ad ad ad ad

Uit de ordners van Jan …

“De Zesdaagse van de Week eindigde op 26 november 1961 in het Kuipke van Gent in een overwinning voor het keizersduo Peter Post en Rik Van Looy. Ze hadden niet alleen verreweg de meeste punten, maar bovendien ook nog een ronde voorsprong op de nummers twee Emiel Severeyns en die andere Rik (Van Steenbergen). Reginald Arnold en José Denoyette werden derde maar hadden maar liefst twaalf ronden achterstand op Post en Van Looy. ‘De Keizer van Herentals’, zoals Van Looy ook wel werd genoemd, heeft 482 overwinningen op zijn naam staan. Hij werd twee maal wereldkampioen (1960 en 1961) en won als enige alle klassiekers van zijn tijd. Hij won voorts etappes in de Tour (7), Giro (12) en Vuelta (19) maar schreef nimmer een grote etappekoers op zijn naam.

Op 22 augustus 1970 reed Rik Van Looy zijn laatste wedstrijd in het criterium van Valkenswaard en zette, in de kleuren van het Nederlandse Willem II-Gazelle, een punt achter zijn carrière. Hij was toen bijna 37 jaar en behaalde dat jaar nog twee overwinningen. Tijdens zijn 17 jaar als profrenner stond hij 371 keer op het hoogste trapje van het podium. ‘Ik wou altijd winnen en ik keek niet op een inspanning. Ik heb mijn onstuimigheid geregeld met verlies betaald, maar dat was nu eenmaal mijn karakter’. Rik Van Looy was ook de renner die in de slotfases over de nodige punch beschikte om als eerste over de streep te komen. Hij was ook een uitstekend baanwielrenner, want hij heeft in zijn carrière twaalf zesdaagsen gewonnen, waarvan tien samen met Peter Post.
Ter illustratie, de cover van de Wielersport van 17 november 1966 waarop een foto gemaakt tijdens de voorstelling van de Willem II-Gazelle ploeg voor 1967 waar ook Rik Van Looy deel van uitmaakte. Op de foto van links naar rechts Rik van Looy, Jo de Roo, Maarten Breure en ploegleider Ton Vissers.
Naast genoemde renners waren door Vissers ook toppers als Peter Post, Fritz Pfenninger en Juliën Stevens aangetrokken.

Vandaag wordt in ...

... Den Bosch bekendgemaakt welke renner de 53e winnaar van de Gerrit Schulte Trofee zal zijn. Michael Boogerd, Thomas Dekker of toch Theo Bos? Vanavond weten we het.
Als opwarmertje hierbij de foto van de uitreiking in 1981 waarbij naamgever Gerrit Schulte (rechts) op 27 november de Trofee voor de zevende keer aan Joop Zoetemelk overhandigde. Ondanks zijn tegenvallende prestaties in de Ronde van Frankrijk meende de Club van 48 dat Joop over 1981 toch de beste van allemaal was. Naast Joop Zoetemelk staat wielrenster van het jaar Hennie Top met naast haar de naamgeefster van de door haar gewonnen Keetie van Oosten-Hage bokaal. Naast Gerrit Schulte is ook nog de renner van de toekomst Peter Winnen te onderscheiden.

Op 26 november 1982 hebben de plannen van organisator Felix Levitan om de Tour de France in 1983 ‘open’ te maken voor profs én amateurs formele goedkeuring gekregen van de UCI. De profsectie van de Internationale Wielerfederatie (FICP) was unaniem in het besluit, de amateurs (FIAC) hadden meer moeite met het voorstel, maar keurden het uiteindelijk goed zonder stemming.
Vanuit de profwereld werd overwegend negatief gereageerd op het besluit van de UCI. Ploegleider Peter Post: ‘Dit wordt een grote afgang voor de Tour de France.’ Post, die zelf aanwezig was in vergaderplaats Madrid, had gesproken met wielermensen uit de Oostbloklanden. Volgens de Amstelveense ploegleider wilden die landen wel verschijnen in het circus van Levitan, maar eerst geld zien. ‘Zoals het nu staat, komen wellicht alleen de Portugezen en de Colombianen. De Oostbloklanden willen geld zien, anders komen zij niet aan de start, zo is mij verzekerd.’ Na het voor Post toch verrassende nieuws kwam voor Raleigh de Ronde van Italië weer in beeld. Hij wilde echter eerst overleg voeren met zijn werkgever alvorens een keuze te maken. Post: ‘Levitan zal merken wat hij teweegbrengt. Het zal de eerste en de laatste keer zijn, dat hij iets dergelijks organiseert. De profs zullen ongetwijfeld in de wedstrijd samenspannen tegen de amateurs, die geen poot aan de grond krijgen. Bovendien is de werkgelegenheid van de profs in het geding. Ik ga voorstellen de Giro te rijden, wanneer het plan van Levitan werkelijk door gaat.’

