbers zich al uren voor aanvang voor de ingang. De directeur van de zesdaagse, de heer Picard, deelde mee dat het RAI gebouw al om zeven uur ’s avonds geheel was uitverkocht en dat in de loop van de avond zeker vijfduizend belangstellenden moesten worden teleurgesteld.

Enkele dagen na zijn 32ste verjaardag nam Wout Wagtmans (foto: archief Wim van Eyle) op 23 november 1961 het besluit om een einde te maken aan zijn glanzende wielercarrière. En wel per direct, want daags daarna reed hij als internationaal vrachtwagenchauffeur met zijn eerste vracht van Rotterdam naar Parijs. Op de dag van zijn besluit had hij al zijn wielermateriaal in de auto geladen om het aan een rijwielhandelaar in de buurt van Sint Willibrord te verkopen. De laatste wedstrijd die hij reed was de Zesdaagse van New York, waarin hij met de Eindhovenaar Jan Plantaz vierde werd. De talentvolle Brabander vestigde voor het eerst de aandacht op zich toen hij in de zomer van 1947 als 17-jarige aan wedstrijden deelnam. Twee jaar later werd hij al Nederlands amateurkampioen op de weg. Hij werd daarna prof en als jongste Nederlandse deelnemer in de geschiedenis werd hij in datzelfde jaar al opgenomen in de Tourploeg. In de Tour de France van 1953 bereikte hij zijn beste prestatie door vijfde te worden. Wagtmans heeft in verschillende rondes van Frankrijk etappes gewonnen en gele en groene truien gedragen. De jaren voorafgaand aan zijn afscheid had hij zijn geluk vooral als stayer achter de grote motor gezocht. Het besluit om afscheid te nemen viel hem niet mee en het was dan ook een gedesillusioneerde Wout Wagtmans die besloot het harde racezadel te verruilen voor de wel comfortabele maar veel minder spectaculaire cabine van een vrachtauto.

In de krant van 23 november 1965 ontvouwde Kees Pellenaars (foto: archief T&T Tekst & Traffic) zijn plannen voor 1966. Als voorbereiding op de Tour de France zou zijn Televizier-ploeg aan de Spaanse Vuelta óf de Italiaanse Giro deelnemen. Pellenaars zelf gaf de voorkeur aan de Spaanse ronde omdat die eerder in het seizoen viel en de renners dus meer gelegenheid hadden om bij te komen. Toch zou hij  moeten afwachten of de Spanjaarden nog wel zulke gunstige condities zouden willen bieden als in 1965, toen hij door het startverbod in verband met de Ronde van Nederland voor de Vuelta moest bedanken. Een ander voordeel van de Vuelta boven de Giro was dat de bergen in Spanje minder hoog waren. Overigens maakten de Vuelta en de Giro maar bescheiden deel uit van de plannen van Pellenaars, die veel beter voorbereid dan in de twee jaar daarvoor aan de Ronde van Frankrijk wilde beginnen. ‘Toen ging het er om voor Nederland weer een plaats te veroveren en nu we die hebben bereikt, kan ik hoger proberen te grijpen. In Gerben Karstens hebben we bijvoorbeeld een mannetje voor de groene trui en daarnaast moet het kunnen lukken om Cees Haast voorin het algemeen klassement te brengen. Daarop zal ik de ploeg voor de Tour afstemmen.’ De samenstelling van de ploeg voor het seizoen 1966 was al grotendeels rond. Gehandhaafd werden Cees Haast, Leo van Dongen, Jo de Roo, Gerben Karstens, Henk Nijdam, Huub Harings, Bart Zoet, Rik Wouters, Bas Maliepaard en Cees van Espen, aangevuld met de Brabanders Huub Zilverberg (een fantastische knecht), Jos van der Vleuten en de Zeeuw Piet Rentmeester. Waarschijnlijk zou er nog één renner worden aangetrokken en daarvoor waren de Limburgers Wim Schepers en Eddy Beugels de belangrijkste kandidaten.

