ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim …

L’ÉPOPÉE DU TOUR DE FRANCE

door Marcel Bidot

“Dit boek uit 1975 heet letterlijk vertaald: Het epos van de Tour de France. Het is de autobiografie van Marcel Bidot, in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw een van de betere Franse renners. Bidot was al op z’n achttiende kampioen van Frankrijk. Dat was bij de amateurs en hij was het later ook nog eens een keer bij de profs. Hij was een sterk coureur die pas goed tot zijn recht kwam toen in 1930 de Tourdirectie besloot dat de Tour alleen nog maar verreden zou worden met landenploegen. De beste Franse renners zaten verdeeld over merkenploegen en moesten daar hand- en spandiensten verlenen aan buitenlandse grootheden als ... 

... Ottavio Bottecchia, Lucien Buysse en Nicolas Frantz. Toen de Franse krachten eenmaal waren gebundeld, leverde dat direct vijf Franse Tourzeges op en de landenformule leek een eeuwig leven beschoren. Bidot had een groot aandeel in die Franse victories, want hij was er een meester in om het peloton bij elkaar te houden, als zijn kopmannen Leducq, Magne en Speicher op weg waren naar winst. Vanwege die gave werd hij de herdershond van het peloton genoemd. Hij beëindigde zijn carrière in 1939 om in 1953 in het peloton terug te keren als de ploegleider van de Franse nationale équipe. De gedachte achter zijn aanstelling was dat hij het Franse idool Louison Bobet naar de overwinning zou kunnen loodsen, want Bidot gold als een man van gezag en een tactisch meesterbrein. Het lukte uitstekend en met Bobet, Geminiani, Darrigade, Stablinski, Anquetil en Rivière behaalde Bidot grote successen. Het was ook knap dat hij met zoveel vedetten in de ploeg de rust en harmonie wist te bewaren, waardoor hij in tien jaar tijd zes keer met de winnaar van de Tour thuiskwam en ook nog eens drie keer met de wereldkampioen. In 1962 moest hij het veld ruimen omdat de Tour terugschakelde op merkenploegen. In 1967 werd de landenformule nog een keer van stal gehaald en Bidot werd verzocht de leiding van de Franse nationalen weer op zich te nemen. Door een tactische meesterzet manoeuvreerde hij Roger Pingeon al in een vroeg stadium in de gele trui en die slaagde er in de Tour van dat jaar winnend af te sluiten. Vanwege dat succes werd de landenformule nog een jaar geprolongeerd, maar de volle winst ging naar onze Jan Janssen, die met twee Belgen op het erepodium stond. De Fransen kwamen in het stuk niet voor en dat was de reden waarom de landenformule voorgoed werd afgeschaft en dat was tevens het einde van Marcel Bidot. In 1975 schreef hij dit boek en hij overleed – 92 jaar oud – op 26 januari 1995. Het is een boek met een hoog egogehalte, maar dat is bijna onvermijdelijk bij een autobiografie. Er blijft echter genoeg genietbaars over, zoals de beschrijving van het drama Rivière.

