ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim …

SPRAAKMAKENDE BIOGRAFIE VAN

EDDY MERCKX

door Philippe Brunel en Rik Vanwalleghem

“Dit zou wel eens het 970ste boek over Merckx kunnen zijn, want ik ben de tel al jaren kwijt. Als je ze allemaal hebt gelezen dan weet je waarschijnlijk alleen niet hoe vaak de Kannibaal in de echtelijke sponde de liefde bedrijft, maar verder weet je dan alles. De Belgen krijgen ...

... er niet genoeg van en er is dus een eeuwige markt voor, zo lijkt het wel. Dit boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is tekst en het tweede deel foto’s. Om met het laatste te beginnen: de auteurs/samenstellers zijn er in geslaagd andermaal veel uniek materiaal op te sporen. De beelden zijn zo verschillend dat ze enigszins gerubriceerd zijn. Merckx’ verhouding met de fiets, de uitputtingen van Merckx, de familieman Merckx en ga zo maar door. Eén foto trof me enorm, die van een trainende Merckx aan de bumper van een vrachtwagen gekleefd. Ik neem aan dat die hem onderweg passeerde en Merckx toen dacht: daar kan ik wel even achterkruipen. Het lijkt mij levensgevaarlijk, omdat die chauffeur zich er waarschijnlijk niet van bewust was dat de grootste wielrenner aller tijden aan zijn bumper hing. Om van de kwalijke dieseldampen die de uitlaat voortbracht nog maar te zwijgen. Het tekstgedeelte gaat over de man die altijd wilde winnen. ‘Als ik een streep zie, dan moet ik daar als eerste overheen ook al gaat het om een premie van honderd frankskes.’ Erg populair was Merckx dan ook niet onder collega’s hoewel die daar zelden openlijk voor uitkwamen. Er staan meer uitspraken in van de grote man. Toen hij als kopman van Molteni benaderd werd door concurrent Salvarani, deden ze dat met een grote koffer tot de rand gevuld met lires. Merckx schijnt toen gezegd te hebben dat hij geen belangstelling had en over die koffer zei hij: ‘Maak hem maar niet open, stel je voor dat ik spijt krijg.’ Over zijn tomeloze eerzucht merkt hij in het boek op: ‘Als ik met drie minuten voorsprong won, dan was ik kwaad op mezelf omdat het geen vier minuten was geweest.’

Tot volgende week!”

Wim van Eyle

Door Fred van Slogteren, 25 juni 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web