ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 9 oktober …

Daniel Gisiger was een echte hardrijder. Zo'n tempobeul die zijn reputatie alleen daar aan ontleende. Persoonlijk heb ik niet zo veel met tijdritten. Om naar te kijken dan.

Het is een wieleronderdeel waar alles wat de wielersport mooi maakt ontbreekt. Het is domme hardrijderij, waar geen tactiek aan te pas komt. Zo hard mogelijk van A naar B.

Ik heb wel respect voor de fysieke en mentale prestatie die een overwinning in een tijdrit vergt, maar in een normale wegwedstrijd is veel meer te genieten. Maar dat neemt niet weg dat deze Daniel Gisiger er in zijn tijd wat van kon.

Hij was prof van 1977 tot en met 1988, maar vóór die tijd bracht hij in 1977 al het werelduurrecord indoor bij de amateurs op zijn naam door 46 kilometer en 745 meter af te leggen.

Als prof won de Zwitser wedstrijden als de Ster der Beloften en de Grote Prijs d’Isberques, maar zijn erelijst bestaat toch vooral uit overwinningen en ereplaatsen in tijdritten. Zoals de Grand Prix des Nations, die hij twee keer won.

Zijn naam staat drie maal op de erelijst van de Trofeo Baracchi met steeds een andere partner. Eerst met zijn landgenoot Serge Demierre, eveneens een Zwitser, de tweede keer met de Italiaanse glamourboy Roberto Visentini en tenslotte met de Italiaan Silvio Contini.

Hij won nóg een koppeltijdrit en wel met Joop Zoetemelk. Dat was in 1981 in Montjuich, de berg bij Barcelona waar elk jaar in onderdelen een wielerdriedaagse wordt (of werd) gehouden. Een rit in lijn, een koppeltijdrit en een klimtijdrit.

Ook als zesdaagsenrenner was Gisiger geen koekenbakker. Hij was zeker geen programmavulling, maar heeft er als gelegenheidsbaner vijf gewonnen. Vier maal in Zürich en een maal in Grenoble. Drie van die vijf met zijn landgenoot Urs Freuler als partner.

Persoonlijk herinner ik me de Zwitser als één van de slachtoffers van een magistrale Bert Oosterbosch bij het WK achtervolging in 1979 in Amsterdam. Hoewel Gisiger een goed achtervolger was had hij geen schijn van kans tegen Den Rooien Bert.

Na zijn wielercarrière was Gisiger een van de oprichters van een wielersportcentrum in Aigle, de Zwitserse gemeente waar ook de UCI is gevestigd.

Het centrum is een opleidingsinstituut voor jong wielertalent onder patronaat van de mondiale wielerunie. Of hij dat nog doet, weet ik niet, wel dat hij vandaag zijn 63ste verjaardag viert.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 9 oktober 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web