Door Fred van Slogteren, 28 november 2013 10:00

Marcel Bidot

Ik heb me de laatste jaren verdiept in de Tour de Frances van de jaren vijftig en zestig. Marcel Bidot was in die jaren als ploegleider van de Franse A ploeg nadrukkelijk in beeld. Onder zijn leiding won Bobet drie maal op rij de Tour. Bobet was toen zo goed, dat willekeurig welke ploegleider, hij de Tour toch wel gewonnen zou hebben. In 1956, Bobet deed niet mee, ging het mis in de Franse A ploeg. Na de eerste Pyreneeënrit had Darrigade de gele trui (overgenomen van Gerrit Voorting). Gilbert Bauvin, evenals Darrigade van de Franse A ploeg, stond vijfde. Bidot koos voor Darrigade. Toen in één van de volgende etappes Bauvin door pech achterbleef, liet Bidot niemand op hem wachten. Bauvin verloor die dag vier minuten op een grote groep favorieten. Uiteindelijk werd hij in de Tout van ’56 tweede op ruim één minuut van Walkowiak (lid van een Franse regionale ploeg). André Darrigade werd zestiende op bijna veertig minuten. In 1957 won een ijzersterke Anquetil de Tour met overmacht. In 1958 ging het goed mis. Bidot maakte direct al de fout om de hondstrouwe Geminiani niet te selecteren voor de A ploeg. Vervolgens werd de zeer verontwaardigde Geminiani de lastigste tegenstander van Anquetil en Bobet. Het boterde in het geheel niet tussen beide vedetten. Hoewel Anquetil bepaald niet in zijn beste vorm verkeerde, blijkens de uitslag van de eerste tijdrit welke door Gaul werd gewonnen en vervolgens de verpletterende nederlaag die Anquetil leed op de Mont Ventoux, koos Bidot voor Anquetil.
We citeren nu Bobet uit de Volkskrant van 19 juli 1958 “Dit was de vreselijkste Tour van de negen, die ik heb gereden” verzekerde hij ons. “Je plaats is nochtans zo slecht nog niet. Je bent de eerste van de Franse nationale ploeg nu Anquetil moest uitvallen” wierpen wij op. “Laten we over Anquetil niet praten” zei Bobet. “We zijn geen vrienden, maar hij was mijn ploegmakker. Een onfortuinlijke ploegmakker,” Neen, Bobet en Anquetil zijn geen vrienden. Hoewel ze aan tafel naast elkaar zaten als kameraden, weet iedereen dat ze door onderlinge na-ijver en afgunst worden verteerd. “Mijn plaats zou heel wat beter zijn geweest, als ik maar niet de eenzame uit de Franse ploeg was. Ik kreeg van niemand hulp. Ze behandelden mij als een indringer.”
Er was duidelijk geen sprake van harmonie in de Franse A ploeg. Bidot had nooit beide vedetten mogen selecteren.
De selectie van de Franse A ploeg van 1959 leidde bij voorbaat al tot een mislukking. Wederom werden Anquetil en Bobet geselecteerd en nu aangevuld met het aanstormend talent Roger Riviëre. Bobet was duidelijk over de hill en kon geen enkele bijdrage aan de ploeg leveren. Anquetil erkende het gevaar van Rivière en reed hem persoonlijk in de vernieling. Vervolgens zagen Anquetil en Riviëre het gevaar van de Franse regionaal Anglade en gezamenlijk namen ze in een etappe de op dat moment in het verlies rijdende Bahamontes op sleeptouw. Bahamontes won de Tour, Anglade werd tweede, Anquetil derde en Rivière vierde.
In 1960 werd Anglade evenals Riviëre geselecteerd voor de Franse A ploeg. Anquetil bleef thuis. Na vijf etappes reed Anglade soeverein in het geel, met een voorsprong van zes minuten op Nencini en zeven minuten op Rivière. In de zesde etappe was er een kopgroep van vier met Nencini, Rivière, Junkermann en Adriaenssens. In plaats van te verdedigen reed, Rivière vol mee in de aanval. Het viertal pakte een kwartier op het peloton. Mede dankzij Rivière kwam Nencini het geel en bleef dat tot in Parijs. Anglade was des duivels op Bidot en Rivière.
In 1961 reed een ijzersterke Anquetil in de saaiste Tour allertijden naar zijn tweede Tourzege.
In de Touretappe Roubaix-Jambes van 1967 was het de bedoeling dat de “oude” Rik van Looy zou winnen. Er sprongen wat renners mee met Van Looy, zoals Pingeon en Jos van der Vleuten. Pingeon reed zo sterk, dat hij er vandoor ging en het peloton met de kanshebbers zeven minuten voorbleef. Of dit zo gepland was? De opname van de fel bekritiseerde Pingeon in de Franse nationale ploeg was wel een meesterzet van Bidot.
Pingeon was in de Tour van 1968 waarschijnlijk de sterkste renner van het peloton. In de etappe naar Albi reed hij een solo van ca 150 km met een maximale voorsprong van veertien minuten. Uiteindelijk resteerde er bij de meet nog twee minuten. Een Pyrrus overwinning voor Pingeon, Bidot had in moeten grijpen. De volgende dag staken de Nederlanders, Belgen, Italianen en Duitsers de koppen bij elkaar. De Franse A ploeg werd volledig in de vernieling gereden. Pingeon verloor die dag tien minuten en de Tour.
Kort samengevat: Ik betwijfel of Marcel Bidot tactisch wel zo sterk was en dat hij zorgde voor harmonie in de Franse nationale ploeg.
Ik heb wel eens eerder via Slogblog mijn twijfels geuit over Marcel Bidot.

Geplaatst door Piet van der Meer, 28 november 2013 19:53:33

Tour(s) de France(s)

Beste Piet van der Meer, er is maar één France terwijl er heel wat meer Tours zijn geweest. De conclusie ligt voor de hand: het meervoud van Tour de France is niet Tour de Frances, maar Tours de France.

Verder zou ik ook jou met klem willen verzoeken, je stukken niet als één grijze lap tekst aan te bieden, want dan zijn ze erg moeilijk leesbaar. Als journalist zou je duidelijk zijn gemaakt dat de lezer af en toe rustpunten nodig heeft. Begin dus met niet te lange alinea's, breng daar steeds een regel wit tussen aan en om de zoveel regels een 'tussenkopje'. De kans dat iemand het einde van je vaak lezenswaardige beschouwingen haalt, zal erdoor stijgen. Dag Piet, tot kijk!

