ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …

Als je een biografie wil schrijven en de hoofdpersoon wil er niet aan meewerken, dan moet je een beetje geluk hebben. Dat geluk had ik toen ik op 26 september 1997, nu precies twintig jaar geleden, een gesprek had met de mensen op de bovenste foto.

Het zijn twee broers, een zuster en een zwager van Peter Post. Toen ik dat jaar het plan opvatte om de biografie van De Keizer te schrijven, vond Post dat geen goed idee. Hij noemde direct de namen van alle journalisten die hem hetzelfde hadden gevraagd.

Hij had ze allemaal geweigerd en mij weigerde hij ook. Ik besloot toch door te zetten en me te baseren op mijn eigen herinneringen aan hem; het uitgebreide archief dat Wim van Eyle over Post de wielrenner en ploegbaas had aangelegd en interviews met mensen uit zijn vriendenkring.

Dat laatste viel tegen, want Piet Libregts, Gerard Koel en Herman Krott weigerden resoluut mee te werken. “Post wil niet dat ik met je praat”, kreeg ik te horen en een ander zei: “Ik ben goed met Post en dat wil ik zo houden.”

Het was duidelijk, Post werd in zijn vriendenkring zowel gewaardeerd als gevreesd. Alleen Jan Derksen ging overstag nadat ik hem had overtuigd dat het boek ook ruimschoots over zijn geliefde baansport zou gaan, waarvan hij destijds een warm pleitbezorger was.

Ik besloot op zoek te gaan naar zijn roots, want hij was de achtste in een gezin met dertien kinderen. Met heel veel moeite vond ik een broer. Die deed aanvankelijk nogal moeilijk, maar na enige bedenktijd wilde Dré Post wel praten.

We spraken af bij zus Elly in een dorp vlakbij Amsterdam en ook Theo Post, de broer die het dichtst bij Peter stond, was helemaal uit Denekamp gekomen om bij het gesprek aanwezig te zijn. De man van Elly was ook aanwezig, maar bemoeide zich niet met het gesprek.

Ik kwam in een warm bad en ik geloof dat het gesprek wel vijf uur of zo heeft geduurd. Vanwege onze gezamenlijke herinneringen aan Amsterdam Oud-West waar ook ik ben geboren en mijn jeugd heb doorgebracht, was het ijs snel gebroken.

Voor Dré, Elly en Theo was Peter niet iemand om bang voor te zijn. Ze begrepen zijn houding ten opzichte van mij totaal niet en zeiden in koor dat hij niet zo gek moest doen.

Ze spraken respectvol over hun beroemde broer, maar brachten hem in proporties terug tot een gewoon mens. Was hij voor de buitenwereld Peter De Grote, de man die zoveel heeft betekend voor de Nederlandse wielersport, voor hen was hij gewoon een van de dertien.

Ik hoorde alles over dat grote gezin met die hardwerkende en vroom katholieke ouders. Een degelijk middenstandsgezin, waar alle kinderen de gelegenheid kregen te studeren en de meeste dat ook hebben gedaan. Mooi was hun beschrijving van het dramatische verongelukken van het jongste kind en de moeizame oorlogsjaren.

De broers en zussen maakten carrière in het bedrijfsleven, de gezondheidszorg, het onderwijs, de retail en de financiële dienstverlening en enkele van hen hebben het ver geschopt. Het was een heel ander beeld van de komaf van Peter Post dan de nogal volkse, zoals ik me dat had voorgesteld.

Theo zorgde er vervolgens voor dat ik kort daarna een gesprek had met Loekie Kalis, de ex-vrouw van Peter, die op de achtergrond zo’n grote rol heeft gespeeld in zijn succesvolle carrières als zesdaagsenkeizer en ploegleider van de Raleigh- en later de Panasonicploeg.

Ook Loekie had geen geheimen en vertelde ronduit over de man die op 11 januari 2011 aan kanker overleed. Over zijn mooie kanten, maar ook over de karaktereigenschappen die hem zoveel vijanden hebben bezorgd.

Loekie kom ik zo nu en dan nog wel eens tegen en dat is steeds een hartelijk weerzien, omdat we elkaar toen hjebben vertrouwd en dat vertrouwen nooit hebben beschaamd. Zij is namelijk de vrouw geweest, zonder wie Peter Post het in de sport nooit zo ver had kunnen schoppen.

Met de familieleden van Peter heb ik lang contact gehouden, waarna het langzaam is verwaterd. Zo gaan die dingen helaas. Ik denk echter met warme gevoelens aan ze terug. Later hebben nog veel meer mensen mij geholpen, maar zonder de familie Post was dat boek er waarschijnlijk niet gekomen.

Dat er van het omslag dertien jaar later een serie postzegels is uitgegeven, vervult me nog steeds met trots. En ook de waardering van De Keizer zelf toen het boek er eenmaal was, heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat ik inmiddels tien wielerboeken op mijn naam heb staan.

Foto’s: © T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 26 september 2017 12:00

Herinneringen bij een foto

Met blijvende waardering Fred, voor de wijze waarop jij in je boeken en op slogblog de wielersport met al zijn facetten weet te verwoorden.
Geplaatst door Jan. v.d. Horst, 26 september 2017 14:14:15

+1

Zoals de jongeren en reageerders zeggen als ze het ergens volmondig mee eens zijn: +1

Elke dag kijk ik weer even op je blog, niet alle dagen zijn even interessant maar dat zijn ze in het echte keven ook niet.
Ongelofelijk de discipline om altijd weer een update te verzorgen en dat geheel belangeloos.
ik hoop dat je nog vele jaren doorgaat en ons nog lang van de slogblog laat genieten!

Geplaatst door edo elfrink, 26 september 2017 21:56:06

wishfull thinking

Dank Jan en Edo voor zoveel lovende woorden. Ik ben alleen bang dat het geen jaren meer gaat duren. Ik ga over drie maanden mij tachtigste levensjaar in en mijn lichaam laat me helaas steeds meer in de steek. Het is bezig uit elkaar te vallen, zoals Marjan Berk dat zo mooi schreef in haar column in het AD. Mijn streven is om er volgend jaar op mijn verjaardag in december een punt achter te zetten. Dan heb ik ruim dertien jaar geslogblogd en tien wielerboeken geschreven en nestel ik me met rollator alsnog achter de geraniums.
Geplaatst door Fred, 27 september 2017 08:54:08

Aansluiten

Graag wil ik me aansluiten bij de woorden van Jan en Edo!
Al jaren volg ik de Slogblog met veel interesse,probeer ook regelmatig te reageren en sla eigenlijk geen dag over!
Nu al weet ik dat ,het stoppen,van deze Blog,zal zorgen voor een onvoorziene leegte!!
Natuurlijk kan ik de verklaring van Fred volkomen begrijpen!Fred,tot je verjaardag volgend jaar,blijf ik elke dag terug komen op je nieuwe berichten en tevens wens ik je nog heel veel mooie jaren toe,met een lichaam dat je al die jaren,goed op de been zal houden!
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 27 september 2017 21:25:38

Gemis

Fred,
Het wegvallen van Slogblog t.z.t. zal een groot gemis zijn voor veel wielerliefhebbers. Je hebt een geweldig mooi werk gerealiseerd, mijn complimenten
Geplaatst door Piet van der Meer, 28 september 2017 19:24:58

De man leeft nog. En hoe!

Dag Fred,

Ik wacht nog even met mijn lofzang. Tenslotte is het nog geen december 2018 en een krakend lichaam zegt niets over de scherpte van geest.
Geplaatst door Joep Scholten, 28 september 2017 20:28:56

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web