ad ad ad ad

De Burgerlijke stand van 30 juli.

Bert OOSTERBOSCH (1957, overleden 18.08.1989, Nederland)

Onlangs las ik in het boekje Helden deel II, dat over de wielersport in Brabant gaat, het ontroerende verhaal van Theo Buiting over het korte leven van de Rooien Bert. Hoewel Theo het volgens mij veel mooier heeft opgeschreven dan ik, was het ongeveer hetzelfde verhaal dat ik destijds in mijn boek Wielerhelden van Oranje over dit labiele zondagskind heb gepubliceerd. In beide gevallen was Marian Bik, de weduwe van Bert, onze zegsvrouw. Marian is een lief mens, maar ook een realistische, resolute flapuit, die bijna elke zin beëindigt met het woordje: ‚klaar’. Haar getuigenis van Berts tragische dood in de echtelijke sponde ging me destijds door merg en been. Je hebt van die mensen, die de meest gruwelijke gebeurtenissen in enkele zakelijk statements kunnen samenvatten als ging het over een ander. Veel toehoorders hebben moeite met die directheid. Het zal wel met binnenvetterij te maken hebben, want mensen die veel praten zijn meestal zo gesloten als een oester. Die gebeurtenis is een bijkans traumatische ervaring geweest en daar moet een mens wel mee verder. En dat stop je dan in een opgewekt optimisme, omdat een ander er verder niks mee te maken heeft. De herinnering aan Bert is, voor iedereen die wat met dat enorme wielertalent had, emotioneel. Ook voor de wielerliefhebber, want wie Bert ooit heeft zien fietsen heeft gezien hoe het moest. Die lange slungel met dat felrode haar veranderde als persoon volledig als hij op het smalle zadel plaatsnam. Dat zat gegoten op de fiets, geen beweging was overbodig. Hij werd een machine met lange witte zuigerstangen die ritmisch op en neer bewogen in een ongelooflijk tempo. Een stilist van het zuiverste water, maar al die schoonheid werd niet geschraagd door een onkwetsbaar karakter. De Rooien Bert was er een met een lange gebruiksaanwijzing en de wil om die te lezen was er meestal niet bij de mensen waarmee hij beroepshalve te maken had. Peter Post kwam er nog het dichtste bij met harde gedisciplineerde eisen en af ...

... en toe een voorzichtig compliment. Niet dat dit Bert wezenlijk heeft veranderd, want karakters kun je niet veranderen. Wel vond hij bij Post de veilige beschutting waarachter hij kon presteren en een goede subtopper worden. Het tragische van Bert Oosterbosch is dat het talent waarmee hij werd geboren in feite ook zijn doodsoorzaak was, want de kwaliteit van de mooiste bolide wordt bepaald door het motorblok dat het allemaal aanstuurt. Soms zie ik hem nog wel eens rijden op een oud stukje film van al weer lang geleden. Door god zelf gemaakt met bazuingeschal en een engelenkoor. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 30 juli geborenen zijn:

BINI, Aldo (1915, overleden 16.06.1993, Italië)
DONGEN, Wies van (1930, Nederland)
MAELFAIT, Lucien (1919, Frankrijk)
MERTENS, Theo (1941, België)
PARDINI, Olivier (1985, België)
PEREZ CUAPIO, Julio Alberto (1977, Mexico)
REYNES MIMO, Vincente (1981, Spanje)
VAN AVERMAET, Aimé (1935, België)

Door Fred van Slogteren, 30 juli 2007 0:00

"bedankt"

ik ben een neef van bert en zelf ook wielrenner geweest.
ik kwam deze site toevallig tegen maar ben er heel blij mee.
ik wil u bedanken voor het prachtige stukje over bert dat eindelijk echt over hem gaat en hoe hij was en niet over doping zoals altijd.dat ook nooit op enige manier feitelijk met zijn dood te maken heeft gehad.
behalve door sensatie zoekers.
nogmaals bedankt. mvg erwin oosterbosch

Geplaatst door erwin oosterbosch, 15 juli 2008 23:45:21

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web