ad ad ad ad

Uit de ordners van Jan …

Hij won twaalf grote klassiekers, droeg de gele trui en won tien keer een etappe in de Tour de France. Jan Raas is nog steeds een van de meest succesvolle wielrenners die ons land heeft voortgebracht.

Jarenlang was hij uit beeld, schier onbereikbaar voor alles en iedereen. Sinds 2003, toen hij afscheid nam als ploegleider van Rabobank, liet hij zich niet meer zien in de wielerwereld. Behalve Fred voor diens boek Op z’n Raas stond hij al die jaren niemand meer te woord.

En ineens, op zondag 2 juli jongstleden, was hij er weer. Tijdens de tweede etappe van de Tour de France tussen Düsseldorf en Luik reed hij mee in de auto van Wanty-Groupe Gobert op uitnodiging van zijn vriend Hilaire Van Der Schueren.

De Nederlandse tv-collega's probeerden Raas een vraag te stellen, maar wisten hem geen enkel antwoord te ontlokken. Bij de camera van Omroep Zeeland bleef hij wel even staan, al duurde het gesprek niet lang. “Jullie weten dat ik geen interviews geef en dat wil ik zo houden. Ik heb vandaag genoten van de koers en morgen ga ik er  weer van genieten op televisie. Ik heb het wielrennen niet gemist, maar ik vond het wel een leuke dag", was alles dat Raas te zeggen had.

Voor mij was dit kortstondige heroptreden van Jan Raas een mooie aanleiding om nog eens 38 jaar terug in de tijd te gaan voor een van zijn’ finest moments. Dat vond plaats eind augustus 1979 waar hij zijn favorietenrol waarmaakte in een een van de spannendste WK-finales ooit.

Hij had de drie voorafgaande edities van de Amstel Gold Race gewonnen en omdat het WK parcours achttien keer over de Cauberg ging en hij ook grote delen van het parcours van de Amstel Gold Raas kende, kon er eigenlijk maar één winnen. Un Hollandais en Hollande zette Miroir di Cyclisme op de cover.

Het lastige parcours zorgde er voor dat in de finale slechts een beperkte groep renners was overgebleven. In de voorlaatste ronde ontsnapten uit deze groep acht renners onder wie de Nederlanders Raas en Lubberding. De meesterknecht uit Voorst zorgde ervoor dat geen enkele ontsnapping weg kon blijven, tot Lubberding er helemaal doorheen zat en de Fransman Chalmel in de laatste ronde weg wist te komen.

Raas bewaarde zijn geduld omdat hij wist dat Didi Thurau dat niet zou doen. De Duitser had een aantal seizoenen voor de succesvolle Nederlandse ploeg van Peter Post gereden en Raas kende zijn karakter door en door. Bovendien bestond er geen enkele sympathie tussen de twee.

De Zeeuw kreeg gelijk, Thurau ging achter Chalmel aan en bleef de laatste kilometer hard op kop rijden. Chalmel werd vlak voor de streep teruggehaald. Raas kwam op het juiste ogenblik uit het wiel van der Didi om voor eigen publiek te zegevieren.

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 18 september 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web