ad ad ad ad

Het was me het weekje wel!

Het belangrijkste nieuws van de afgelopen week kwam uit Parijs, waar de route van de Tour de France 2009 werd gepresenteerd. Een revolutionair etappeschema. Er is een tijd geweest dat de …

… Ronde van Frankrijk hetzij linksom hetzij rechtom ook echt een ronde was. Met de start ergens in het noorden ging het dan langs de grenzen heel Frankrijk in de rondte. Die opzet is al lang geleden losgelaten en vervangen door etappeschema’s die kris kras door Frankrijk en de omringende landen schieten met als enige houvast de aankomst in Parijs. De Tour van 2009 slaat echter alles. Er is een denkbeeldige diagonaal door Frankrijk getrokken, zeg maar van Bayonne naar Metz, en de hele Tour speelt zich vrijwel geheel rechts van die lijn af. Op de voorlaatste dag kan de Mont Ventoux de top van het klassement nog eens volledig door elkaar husselen. Dat belooft heel spannend te worden, als een nieuwe vorm van Epo weer geen roet in het eten gooit. De vraag of Lance Armstrong aan die Tour gaat meedoen is nog niet beantwoord, maar de zevenvoudige winnaar is in ieder geval enthousiast. Hoe Contador er over denkt is niet bekend, maar het zou me niet verbazen als we het antwoord op die vraag pas over acht maanden weten. Verder was er deze week de Zesdaagse van Amsterdam, met twee prominente afscheidnemers aan het vertrek. Ik ben vrijdagavond wezen kijken en Erik Zabel en Paolo Bettini rijden daar niet om hun centen op te halen, maar om zich te laten zien. Bij het sluiten van de vijfde avond stond Zabel aan de leiding samen met zijn partner Lampater. Bettini doet het een stuk minder, maar hij beschouwt deze zesdaagse als een generale repetitie voor de Six van Milaan, waar hij definitief afscheid neemt van de actieve wielersport. Gezeten aan de baanrand zag ik als gast van de goede Harry Mater van dichtbij weer eens hoe zwaar zo’n zesdaagse is. In de Madison geven die mannen alles en als ze een rondje afgelost zijn, dan zie je die rooie koppen met een bijbehorende amechtige ademhaling. Meer dan tien diepe inhaleringen om de zuurstofhuishouding weer te normaliseren, kunnen ze zich niet veroorloven, want dan worden ze al weer de meedogenloze koers in geslingerd. De specialisten deden wat van ze verwacht werd en van de overigen viel mij vooral het koppel Leon van Bon en Wim Stroetinga op. Toen Leon nog maar een klein Van Bonnetje was werd hem een grote toekomst als zesdaagsecoureur voorspeld. Hij koos voor de weg en was daar redelijk succesvol. Nu op zijn oude (renners)dag laat hij zien dat de kenners destijds gelijk hadden. Maar Leon is beroepsrenner en op de weg is nog altijd heel veel meer te verdienen dan op de baan. Dus zijn keus was de juiste.

Door Fred van Slogteren, 26 oktober 2008 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web