In november 1968 maakt de Zeeuwse prof Jo de Roo bekend te stoppen met wielrennen. Op de weg zou men hem niet meer zien, want hij besloot zijn loopbaan in december 1968 in de Zesdaagse van Amsterdam die hij samen reed met de Zwitser Fritz Pfenninger. De 31-jarige De Roo, die in zijn loopbaan als renner vele triomfen had gevierd, hield er niet mee op omdat hij genoeg had van het wielrennen, maar omdat hij door zakelijke beslommeringen intensief werd beziggehouden.

Gerben Karstens (foto: © Cor Vos) tekende in november 1971 een contract bij Rokado, een Duitse meubelfabriek, die als hoofdsponsor de vorming van een nieuwe wielerploeg voor profs in West-Duitsland had mogelijk gemaakt. Tot deze formatie waren ook de Duitser Rolf Wolfshohl en de Fransen Lucien Aimar en Gilbert Bellone toegetreden. Verder werden er onderhandelingen gevoerd met de Nederlanders Harrie Janssen en Henk Benjamins. Rokado contracteerde ook een aantal baanrenners, zoals de Duitsers Klaus Bugdahl en Dieter Kemper. Op de nominatie stonden voorts nog de Nederlander Piet de Wit, de Zwitser Louis Pfenninger en de Duitsers Karl-Heinz Muddemann en Wilfried Peffgen. De Nederlander Wim Poot uit Venlo trad op 1 januari 1972 eveneens bij Rokado in dienst als chef-organisatie wielersport.

Hennie Kuiper (foto: © Cor Vos) kreeg in 1992 een aanbod van het Amerikaanse Motorola om daar tweede ploegleider te worden. De voormalige wielerprof hapte na drie seizoenen ‘ontwikkelingshulp’ in Duitsland bij Team Stuttgart onmiddellijk toe om op een volwassen manier zijn carrière in de wielersport voort te zetten. ‘Een jaar uit de wielersport zou het er voor mij niet gemakkelijker op hebben gemaakt. In de wielersport hangt veel af van toeval. Motorola zocht iemand en ik was vrij.’ Kuiper kreeg ruim voor het einde van het wielerseizoen 1991 van de directie van Telekom, die het amateuristische en armlastige Team Stuttgart had overgenomen, te verstaan dat er voor hem in het nieuwe jaar geen plaats meer was. Dat terwijl de ploegleider er vanuit ging dat hij eindelijk met een fatsoenlijk budget aan de gang kon gaan. Telekom wilde best investeren, alleen niet meer in Kuiper als ploegleider, maar in de Belg Walter Godefroot. Kuiper probeerde vervolgens financiers voor een jonge profploeg te vinden, maar hij kwam er al snel achter dat dat niet meeviel. Contacten waren er wel, maar definitieve toezeggingen bleven uit. Met het contract bij Motorola kreeg hij de zekerheid dat hij in het vak kon blijven. Bij Motorola trof Kuiper een groep ervaren renners aan, waaronder eigenzinnige types als de klimmer Andy Hampsten, eendagsspecialist Steve Bauer en Phil Anderson, die na een periode vol meningsverschillen bij TVM in Amerikaanse dienst wel de juiste omgeving vond om goed te presteren. Een groep volgevreten vedetten? ´Nee, een groep geroutineerde en doorgewinterde profs die precies weet wat ze wel of niet moeten doen. Het zijn mannen die er van doordrongen zijn dat ze alleen door prestaties in het zadel kunnen blijven.´ Kuiper kwam bij Motorola in de plaats voor de Belg Noël Dejonckheere, die op de achtergrond een coördinerende rol zou gaan vervullen. Met eerste ploegleider Jim Ochowicz zou Kuiper de ploegleiding vormen. De ploeg die voor 1992 werd versterkt met onder meer de Nederlander Michel Zanoli, de Belg Michel Dernies, de Duitser Jan Schür en de Italiaanse sprinter Maximilian Sciandri zou in de Giro starten en bij kwalificatie ook in de Tour.

