ad ad ad ad

Uit het museum van Hans …

Het duel der giganten, zo mag je het strijd tussen Rik Van Steenbergen en Gerrit Schulte toch wel noemen. We schrijven 15 september 1949 en na een reeks mooie wedstrijden op de Amsterdamse stadionbaan was deze afsluiting gepland. Het zal best vol gezeten hebben, want de twee namen op deze affiche waren indertijd grote trekpleisters. Van Steenbergen was kort daarvoor voor de eerste maal wereldkampioen op de weg geworden na een felle strijd in Kopenhagen met onder andere Gerrit Schulte. Die was net onttroond als wereldkampioen achtervolging en verliezen vond Gerrit niet leuk. De twee waren bovendien de belangrijkste tenoren in het zesdaagsecircuit dat ook op het punt van beginnen stond. Gerrit Schulte was een groot renner, maar ook een moeilijk mens die zijn collega’s vaak tot wanhoop dreef. Maar hij had ook een klein hartje en daar hoorde ik eens een mooi verhaal over. Een jaar of wat terug was ik eens bij de Zesdaagse van Gent en op het middenterrein raakte ik in gesprek met een oud mannetje. Een gesoigneerd baasje die mij vertelde dat hij ieder jaar een avondje naar Gent kwam om van de zesdaagse te genieten. ‘Maar de grote dagen zijn voorbij, meneer’, zei hij. ‘De dagen van Gerrit Schulte, want dat was d’r ene.’ Daarna vertelde hij de Amsterdamse Bosschenaar persoonlijk gekend te hebben, want zijn levenswerk was het verkopen van zetels geweest aan …

… horecabedrijven in België en Nederland. Schulte had eerst een café in Den Bosch en later werd hij uitbater van het café-restaurant in De Vliert, het stadion van de voetbalclub BVV. Hij had dat restaurant laten verbouwen en nieuwe stoelen besteld bij het mannetje dat tegenover me stond. Tijdens de levertijd ging een grote klant van het stoelenfabriekje failliet en die liet een grote onbetaalde schuld achter. Er was direct paniek in de tent, want de lonen konden niet meer betaald worden. De verkopers werden er op uit gestuurd om bij de klanten geld los te peuteren en zo kwam mijn gesprekspartner met de hoed in de hand bij Schulte om een vooruitbetaling te vragen. Die zei slechts: ‘zet u morgen om twaalf uur maar neer in dat en dat café in Maaseik.’ Zo gezegd, zo gedaan. Exact op het middaguur zag hij Schulte op de racefiets de parkeerplaats van het café oprijden. Met een bezweet hoofd kwam De Bossche Reus binnen en viste uit zijn trui een verfomfaaide dikke envelop met geld op en legde die op tafel. Het hele bedrag zat er in. Zonder iets te zeggen, maakte hij direct rechtsomkeerd om de training te hervatten. ‘Meneer Schulte, wenst ge geen kwitantie?’, riep de man hem na maar de machinist van de blauwe trein was al weer vertrokken. Zonder het te weten heeft de grootste Nederlandse renner van toen een bedrijfje van de ondergang gered.

Namens Hans Middelveld, tot volgende week!

Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2007 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web