ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …

Ik ben in maart 1963 getrouwd en mijn vrouw en ik zijn sindsdien nog steeds bij elkaar. In voor en tegenspoed. Dankuwel, applaus niet nodig. Het heet liefde.

We bewoonden de eerste twee jaar, vanwege de gigantische woningnood, een vertimmerde zolderkamer in Amsterdam-Zuid. We waren er gelukkig mee, hadden allebei een baan en genoten van onze zelfstandigheid.

We verdienden samen net genoeg om alles te betalen, verplaatsten ons op een derdehands scooter en zagen blijmoedig dat onze kat onze nieuwe meubeltjes als krabpaaltje gebruikte. Eén ding ontbrak aan ons pril geluk en dat was een televisietoestel. Tweehonderd meter van ons poppenhuisje was een winkel waar er één in de etalage stond en we stonden er steeds minutenlang naar te kijken.

Er stond een bordje bij met de mededeling dat we dat toestel in slechts 48 termijnen van twintig gulden per maand in bezit konden krijgen. Kopen op afbetaling werd door onze ouders ten strengste afgeraden, wat voor ons reden was tot de aanschaf over te gaan.

We schrapten enkele niet noodzakelijke zaken van het boodschappenlijstje en een paar dagen later werd het toestel afgeleverd. Ons liefdesnestje leek ineens stampvol met die grote doos midden in de kamer. Hij bleef nog even onuitgepakt, want je kon het ding nog niet gebruiken, omdat er nog een antenne op het dak moest worden geplaatst. De monteur zou op vrijdag komen en ik nam de ochtend vrij.

Er werd gebeld en het duurde even (vier hoog) voor ik gestommel hoorde in het gangetje dat naar onze kamerdeur leidde. Ik deed open en stond oog in oog met Tarzan. Hij stelde zich voor met “Van Breenen, aangenaam”.

Ik zei dat ik hem kende, van de Tour de France. Nogal stompzinnig maar als wielerliefhebber een echte Tourrenner over de vloer krijgen, dat overkwam je niet elke dag. Hein klom als een Tarzan uit het raam, klom op het dak en plaatste de antenne tegen de schoorsteen. Weer in de kamer sloot hij het toestel aan en stelde het testbeeld in. Echte televisie kwam pas ’s avonds want er was maar één net en er was per dag nog maar enkele uren uitzending.

Toen het karwei geklaard was, dronk ik koffie met Hein en hij vertelde over de Tour, over Pellenaars, over afzien, over hitte en die verschrikkelijke bergen.Ik hing aan zijn lippen en liet hem even later uit. De ontmoeting maakte als wielerliefhebber meer indruk op me dan het bezit van een tv-toestel.

Die avond om acht uur zaten mijn vrouw en ik gespannen voor de beeldbuis en klokke acht werd in zwart/wit Fred Emmer zichtbaar, een van de nieuwslezers van toen. Hij lepelde een voor een de items op die die dag nieuws waren.

Na enkele minuten deelde hij met schrik in zijn ogen mee dat het programma even onderbroken moest worden, omdat er dramatisch nieuws was uit Amerika. Het beeld ging op zwart en bleef – in mijn herinnering althans – heel lang op zwart en ons in het ongewisse. Later die avond kwam in stukjes bij beetjes het nieuws tot ons: De Amerikaanse president John Fitzgerald Kennedy was vermoord!

Als de oudoom van Dylan Groenewegen kom ik de naam van Hein van Breenen hier en daar weer tegen en iedere keer moet ik aan die afschuwelijke dag denken. 22 november 1963.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 12 september 2017 13:00

Kennedy

Mooi verhaal Fred en ook ik weet nog precies waar ik was toen ik hoorde dat Kennedy vermoord was.
Ik (toen 19 jaar oud) zat niet voor de buis, maar ik zat met een paar vrienden 'achter de meiden aan'.
Zo ging dat 's winters, want in de zomerperiode moest er getraind en gekoerst worden en daar moest (bijna) alles voor wijken. Althans bij mij.
Geplaatst door Jan Zomer, 12 september 2017 16:52:20

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web