Tien keer had Valkenswaard een Super Prestige veldrit binnen haar grenzen. De Super Prestige Cyclus begon in het seizoen 1983-1984 met als eindwinnaar Hennie Stamsnijder, ondanks dat zijn grote Belgische concurrent Roland Liboton zeven (waaronder Valkenswaard) van de tien crossen won. De andere drie koersen leverden Nederlandse winst op, Hennie Stamsnijder won in Zillebeke en Asper en Adrie van der Poel in Zürich-Waid.

Een jaar later won Stamsnijder op 25 november 1984 wel de cross in Valkenswaard. De coureur uit Enter klopte op het zanderige parcours van De Schaapskooi wereldkampioen Liboton. De Belg verloor in de slotronde Stamsnijder uit het oog, maar hield wel goede kijk op de top van het Super Prestige klassement. Liboton leidde in de strijd om de hoofdprijs van tienduizend gulden. En het zou spannend worden dat seizoen want Liboton zou de volgende drie crossen winnen. Reinier Groenendaal schreef daarna Zillebeke op zijn naam, waarna Stamsnijder de twee laatste opdrachten (Gavere en Overijse) winnend afsloot en daarmee tevens voor de tweede opeenvolgende maal de Super Prestige op zijn naam schreef.

Een jaar later, het is 24 november 1985, haalde de Brabander Groenendaal zijn revanche in Valkenswaard. Waar hij in 1984 nog derde werd, was hij dit jaar niet te kloppen op de licht besneeuwde bosomloop van De Schaapskooi. Hij reed meteen na de start weg van alle concurrenten en had na één ronde al vijftien seconden voorsprong op De Brauwer en Stamsnijder. Later voegde ook Liboton zich bij dit duo. Groenendaal was echter niet meer te achterhalen en eindigde, na een uur en een ronde met driekwart minuut voorsprong op Paul De Brauwer, als winnaar. Liboton werd derde, Stamsnijder vierde. Valkenswaard was dit seizoen de eerste van zeven crossen in het kader van de Super Prestige. Zowel Stamsnijder als Liboton zouden er ieder nog twee winnen. Roland Liboton pakte in februari voor het eerst de hoofdprijs.

In 1988 poogden enkele van onze vedetten van werkgever te wisselen met behulp van de rechter. Teun van Vliet wilde zijn overeenkomst met de ploeg van Peter Post laten ontbinden om in te kunnen gaan op een aanbieding van TVM van Cees Priem. Van Vliet kreeg een aanbieding van Priem van 550.000 gulden plus de garantie van een contract voor een tweede jaar (1990). Post had de renner, die in 1988 niet zo sterk presteerde, op de loonlijst staan voor 300.000 gulden. Dat verschil in beloning was voor Van Vliet aanleiding het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst in te dienen bij het Amsterdamse kantongerecht. De beslissing van rechter Luijckx volgde op 7 december.

