ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …

Het schrijven van de trilogie ‘Als je Tour niet hebt gereden …’ was voor mij een onverwachte ontdekkingsreis. Natuurlijk kende ik alle namen van de Nederlanders die ooit aan de Tour hebben deelgenomen. Maar verder?

Ik wist in grote lijnen ook wel wat ze als coureur hadden gepresteerd. Maar wie die mannen waren? Ik had geen idee. Hoe stonden ze in het leven, wat zijn ze na hun carrière gaan doen? De meesten waren opgelost in de vergetelheid.

Vooral die uit een ver verleden, die je op zwart/wit foto’s ziet ploeteren met reservebanden om hun schouders, koolbladeren in hun nek, enorme furunkels op hun kont, bezig de verschrikkelijkste verschrikkingen te doorstaan.

Wie was Jan Gommers (foto 1), die in het eerste deel een plaats heeft gekregen? Wie was Fonske Steuten (foto 2) die in deel II figureert? En wie was Johannes Draaijer (foto 3) over wie elke journalist uit die tijd een oordeel had, maar ten onrechte.

Verhalen vol met drama en ik had verwacht dat dat met het voortschrijden van de tijd minder zou worden. Maar dat was niet zo. Ook de kinderen van deze tijd kennen tegenslagen in het leven.

Robert Gesink is niet de enige die zijn vader verloor, net zo min als Steven Kruijswijk de enige is geweest die geplaagd door ernstige blessures een deel van zijn carrière in rook zag opgaan.

Het boek voert je mee naar de idiote wereld van het huidige wielrennen, waarin een renner met een academische graad zich in de koers de kloten afdraait voor zijn kopman die van alle scholen is getrapt.

Een rigide wereld waarin alles anders lijkt dan in het normale leven. Een wereld waarin sommige renners er bewust voor kiezen om vrijgezel te blijven, omdat ze zo’n leven een vrouw niet kunnen aandoen.

Het verschil met het eerste boek is dat van de 86 in deel III geportretteerde renners ze op twee na allemaal nog in leven zijn. Van de honderd coureurs die in het eerste deel beschreven zijn, leven er nog maar veertig.

Van de overledenen heb ik me moeten baseren op de herinneringen van hun nabestaanden, die ik soms met veel moeite moest opsporen. Met veel van hen, heb ik nog contact omdat ze het prachtig vonden dat de prestaties van hun man, vader of broer aan de vergetelheid zijn ontrukt.

Wat ook opvalt zijn de gigantische maatschappelijke verschillen tussen de renners uit deel I en deel III. In het eerste deel komen vrijwel uitsluitend boerenzonen en arbeiderskinderen voor met geen of nauwelijks opleiding.

In het derde deel breek je daarentegen je nek over hoogopgeleide jongens, die fluitend het gymnasium of lyceum hebben doorlopen en in veel gevallen op de universiteit tot hun propedeuse zijn gekomen. Of in een enkel geval nog verder.

Een succesvolle maatschappelijke carrière lag voor hen in het verschiet, maar ze verkozen de wielersport. Waarom? Hoewel geld in die beslissing een niet te verwaarlozen rol speelt, is het toch vooral de liefde voor het fietsen die hen deze keuze liet maken.

Met bij bijna allemaal de wens om na hun carrière iets in de wielersport te kunnen blijven doen. Omdat ze er niet meer buiten kunnen. Ze zijn verslaafd voor het leven, ook al zijn de resten van die verslaving niet in hun urine of bloed terug te vinden.

Zo is onbedoeld een drietal boeken ontstaan die met elkaar niet alleen de ontwikkeling van de wielersport weergeven, maar ook in sociologisch opzicht een beeld schetsen van een maatschappij die enerzijds veel lijkt op de normale samenleving, maar daar ook in veel opzichten enorm van verschilt.

Hoewel ik in 2012 niet heb kunnen voorzien wat de consequenties waren van een dergelijk omvangrijk project, ben ik nu het er bijna opzit dankbaar dat ik dit heb mogen doen. Met dank aan al die renners en nabestaanden die erop vertrouwden dat ik respectvol met hun informatie om zou gaan.

Foto 1 en 2: archief T&T Tekst & Traffic
Foto 3: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 7 november 2017 12:00

Kom maar op met Deel 3

Ik ben nog steeds erg enthousiast over deel 1 en deel 2.
Geweldig om de renners nader te leren kennen door de verhalen van henzelf of de nabestaanden.
Geplaatst door Geert Dekkers, 09 november 2017 16:44:41

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web