Doelstelling
www.wielersport.slogblog.nl is een digitale stamtafel waar echte wielerliefhebbers van gedachten kunnen wisselen over het verleden, het heden en de toekomst van de wielersport. Iedere oprechte wielerliefhebber is welkom aan te schuiven. Het liefst onder eigen naam en met respect voor andermans mening.
Colofon
Editor



T&T Tekst & Traffic - Zeist

Redactie:
Fred van Slogteren
fred@slogblog.nl

Medewerkers:
Otto Beaujon, Louis Bovee, Patrick Cornillie, Wim van Eyle, Jan van der Horst, Jan Houterman, Rob Kat, Ad van der Linden, Jos van Nierop, Philip van der Ploeg, Peter Ravensbergen, Evert de Rooij, Joep Scholten, Henk Theuns, Miel Vanstreels, Wiel Verheesen, Jac Zwart.

Meewerkende fotografen:
Fotopersburo Cor Vos, Hans Middelveld, Philip van der Ploeg, Arjan Schuurman, Henk Theuns.

Archieven:
Wim van Eyle, T&T Tekst & Traffic
www.dewielersite.net
Piet Kessels
e.a.
Zoeken

« Vorige | Home | Volgende»

"De ‘ploegvoorstelling van toen’ gaat vandaag over de amateurploeg van Sport ’68. Uitgeverij De Vrijbuiter uit Tilburg stelde in het restaurant van de Stadsschouwburg aldaar haar wielerploeg voor. De ploeg zou het seizoen openen met de Omloop Het Volk op 2 maart 1968, vervolgens Gent-Wevelgem-Gent rijden om dan als eerste klassieker de Ster van Zwolle te betwisten op 16 maart. Vervolgens zou men zich inschrijven voor alle klassiekers en semi-klassiekers en tevens voor Olympia’s Tour en de Ronde van de Rooie Pannen in Tilburg. Sport ’68 bestond voor het seizoen 1968 uit Rudie Liebrechts, Frits Hoogerheide, Leo Bogers, Kees Kuys, Harrie Schoofs, Gerrit Veldhuizen, Bennie Cardol, Jaak van Kessel, Jef Smulders en Kees Frijters. Ploegleider was de heer J. Flipse.

Peter Post (Foto: © Guus de Jong) was op zaterdag 29 januari 1966 oppermachtig winnaar van de ‘koers van de week’.  In het Antwerpse Sportpaleis stoeide hij met zijn tegenstander in de finale van het Europees kampioenschap achter dernymotoren. Ruim 24.000 enthousiaste toeschouwers (waaronder een dikke vijfduizend uit Nederland) zagen hoe de Amstelvener zelfs mannen met gevestigde reputaties als Jaap Oudkerk en de Belg Leo Proost in het eerste half uur driemaal lapte en tenslotte respectievelijk zeven en zes ronden achterstand bezorgde. Peter liet het hier niet bij, want hij mengde zich tevens in de eindspurt, die hij met drie lengten voorsprong won. Prompt stond het Sportpaleis op stelten: de duizenden landgenoten maakten van Post’s ererondje een ware jubeltocht, de sportieve Belgen – intussen van de schrik bekomen – deden er nog een schepje bovenop en zo werd Peter haast uniek ‘gevierd’. De uitslag: 1. Peter Post, 2. op 6 ronden Leo Proost, 3. op 7 ronden Jaap Oudkerk, 4. op 8 ronden John Van Tongerloo, 5. op 9 ronden Jos Verachtert, 6. op 9 ronden Noël Van Clooster.
Peter Post werd die avond al weer voor de vijfde keer Europees kampioen achter de derny’s.

Het jaar 1985 zou voor Reinier Groenendaal een memorabel jaar worden. Op 5 januari boekte hij in Zillebeke zijn honderdste zege. In de krant bleef de 33-jarige Brabander echter realistisch. ‘Een echte topper zal ik nooit worden. Bij veldritspecialisten als Stamsnijder en Liboton schiet ik veel tekort.’ Groenendaal etaleerde zich niet bepaald als een renner die ambities koesterde om uit te groeien tot een coryfee die autoriteit uitstraalt. Het in het voorste gelid meekoersen vond Reintje de Vos al mooi genoeg en zolang hij er de kost mee kon verdienen kwam er geen enkel gevoel van jalouzie bij hem op als Stamsnijder weer eens voor hem was geëindigd. ‘Ik kan me wel uitroepen tot een excellente renner, maar dan zou ik blind zijn voor mijn eigen tekortkomingen.’ En toen werd het zondag 27 januari en gebeurde het onwaarschijnlijke. ‘GROENENDAAL DE BESTE’ , ‘GROENENDAAL ZETTE KROON OP LOOPBAAN’ kopten de kranten op maandagmorgen. Na vier opeenvolgende overwinningen van Stamsnijder, slaagde Groenendaal er in Gieten eindelijk in om de Twent te onttronen als Nederlands Kampioen veldrijden. De Brabander legde op het besneeuwde en harde parkoers Stamsnijder zijn tempo op, waardoor de wedstrijd zich ontwikkelde tot een boeiend duel tussen Nederlands beste veldrijders. Al direct bij de start nam Groenendaal het initiatief, maar Stammie volgde attent op vijftig meter achterstand. Achter dit duo probeerde Adrie van der Poel in het gezelschap van de Limburgse amateur Peter Harings de kleine kloof nog te overbruggen, maar vooral Groenendaal hield het tempo hoog. Twee ronden voor het einde moest Stamsnijder definitief afhaken. Groenendaal pakte in het bos dertig meter en ging voluit door. Hij reed regelrecht naar een verdiende overwinning waarop hij al vele jaren vergeefs had gejaagd. ‘Dit is de bekroning op mijn loopbaan. Je ziet nu wel dat je de moed nooit moet opgeven.’ Op de schouders van zijn supporters waande de kleine man zich na zijn grote daden in de wolken.  
 
