1 mei 1981 – 1 mei 2006: het lijkt een hele tijd, maar voor mij is hij omgevlogen. Exact 25 jaar geleden meldde ik mij in Epe boven het voormalige postkantoor, waar oprichter-uitgever-hoofdredacteur Bert Hulleman de scepter zwaaide over Wieler Revue. Hulleman had in juni 1977 het lef om een wielerblaadje op te starten en met veel vallen & opstaan had hij 1981 gehaald. Mijn eerste bijdrage als freelancer dateerde van een jaar eerder, een drieluik over mijn idool Fausto Coppi, met foto’s uit het archief van de legendarische Evert van Mokum. Maar omdat ik toen nog ...

... vastbesloten was om mijn studie sociale geografie af te maken hield ik de boot van een vast dienstverband nog wat af. Tot ik merkte dat ik bijna al mijn tijd besteedde aan Wieler Revue en mijn doctoraal scriptie over doorstroming (een nog altijd niet opgelost politiek probleem!) in een kast lag te verstoffen. En dus tekende ik een profcontract bij Hulleman. Om gelijk op mijn eerste dag op kantoor geconfronteerd te worden met het afsluiten van een voorbeschouwende special over de Ronde van Midden-Zeeland, die net het weekend daarvoor was verreden… Die dag nam ik mij voor dat als ik het ooit voor het zeggen zou krijgen bij Wieler Revue er nooit en te nimmer een nummer te laat uit zou komen! Die dag kwam overigens vroeger dan me lief was, want op 1 september 1982 ging Uitgeverij Twee Wielen Sport failliet en was ik bij Uitgeverij & Drukkerij Veldhuis opeens hoofdredacteur. En moest ik met mijn jongere collega Wencel Maresch een weekblad zien te runnen. Achteraf begrijp ik niet hoe we het die eerste tijd gered hebben, zonder computers, zonder e-mail, zonder fax, ja zelfs zonder advertentie-acquisiteur! Pas na een tijdje werd die vacature ingevuld door Nel Spaans, een blondine uit Dordrecht die hoegenaamd niets van de wielersport afwist. Gelukkig leerde ze snel, maar ze ging ook alweer snel weg. Pas met de komst van Dini Smeding, bijna 20 jaar geleden, ging het op dat gebied crescendo. Met redacteuren als Marcel Slagman, Herman Harens en Roy Schriemer (en niet te vergeten onze vaste fotograaf Cor Vos en zijn vrouw Carla en een stoet van trouwe en deskundige freelancers) werd er gebouwd aan het instituut dat Wieler Revue uiteindelijk is geworden. Ik bedank iedereen – medewerkers, lezers, adverteerders, collega’s, wielrenners, ploegleiders, organisatoren, enzovoort – voor al die mooie jaren die ik met ze heb beleefd!