ad ad ad ad

De Burgerlijke Stand van 31 december.

Italo ASTOLFI (1918, overleden 07.04.2004, Italië)

Al 47 jaar heb ik het boekje 'Met banddikte' in mijn boekenkast staan. Het is waarschijnlijk het eerste wielerboek van mijn verzameling die nu zo'n paar honderd verschillende titels omvat. Dat is geen bijzonder aantal, want ik ken wielermensen die er veel meer hebben en onze vaste boekrecensent Wim van Eyle heeft er zo'n vierduizend. Het boekje valt inmiddels van ellende uit elkaar en het papier van het binnenwerk is vergeeld. Toch zal ik het nooit wegdoen, want het is min of meer het levensverhaal van de wielrenner Jan Derksen, een van de beste sprinters uit de geschiedenis van de wielersport. Jan werd drie keer wereldkampioen, een maal als amateur en twee maal als beroepsrenner. Die titel als amateur behaalde hij in 1939 op de Milanese Vigorellibaan. Derksen was huizenhoog favoriet, maar hij werd ...

... kort daarvoor door de jarige van vandaag in Kopenhagen verslagen. Na twee dagen van series, herkansingen, achtste finales en kwartfinales waren de vier halve finalisten bekend en dat waren: Derksen, de Duitser Purann en de Italianen Bergomi en Astolfi. Zowel Derksen als Astolfi hadden aan twee ritten genoeg om de finale te bereiken. Het was eind augustus 1939 en de Tweede Wereldoorlog stond op uitbreken. In Italië was de fascistische dictator Mussolini aan het bewind en dat was een bondgenoot van Hitler-Duitsland. Behalve een regenboogtrui en een gouden medaille stond er daarom voor de winnaar ook een bronzen beeld te wachten dat de nodige fascistische symboliek uitstraalde. Derksen zat er niet op te wachten, maar Astolfi werd er zeer door gemotiveerd. In de eerste rit kwam de Italiaan zogenaamd ten val en deed dat zo secuur dat hij de Amsterdammer in zijn val meenam, in de hoop dat Derksen zodanig geblesseerd zou raken dat hij de wereldtitel cadeau kreeg. Maar beide heren stonden ongedeerd op en mochten kort daarop de tweede rit rijden, nadat de jury Derksen tot winnaar had verklaard. Wie zich Derksen als wielrenner herinnert weet dat hij in wereldtoernooien het altijd te kwaad had met zijn zenuwen. Zo ook hier. Toen hij in de herstart aanzette schoot zijn zadel los en hij stak zijn hand op. De rit werd afgeblazen en Astolfi werd door de partijdige jury tot winnaar verklaard, ondanks het feit dat Derksen het volste recht had op een herstart. De jury oordeelde echter dat hij het zadel expres had scheefgetrokken. De stand was dus 1-1 en Derksen moest dus de beslissende rit winnen om het beeld in Nederland in de gracht te kunnen kieperen. Toen Astolfi op 400 meter voor de streep demarreerde, keerde bij Derksen de zelfverzekerdheid terug en met driekwart lengte klopte hij de Italiaan. Een dag later trokken de Duitse legers Polen binnen. De oorlog was begonnen en het WK-toernooi werd terstond afgelast. Italo Astolfi had zijn plaatsje in de Nederlandse wielergeschiedenis veroverd en hij werd nog een keer of zeven Italiaans kampioen sprint. Voorzover ik kan nagaan is hij nog in leven en wordt hij vandaag dus 90 jaar. Ook Derksen leeft nog en die bereikt op 23 januari aanstaande die leeftijd. En begin september 2009 zal het zeventig jaar geleden zijn dat Jan Derksen uit Nederland en Italo Astolfi uit Zibido San Giacomo in de provincie Milaan hun bloedstollend duel streden. En dat - en nog veel meer - staat in dat boekje beschreven. (Foto: dewielersite.net)

De andere op oudejaarsdag geborenen zijn:

AERTS, Mario (1974, België)
BARBOSA, Candido (1974, Portugal)
BRAUN, Gregor (1955, Duitsland)
GABICA IBARRA, Francisco (1937, Spanje)
HAAN, Bas de (1988, Nederland)
KOOLS, Huub (1961, Nederland)
MUIS, Theo (1965, Nederland)
VAN DE VIJVER, Heidi (1969, België)
VENDRIG, Bart (1984, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 31 december 2009 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web