ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim …

TOURKOORTS

door Peter Ouwerkerk

Dit is een boek uit 1996 en het eerste of een van de eerste boeken die Peter Ouwerkerk aan de Nederlandse wielerbibliotheek heeft toegevoegd. Het is een verslag van de 25 Tours die hij er in 1996 had opzitten.

Eerst als wielerverslaggever van wijlen Het Vrije Volk en daarna van het in het Algemeen Dagblad opgegane Rotterdams Dagblad. Met die overname was Peter het absoluut niet eens.

Als een Herman Bode après la lettre schreed hij aan het hoofd van een met opruiende spandoeken getooide optocht over de Coolsingel om in te breken in de aandeelhoudersvergadering, waar de overname bedisseld werd.

Daar sprak hij met luide stem zijn verontwaardiging uit. Dat hij daarna niet meer welkom was in de redactieburelen spreekt vanzelf en sindsdien is Peter freelancer, die druk als een klein baasje met van alles en nog wat bezig is.

Hij heeft inmiddels een mooie reeks werken op zijn naam staan al dan niet in samenwerking met andere journalistieke Tourveteranen. Een stapel stoeptegels waarmee hij in Heerjansdam zijn eigen Hall of Fame kan leggen.

Dit boek vind ik niet zijn beste. Hij doet daarin van jaar tot jaar verslag van wat hem toen opviel en beroerde, maar als wielerliefhebber heb ik het destijds met gemengde gevoelens gelezen.

Hier schreef iemand die te veel insider was – en dat ook wilde zijn – en te weinig wielerliefhebber. Dat hij de sport zeer bemint, neem ik direct aan, maar zijn scepsis over de donkere hoekjes van het professionele cyclisme hoef ik als lezer niet te weten.

Daar zijn kranten voor. De ware wielerliefhebber wil zich verdrinken in de heroïek van de koers, de tactiek van de helden en niet over de duistere kanten, waarvan hij in dit boek soms de essentie vergeten blijkt te zijn.

De ware toedracht van de breuk tussen Post en Raas is hem door de laatste ooit onthuld, schrijft hij, maar de notitie die hij van die zeldzame Zeeuwse openhartigheid maakte heeft hij op zijn hotelkamer laten liggen en de inhoud ervan glad vergeten.

Gelooft u het, geloof ik het? Waarschijnlijker is dat hij in die dagen zo’n ontzag had voor beide heren, dat hij op straffe van een levenslange ban, zijn mond heeft gehouden en de dop niet van de vulpen heeft gehaald.

Als je in die tijd niet meer welkom was bij Post en Raas kon je als wielerjournalist beter een fietsenstalling of iets dergelijks beginnen.

Die houding strookt natuurlijk niet met de Peter Ouwerkerk die woedend zijn zegje deed in die aandeelhoudersvergadering, maar zakelijke belangen zorgen soms voor slappe knieën.

Verder is het nog steeds een onderhoudend boek met veel informatie, maar andere door hem geschreven werken, zoals dat over de Rotterdamse Zesdaagse heb ik als wielerliefhebber met aanmerkelijk meer plezier gelezen.

Foto 2: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 9 november 2017 12:00

Zwijgplicht!

Grappig (en dat is een understatement) om te horen dat het kennelijk meer voorkwam in die dagen, namelijk dat ongepaste accommoderen met de grote namen van die tijd.

Bert Wagendorp, toen sportjournalist voor de Volkskrant, liet mij in een onbewaakt moment weten dat hij als beginnend wielrenscribent bij Jan Raas werd geroepen en daar te horen kreeg waar hij wel en niet over mocht schrijven.

Ik heb de indruk dat deze vorm van collaboreren met de schijnwereld van de 'grote mannen' heden ten dage aan zeggingskracht heeft verloren.

Misschien moeten we een #MeToo side gaan opzetten dat het (wieler) schrijfvolk uit die tijd kan helpen met zichzelf in het reine te komen.
Geplaatst door Joep Scholten, 09 november 2017 12:12:08

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web