Ook Gert-Jan Theunisse was voornemens zijn werkgever (PDM) voor de rechter te dagen als zijn contract niet per 1 december van dit jaar ontbonden zou worden. Theunisse was de revelatie in de afgelopen Tour de France geweest en hij kon bij diverse andere ploegen netto minimaal vier keer het jaarsalaris verdienen dat hij bij PDM ontving. Vijf formaties uit diverse landen, waaronder Caja Rutal uit Spanje en TVM uit Nederland, hadden het stellige voornemen geuit om van Gert-Jan Theunisse op zo kort mogelijke termijn Nederlands nieuwste miljonair te maken. Er was echter dezelfde belemmering als bij Teun van Vliet: hij had nog een doorlopend contract. Om zijn contract met PDM ontbonden te krijgen had Theunisse de Maastrichtse advocaat Theo Hiddema verzocht stappen te ondernemen die tot een spoedige oplossing moesten leiden.

Toch nog even in de boeken nagekeken van wie Van Vliet en Theunisse in 1989 hun salaris overgemaakt kregen. Van Vliet bleef waar hij zat en zou tot en met 1990 onder de vleugels van Peter Post blijven. Van Vliet moest stoppen met de wielersport toen hij in 1990 getroffen werd door een chronische darmontsteking. In 2001 kreeg hij een hersentumor waarvan hij herstelde. Eind 2006 werd er opnieuw een kwaadaardige hersentumor bij Van Vliet geconstateerd, waarvoor hij momenteel chemotherapie ondergaat. Ook Theunisse kreeg zijn zin niet want hij reed in 1989 nog steeds in de kleuren van PDM. Hij moest in 1995 zijn wielercarrière opgeven, omdat artsen een ernstige hartafwijking bij hem constateerden.

Sinds 29 november 1989 gaat de ongekroonde koning van de Amstel Gold Race door het leven als ridder in de Orde van Oranje Nassau. De koninklijke onderscheiding voor Herman Krott vormde het onbetwiste hoogtepunt tijdens de jaarlijkse perslunch in de Amstel brouwerij. Onder de bezielende leiding van Krott groeide de Nederlandse klassieker uit tot een uitstekend georganiseerde wereldbekerwedstrijd met een vaste plaats op de internationale wielerkalender. Krott: ‘Op zaterdag 21 april 1990 vieren we ons 25-jarig jubileum. Dat is altijd mijn doel geweest, maar nu hoop ik over tien jaar nog van de partij te zijn.’

Aan Jelle Nijdam, Monique Knol en Maarten den Bakker werd in Amsterdam de prijs voor wielrenner van het jaar uitgereikt. Deze verkiezing was een initiatief van het blad Wieler Revue.
Gastspreker Hein Verbruggen keek vooruit naar 1990, want in dat jaar werden alle wedstrijden op de internationale kalender geëvalueerd. Daarbij werd gekeken naar niveau van de organisatie, sterkte van het deelnemersveld, verhouding tussen commissarissen en de organisatie, het parcours, de veiligheid, de aanwezige media en de prijzen. De puntenwaardering werd uitgebreid van tien naar twintig renners, zo werd het nog moeilijker om de wedstrijd te controleren.

De Super Prestige veldrit van Valkenswaard van 22 november 1992 was de tiende en laatste voor de Brabantse plaats en met Adrie van der Poel kreeg het zijn zesde Nederlandse winnaar op de palmares. Ondanks dat hij er geen hoge verwachtingen van had verbaasde hij vooral zichzelf met de overwinning op het doorweekte Eurocircuit. Van der Poel verscheen aan de start met last van zijn maag en een tekort aan slaap, omdat hij nauwelijks een oog had dichtgedaan omdat zoon David van vijf maanden herhaaldelijk liet weten dat hij honger had en vrouw Corinne ziek naast hem lag. Het was de tweede zege voor de 34-jarige Van der Poel die er toen serieus over dacht het veld boven de weg te laten prevaleren. ‘In het veld gaat het nog altijd prima, terwijl de successen op de weg steeds schaarser worden. De jaren beginnen ook voor mij te tellen.’ In Valkenswaard kreeg hij de meeste tegenstand van Richard Groenendaal, de amateur uit St.Michielsgestel die pas zijn tweede grote veldrit reed. Het leverde hem een tweede plaats op. Tot halverwege de wedstrijd had Groenendaal het hoge tempo van Van der Poel kunnen volgen. Door een stuurfout moest hij afhaken maar hij liet niemand meer passeren. In de top 10 verder nog Henk Baars (7), Frank van Bakel (8), Martin Hendriks (9) en Huub Kools (10). Baars behield de leiding in de stand. 