Op 26 januari 1986 wordt het wereldkampioenschap veldrijden in Lembeek omschreven als een ‘WK onwaardig modderballet, waar de lopers de strijd beheersten’. De 36-jarige Zwitser Albert Zweifel behaalde de titel en dat kwam mede doordat hij zijn schoeisel had aangepast. Een paar bruine schoenen met een gebogen zool en vreemdsoortige doppen eronder. ‘Zeven jaar lang hebben ze thuis in de kast gestaan. Ik heb er dierbare herinneringen aan want ik droeg deze schoenen ook toen ik in Saccolongo wereldkampioen werd. De laatste weken had ik uit België informatie gekregen dat Lembeek net als destijds Saccolongo één grote modderpoel zou zijn. Uit voorzorg heb ik deze speciale schoenen meegenomen en ze inderdaad moeten gebruiken. Ze hebben hun diensten weer bewezen.’ Toen Zweifel in 1979 op het schandalig slechte parkoers in Saccolongo zijn vierde proftitel behaalde, zegevierde een dag eerder bij de amateurs de volslagen onbekende Italiaan Vito di Tano. Zeven jaar verstreken en zowel Zweifel als Di Tano zakten af naar de middenmoot in hun specialiteit. Maar in het weekend van 25 en 26 januari 1986 herhaalde zich de geschiedenis. Weer liet de UCI de titelstrijd in een soort moeras verrijden en weer stonden Di Tano (zaterdag) en Zweifel (zondag) op de hoogste treden van het erepodium. Zweifel, vroeger al ‘de koning van de modder’ genoemd, greep op basis van zijn loopvermogen zijn vijfde wereldtitel en Di Tano liep met zijn schoenmaat 46 en zijn lange benen alle amateurs uit de wedstrijd. En de Nederlanders? Met Hennie Stamsnijder als derde, Rein Groenendaal als vierde, Frank van Bakel als achtste en Henk Baars als zestiende bleven ze uiteindelijk nog redelijk in de wedstrijd. Bij de amateurs moest favoriet Hendriks afhaken met een beenblessure, Huub Kools kreeg met uitzicht op de bronzen medaille een gigantische inzinking en viel daardoor ver terug.
 
In de Telesport-rubriek ‘Sport en Dijkstra’ van maandag 24 januari 1991 ging het over Danny De Bie. ‘Het condoom heeft deze week vrij onverwachts de kop opgestoken in Zillebeke. Het ‘regenjasje’ zat om precies te zijn verscholen onder de trui van ex-wereldkampioen veldrijden Danny De Bie en gans België vraagt zich nu af: ra ra hoe kwam het daar? ‘Toen ik de kamer van de dopingcontrole verliet, wilde de dokter mij nog betasten en daarbij haalde hij plotsklaps het condoom tevoorschijn. Ik pik het niet en stap naar de rechter’, weeklaagde De Bie, Bieke voor de intimi. En aangezien wielrenners nooit liegen zitten we dus met een levensgroot mysterie: wat heeft zo'n voorbehoedsmiddel in vredesnaam te zoeken bij een veldrit in Zillebeke? Een dergelijk evenement speelt zich immers af in een blubberige negorij, waar ik persoonlijk mijn hond nog niet uit zou laten en waar je dus al helemaal geen dames kunt verwachten die het zondeke waard zijn. Veldrijden is een treurige bezigheid voor fietsers die de weg kwijt zijn geraakt. Na drie rondjes dolen door zo'n druipend bos kan zelfs de grootste macho geen pap meer zeggen, laat staan seks. Het enige spannende aan het geploeter van deze modderfiguren is de brandende vraag na afloop: welke vlekkenkampioen krijgt de trui van de winnaar op zestig graden wél goed schoon? Wedstrijdje boven de wastobbe tussen Miep Kraak en Mien Dobbelsteen. Kortom: bepaald geen milieu voor Het Condoom, zodat nu al, één dag voor het kort geding over het mysterie van Zillebeke, kan worden vastgesteld dat Bieke dan wel de dokter oneigenlijk gebruik heeft gemaakt van het rubberen hulpmiddel. De advocaat van de Belgische Wielerbond hield het corpus delicti morgen tussen duim en wijsvinger en mompelde: bewijsstuk A. ‘Komt dit voorwerp u bekend voor?’, vroeg de rechter aan De Bie. ‘Nee, edelachtbare", antwoordde de veldrijder. ‘Nooit eerder gezien. Bieke gebruikt geen condooms, want de modderfiets van Bieke is aan de pil. Welterusten Bieke.’
Na allerlei processen werd De Bie uiteindelijk de deelname aan het WK in Gieten ontzegd. Hij werd geschorst, maar op basis van procedurefouten uiteindelijk vrijgesproken, omdat men verzuimd had hem te horen.