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 30 november 2013 00:18:26

Gruit

Beste Gruit,
Na zes jaar lager onderwijs bij de broeders van het Westeinde (net als jij) en vijf jaar hbs bij de paters SJC van het Sint Janscollege (net als jij)wist ik niet dat het Tours de France moest zijn. Waar is het bij mij misgegaan?
Tours de France klinkt overigens wel rottig, misschien moet ik in het vervolg maar schrijven: Rondes van Frankrijk.

Geplaatst door Piet vd Meer, 30 november 2013 17:59:03

Lekker doorgaan!!!!!

Piet,ga lekker door met je mooie verhalen!!!!

Geplaatst door Harry Hermkens, 30 november 2013 22:38:16

Wie weet nou wél alles?

Juist omdát je het kennelijk niet wist, beste Piet, leek het me nuttig je even bij te praten en over jouw hoofd heen alle anderen die er ook nooit bij stil hadden gestaan. Tours de France vind ook ik verre van lekker bekken, maar nog geen reden om dan de weg van de minst weerstand te kiezen door voortaan van Rondes of Ronden (mag allebei van uncle Van Dale) te reppen.

Dat een mens iets niet weet, is geen schande. Ieder van ons weet meer niet dan wel. Til er niet te zwaar aan en blijf lachen om jezelf. Ik schiet nog steeds in een bulderlach wanneer ik terugdenk aan een opmerking van collega Jan Houwen bij de krant. "Hee Han", zei hij, "jij schrijft crash maar het is crèche." Nooit geweten, eerlijk gezegd, dat een kinderstalling anders wordt gespeld dan een fikse aanrijding met de kar.

Het is vast oliedom voor een journalist, maar een mens kan ook niet álles weten. Ieder van ons is oliedom in de wieg beland en meteen vol gestampt met weetjes, te beginnen met de woorden pappa en mamma. Daarna is de samenleving aan de gang gebleven om er steeds nieuwe kennis in te pompen.

Dat Harry Hermkens je een hart onder de riem heeft gestoken, is sympathiek en pleit voor zijn karakter, maar nodig was het niet, zoals hopelijk moge blijken uit bovenstaande alinea's.

Overigens heb ik slechts één jaar op de broedersschool in het Westeinde gezeten en wel in de zevende klas. Volgens de kenners een must omdat anders de sprong naar de HBS al bij voorbaat een fiasco dreigde te worden. Door de oorlog had ik in de vierde en vijfde klas namelijk meer thuis dan in de schoolbanken gezeten. Van het St.-Janscollege heb ik na zes eindeloze jaren ten slotte een diploma gekregen. Met de nadruk op dat laatste woord. Verdienste was het zeker niet.

Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 01 december 2013 21:04:01

Gamma

Volgens een recent Ster-spotje is het eerste woordje in de wieg niet mama of papa, maar Gamma. Opdat je dat maar weet Han.

Geplaatst door Michel, 02 december 2013 07:23:15

Voor mij geen Gamma!

Leuk om te lezen, Michel. Ik kijk zó verdomd weinig teevee, dat bedoeld spotje me nog nooit onder ogen kwam. Als technisch brok onbenul met linkerhanden zou ik trouwens een bar slechte klant voor die toko zijn. Gamma is toch wel een toko? Alfa is me beter bekend, zeker als Italiaans karretje. Groeten.

Han

Geplaatst door Han de Gruiter, 02 december 2013 10:53:56

Alfa

Ik dacht dat Alfa een in Limburg gebrouwd biertje was!?

Geplaatst door Harry Hermkens, 02 december 2013 12:17:22

Alfa een biertje?

Als zuiderling (ja toch?) moet jij dat natuurlijk wel weten, beste Harry, maar aan mij als westerse droogkloot is bier nooit besteed geweest. Vind je het goed dat ik de voorkeur geef aan een pot thee? Alleen na een alles verschroeiende koers op de Cauberg wil ik me nog wel eens in een terrasstoel laten zakken voor een Ridder-pils. Gulpener mag ook, maar het moet niet te gek worden, want anders ga ik rare dingen doen.

Han

Geplaatst door Han de Gruiter, 02 december 2013 13:21:39

Alfa bier

Dan wordt het wel een overjarig
Ridder pilsje!! De brouwerij is al in 2001 gesloten.
Jammer, vooral Ridder Malthezer was een prima biertje.

Geplaatst door Jan Quax, 02 december 2013 16:24:57

Lachen geblazen

Om je te bescheuren, waarde Jan Quax. Zo leest een mens nog eens wat. Bedankt voor het 'nieuws'. Wielerbaan van Oirsbeek dicht, zesdaagse van Maastricht naar de vaantjes, legendarische wielervereniging Maastricht verdwenen, roemruchte roomse voetbalclub Kimbria opgeslokt, vast NK op de Cauberg louter historie .... ze zijn daar in Zuid-Limburg wel lekker bezig met al die opruimingen!

Han

Geplaatst door Han de Gruiter, 02 december 2013 19:47:28

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web