‘LIMBURGSE HUISARTS SPIL IN DOPINGZAAK, wielerploeg PDM onder klanten’, was de kop op de voorpagina van De Gelderlander van donderdag 27 november 1997. De renners van de in 1992 opgeheven Nederlandse wielerploeg PDM gebruikten doping, net als de elite onder de Limburgse wieleramateurs en andere sportmensen. Ze ontvingen de verboden middelen, zoals acth en epo, van de Geleense sport- en huisarts Wim Sanders. Hij verkocht ook doping aan een soigneur van een andere ploeg, die van Jan Raas. Het dopingcircuit rond Sanders is al in 1995 blootgelegd door de FIOD. Op 26 november 1997 kwamen de feiten in de openbaarheid in de marge van een rechtzaak tegen de arts. Sanders stond in Maastricht terecht wegens belastingfraude ten bedrage van ruim een ton. Het dopingnetwerk was ingebed in een zwartgeldcircuit. Justitie legde de dopingpraktijken niet ten laste; het drogeren van sporters door een arts is juridisch niet strafbaar in Nederland. Het strafdossier Sanders schildert voor het eerst tot in detail de dopingpraktijken in de wielersport: van aankoop van de verboden middelen bij binnen- en buitenlandse apotheken, het spuiten in bilspieren en gebruik in de Tour de France, het zwarte betaalcircuit tot de oplichting van zorgverzekeraars met vervalste recepten. Voormalig manager Manfred Krikke van PDM gaf in een reactie het gebruik van doping toe. ‘Toen we met PDM begonnen spraken we af dat we niet de meest ethische ploeg van het peloton zouden worden. Uitgangspunt voor de PDM-directie was GEEN DOPINGAFFAIRES, niet GEEN DOPINGGEBRUIK. Binnen die grens konden we experimenteren met producten die op en over het randje waren.’ Renners die toentertijd voor PDM reden waren onder andere Sean Kelly, Erik Breukink, Raul Alcala, Rudy Dhaenens en Danny Nelissen. Over de ploeg deden al langer dopinggeruchten de ronde. Vier PDM'ers werden betrapt, twee moesten er stoppen wegens hartritmestoornissen en één stierf aan een hartstilstand. De hartkwalen, die ook in andere ploegen voorkomen, worden internationaal in verband gebracht met het gebruik van middelen als epo en acth. Collectief dopinggebruik kon tot nu toe niet worden aangetoond. In het FIOD-onderzoek tegen Sanders deden assistentes van de arts een boekje open over het toedienen van verboden middelen. Bewijzen voor het dopinggebruik vonden de rechercheurs ook in de rekeningen van apotheken en de patiëntenadministratie, die bij een huiszoeking in beslag werd genomen. In het strafdossier noemden de assistentes de namen van dopingklanten. Behalve de renners van de PDM-ploeg kwamen ook amateurrenners, bodybuilders en spelers van ijshockeyploeg Smoke Eaters uit Geleen voor een injectie naar de praktijk.      

en dan nog dit:
In november 1977 kreeg Henk Lubberding van Peter Post een heuse koe cadeau. Bijgaande foto kan een ieder zich nog wel herinneren. Huisdichter A. Visser van de Wielersport schreef hierover het navolgende gedicht:

Dat was nog eens een cadeautje
Zo'n ideetje noem ik prachtig.
Zulk een premie is geen fooitje
(koebeest en daarbij nog niet drachtig)
Om het vette varken rijden
Was normaal in het verleden.
Echter in moderner tijden
Wordt om groter "wild" gereden.
't Is voor Peter Post geen punt,
Zelf van huis uit een slagerszoon,
Blijft een koe, naast prima stunt
Voor hem min of meer gewoon.
In de toekomst moet nu blijken
Of in onze wielersport
Lubberding ver zal reiken
Koe met gouden horens wordt.

Tot volgende week!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 26 november 2007 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web