ad ad ad ad

Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Ik heb het op deze plaats al eens eerder geschreven dat ik mijn carbon Pinarello Onda fiets had geruild voor drie stalen fietsen. Een van die drie was een sportfiets van de Rotterdamse constructeur Wout Verhoeven.

Zeker nadat ik de fiets had gerestaureerd was ik helemaal in mijn nopjes en had ik geen enkele spijt die carbon fiets te hebben geruild. Tot dan had ik alleen een balhoofdplaatje van Verhoeven maar geen fiets.

Wout Verhoeven was in zijn jonge jaren een sterke amateurwielrenner, die onder meer een keer de Ronde van Noord-Holland won en een keer als derde op het podium stond na het nationaal kampioenschap voor amateurs op de Zandvoortse autocircuit.

Voor een profcarrière voelde hij niets. In plaats daarvan werd hij een gerenommeerd framebouwer en mekanieker. Noem je Verhoeven dan noem je in een adem ook de naam van Evert Dolman. In 1964 de jongste van het kwartet amateurs dat bij de Olympische Spelen in Tokyo goud won op het onderdeel honderd kilometer ploegentijdrit. Zijn ploeggenoten waren Gerben Karstens, Bart Zoet en Jan Pieterse.

Dolman was op dat moment nog maar achttien jaar en pas vlak voor de spelen bij bondscoach Joop Middelink in beeld gekomen. Bij een oefenwedstrijd was de beoogde selectie van de bondscoach pijnlijk verslagen door een viertal van de Rotterdamsche Leeuw.

Dat was de wielervereniging van Dolman en hij was tijdens de race in alle opzichten de aanvoerder. De Rotterdammers hielden een verpletterend tempo aan en dat kwam door de Lelijke Eend van Wout Verhoeven.

Die reed in zijn 2CV als mekanieker vlak achter zijn jongens en op het ritme dat het geluid van het tweetakt motortje van Wout’s eendje maakte, reden ze sneller dan het beoogde viertal Karstens, Zoet, Pieterse en Van Middelkoop.

Middelink kon toen niet meer om Dolman heen, maar gaf hem toch nog een laatste opgave voor hij definitief mee naar Tokyo mocht. Dolman moest Nederlands kampioen op de weg worden. Er is zelden in de geschiedenis een renner geweest die kon pieken als Eef Dolman. Vanaf het moment dat Middelink dit gezegd had, dacht hij aan niets anders meer en bereidde zich zo zorgvuldig voor dat iedereen bij voorbaat kansloos was.

Twee jaar later werd hij op dezelfde wijze wereldkampioen op een door Wout Verhoeven gebouwde wonderfiets die zo door de meesterbouwer was geprepareerd dat hij maar dienst kon doen voor één koers: de WK-strijd op de Nürburgring in het Duitse Eiffelgebergte. Wout slaagde er in om drie kilo gewicht aan de fiets te elimineren en op zijden tubes die wonder boven wonder heel bleven, behaalde Eeffie Dolhoofd de wereldtitel.

Deze sportfiets in het begin van de jaren vijftig door Wout gebouwd, is uitgevoerd met een Sylvère Maes stuur, Titan stuur- en zadelpen, Mafac remmen, Stronglight holle trapas en een 3-poots trapstel. De drie versnellingen zijn van Campagnolo, waarbij de achterderailleur van messing is gemaakt. De kettingkast is een zogeheten revolvermodel, waarbij een afbeelding van de heilige Christoffel, de beschermheilige van de reizigers, het aluminium siert.

De nu 86-jarige Wout Verhoeven is onlangs bij me thuis geweest om naar deze fiets te komen kijken. Een verslagje van dit bezoek krijgt u over veertien dagen. Zelfde tijd, zelfde plaats.

Foto’s: © Peter Ravensbergen

Door Peter Ravensbergen, 5 september 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web