Het was even wennen voor Richard Groenendaal (foto: © Cor Vos) want na zeven overwinningen op rij moest de Rabobank-renner op zaterdag 22 november 1997 in Praag genoegen nemen met de derde plaats in de tweede wedstrijd voor de wereldbeker. Een dag later herstelde hij de verhoudingen met de zege bij de Superprestigekoers in zijn woonplaats Sint Michielsgestel. In Praag bleek Groenendaal niet onverslaanbaar. Na zijn zeges bij de wereldbeker in Eschenbach en de Superprestige in Gavere moest hij in Tsjechië de Zwitser Runkel en ploeggenoot Adrie van der Poel voor zich dulden. ´Ik was niet goed, bovendien ligt het parkoers in Praag mij niet. Ik kan daar nooit in mijn ritme komen.´ Het deelnemersveld bleef op het snelle parcours van Sint Michielsgestel lang bij elkaar. In de slotfase sprong Sven Nys weg, de Belgische wereldkampioen bij de amateurs nam een kleine voorsprong, maar Groenendaal vond samen met Mario De Clercq en Bart Wellens aansluiting bij de talentvolle crosser. Een halve ronde voor de finish ontsnapte Groenendaal bij zijn medevluchters.

Bart Wellens (foto: © Cor Vos) liet op 23 november 2002 merken weinig hinder te ondervinden van de perikelen rond zijn ploeg SpaarSelect. De Belgische veldrijder behaalde in de eerste wereldbekerwedstrijd in Frankfurt zijn tweede grote overwinning op rij. Evenals in de rit om de Superprestige, een week eerder in Asper-Gavere, reed hij De Clercq, Nys en Groenendaal op achterstand. Wellens had als enige nog een doorlopende verbintenis tot eind 2004, maar wist dat dit papiertje niets waard zou zijn als de ploeg wilde stoppen. Manager Jan Daems hield ook ernstig rekening met het afhaken van SpaarSelect en was al begonnen met onderhandelingen met andere sponsors. Wellens liet in Duitsland zien dat zijn sterke optreden geen tijdelijke opleving was. De inwoner van Vorsselaar leek dan eindelijk constant te worden. Bij de vrouwen ging de zege naar Daphny van den Brand. De nationale titelhoudster eindigde voor de Duitse Hanka Kupfernagel en de Franse wereldkampioene Laurence Leboucher.

Op 23 november 2005 werd bekend dat ook in de B-staal van Vueltawinnaar Roberto Heras (foto: © Cor Vos) sporen van epo waren aangetroffen. De 31-jarige Spanjaard viel definitief van zijn voetstuk. De vroegere ploegmaat van Lance Armstrong was niet alleen zijn zege in de Vuelta 2005 kwijt, maar hij werd bovendien ontslagen bij Liberty Seguros, terwijl hem ook nog een schorsing van twee jaar te wachten stond. Dat Denis Menchov alsnog tot winnaar van de Ronde van Spanje werd uitgeroepen, was bij zijn sponsor Rabobank geen reden voor een feestje. ‘Het nieuws van vandaag is niet dat wij winnen, maar dat het wielrennen verliest. Onze belangen stijgen immers niet uit boven die van de wielersport’, aldus teammanager Theo de Rooij.

Baanwielrenster Willy Kanis had precies een jaar geleden een bijzonder succesvol weekend tijdens de wereldbekerwedstrijden in Melbourne. De Kampense won zowel het onderdeel 500 meter tijdrit als de keirin. Op die korte tijdrit kwam ze tot een tijd van 34,657 seconden, waarmee ze de Chinese Jinjie Gong (34,676) net voorbleef. Een dag eerder had ze met Yvonne Hijgenaar ook al de teamsprint gewonnen.

Tot volgende week!”

Jan Houterman