ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 12 september …

Michael Boogerd wilde in 1998 graag wereldkampioen worden. Dat wil iedere renner natuurlijk, maar dat jaar was er een bijzondere reden want de wereldtitelstrijd werd weer eens in Nederland betwist en uiteraard op het geliefde parcours van Boogie in de Limburgse heuveltjes om en nabij Valkenburg.

Het zag er lang naar uit dat het hem ook ging lukken, want het goot de hele dag van de regen en in die omstandigheden voelde Mister Prodent zich wel thuis. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage.

Maar Boogerd kreeg op het moment suprème een lekke band en de redelijk onbekende Zwitser Oscar Camenzind kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Als je dat nu schrijft krijg je gelijk een heel peloton oud-renners over je heen, maar toen zag je regelmatig dingen die niet konden.

Helemaal onbekend was die Oscar Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.

Met een bril op zijn neus uit de collectie Specsavers Super XX en zwart bemodderd door het slechte weer leek de voormalige postbode uit Schwyz meer op een mijnwerker die met het Glück Auf op de lippen voor het laatst solo de Cauberg opdanste om even later als wereldkampioen over de streep te komen.

47 jaar na Ferdi Kübler werd hij daar de derde Zwitserse wereldkampioen in de geschiedenis. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen.

In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Overal waar hij aan de start verscheen, reed de hele meute op zijn wiel en de uitslagenreeks kwam tot stilstand.

Eenmaal bevrijd van het tricot won hij nog wel de Ronde van Zwitserland en Luik-Bastenaken-Luik, maar niet meer met die overtuiging van Valkenburg. In 2004 kregen zijn critici gelijk toen hij werd betrapt op het gebruik van epo.

Hij wachtte de gevolgen niet af, maar zette per direct een punt achter zijn carrière. Opgeruimd staat netjes, dacht ik, en ik zag weer die beelden op mijn netvlies van een huilende Michael Boogerd.

De Hagenees was op die dag in oktober 1998 de sterkste van de kopgroep. Dat het toen krokodillentranen waren, die hij zo bitter schreide, daarvan had ik toen geen vermoeden.

'Dat doen onze jongens niet', dachten wij toen naïef. Toch denk ik niet dat Oscar Camenzind, die vandaag zijn 46ste verjaardag viert, bij de post een gelukwens van Michael zal vinden. Die is nog steeds over de zeik.

Foto 1: archief dewielersite.net
Foto 2: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 12 september 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web