Deze week is het ‘1965-portret’ van Michel Stolker, geboren op 29 september 1933. ‘Het afgelopen seizoen (1964) is niet zo best voor mij geweest. Het begon hoopvol met een tweede plaats in de Ronde van Andalusië. Daarna nog wat klein werk tot de Ronde van Spanje, waarin ik de achtste rit won. Daarna was de pret voorbij, ik kreeg inwoning van een lintworm en die zorgde er wel voor dat ik thuis moest blijven. Enkele weken geleden kwam de knaap, zes meter lang, tevoorschijn.’ Stolker debuteerde in 1952 als nieuweling; in 1953 won hij als 19-jarige amateur al de Ronde van Overijssel. Precies drie seizoenen verbleef hij in deze categorie en won de Ronde van Overijssel in 1955 voor de tweede maal, nadat hij dat seizoen ook al winnaar was geworden van de Ronde van Limburg en die van Midden-Brabant. Vanaf 1956 verbleef hij tussen de beroepsrenners en hij debuteerde met renners als Leo van der Pluijm, Harrie Schoenmakers, Tonny Bergmans en Leo van den Brand, die allang van het toneel zijn verdwenen. Stolker kwam in vele etappekoersen uit, nam verschillende malen deel aan de strijd om de wereldtitel, was in 1961 renner van het jaar en heeft enkele jaren de voorzittershamer gehanteerd van de beroepsrennersbond. Geboren in Zuilen, nabij de stad Utrecht, heeft hij jaren in Breda gewoond. Het afgelopen seizoen is hij met Piet Rentmeester in Spanje gaan wonen. Aardig is om te vermelden, dat Michel als beroepsrenner 25 wedstrijden won. Over zijn plannen zegt hij: ‘Ik wil in 1965 nog eens opnieuw op de voorgrond treden. Per slot van rekening ben ik pas 31 jaar, even oud als Peter Post. En die doet het toch ook prima.’ Fred sprak Michel Stolker in 1998 en noteerde onder andere de volgende woorden: ‘Toen ik hem sprak was hij antiekhandelaar in Hoeven. Hij schetste het beeld van zijn leven, waarin hij zich zelf lang heeft verloochend door zijn verlegenheid. Hij kon niet goed voor zich zelf opkomen en hij liet vaak over zich heen lopen. Hij is daar na vele jaren met psychologische hulp uitgekomen en je mag nu wel zeggen dat hij voor zich zelf opkomt en dat is meer dan een understatement. Er zijn mensen die hem maar een rare vinden, iemand met vreemde opvattingen maar ik denk dat hij eindelijk het geluk heeft gevonden. Vrede met je zelf hebben is een kunst die vele jaren vergt om het te leren. Bij Stolker speelt de herontdekking van de fiets daarin een grote rol. Hij staat bij mij in de categorie ‘persoonlijkheden’.’ In 2007 gaf hij in het programma De Avondetappe, aan de vooravond van de Ronde van Frankrijk, toe tijdens zijn carrière doping gebruikt te hebben. In zijn geval ging het om amfetamine. Volgens Stolker was het gebruik daarvan in zijn tijd wijdverbreid in het peloton.
 
Tot volgende week!”

Jan Houterman

2 Reacties op "Uit de ordners van Jan …"

Hallo,

RTV Utrecht zendt op maandag 3 mei een reportage uit over Michel Stolker. In de vooraankondiging op onze site willen wij de foto die op jullie site staat gebruiken. Mag dat?

Vriendelijke groet

Bert Kous
RTV Utrecht Sportredeactie

[Geplaatst door Bert Kous , 27 April 2010 16:17]

Als u zich even bekendmaakt op fred@slogblog.nl (tel.nr./e-mailadres) dan krijgt u antwoord. Groet! Fred

[Geplaatst door Fred , 27 April 2010 19:14]
Voeg reactie toe
Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web
Neem het nummer over: authimage