ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim ...

NIET VAN HOREN ZEGGEN

door Freddy Maertens en Manu Adiaens

Dit boek is door de bekende Vlaamse wielerpublicist Manu Adriaens opgetekend uit de mond van Freddy Maertens. Boeken met dat concept zijn doorgaans niet de beste boeken. Denk aan Het IJzeren Uurwerk door Wim van Est en John Linse.

Ik vind Freddy Maertens een curieus figuur. Het ene moment denk je wat is dat toch een geweldige wielrenner geweest en het andere moment denk je: hij is hartstikke gek.

Ik heb wielrenners gesproken die met hem hebben gekoerst en die zeiden: ‘hij was in staat het hele peloton achter zich te houden en achter zich te blijven houden’. Dat heeft hij zelfs eens een keer geflikt tegen de complete Raleigh-ploeg.

Dan moet je natuurlijk wel heel veel klasse hebben en dat had d’n Freddy. Daarover geen twijfel. Het boek is bedoeld als een soort verantwoording voor zijn carrière en dan met name over de trieste afloop ervan.

Maar als je het leest, ga je gaandeweg ernstig twijfelen aan het waarheidsgehalte. Hij geeft namelijk iedereen de schuld, maar er is geen sprake van dat hij ergens de hand in eigen boezem steekt. Wat er nou precies is misgegaan, daar kom je niet achter.

Wel is zeker dat ploegleider Lomme Driessens een belangrijke rol in de carrière – en ook in het leven – van Maertens heeft gespeeld. Min maal min wil nog wel eens plus zijn, maar Driessens maal Maertens is geen plus, maar meer een min.

Dat hebben meerdere oud-renners gezegd. Ik las laatst nog eens een interview met zo’n renner en die zei: ‘Driessens staat gelijk aan een cijfer; een NUL!’ Dan weet je wel hoe laat het is.

Ik zeg dat niet als mijn mening, maar wat ik van horen zeggen weet. Of beter gezegd ‘Niet van horen zeggen’. Wat ik niet begrijp is dat een man als Adriaens dit allemaal kritiekloos heeft opgeschreven en nergens een opstandige nuancerende vinger heeft opgestoken.

Het boek heeft dan ook geen snars veranderd aan de beeldvorming rond Maertens. En dan denk ik toch ‘eigen schuld, dikke bult’, want ook iemand met een uitzonderlijk talent voor hardfietsen is verantwoordelijk voor zijn eigen leven.

Tijdens het interview dat ik in 2007 voor Wielerrevue met Maertens bij hem thuis had, begon ik hem kritische vragen te stellen over het verloop van zijn carrière. Hij was het gewend, produceerde een enorme woordenstroom, maar gaf geen antwoord op de gestelde vraag.

Bij het afscheid pakte hij uit een kast dit exemplaar van zijn boek, gaf het mij en zei: “Hier staat het allemaal in. Ik geef u de vrijheid er uit te citeren”. Ik pakte het aan en ging met mijn fototas en verdere spullen naar buiten.

Freddy liep met me mee en terwijl ik al in mijn auto zat, zei hij: “Oh ja, ik krijg nog 25 gulden van u.” Ik keek hem niet begrijpend aan. "Voor het boek", verduidelijkte hij. Ik heb het betaald om er thuis achter te komen dat ik een kat in de zak had gekocht, omdat ook het boek de antwoorden niet geeft.

Ik heb dat zelf beleefd en niet van horen zeggen.

Foto 2: © T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 31 augustus 2017 12:00

Freddy, een tragische clown

Dag Fred, ik heb even zitten gniffelen bij jouw verhaal over Freddy.

Recent verscheen er een artikel over een onderzoek dat het gemiddelde IQ van psychiatrie patiŽnten had geanalyseerd. Bij minstens 25% was dat laag tot zeer laag.
Wanneer ik dit soort zaken lees, laat ik ook altijd even een aantal wielrenners voorbij fietsen. Freddy is daar altijd bij.
Het treurige van dat onderzoek was dat psychiaters zelden of nooit stil staan bij deze extra handicap van hun patiŽnten. Dus doen ze ook geen enkele poging om bijvoorbeeld hun taalgebruik aan te passen, of een ander soort vragen te stellen. Dit gegeven moet je ook zien met de wetenschap dat simpele vragen stellen voor veel artsen een brug te ver is. Dus zijn veel van die consulten tussen speciale patiŽnt en gespecialiseerde arts vaak volstrekt zinloze exercities.

Freddy interviewen kon wel eens net zo zinloos zijn. Wel vroeg ik me af hoe dat zat met die 25 gulden? Anno 2007 betaalden we al met de euro. Of leefde Freddy nog in het oude floryn tijdperk?
Geplaatst door Joep Scholten, 31 augustus 2017 14:16:42

blunder

Wat een blunder Joep. Ik was bij Maertens in september 1997 en niet in 2007. Dus 25 gulden is juist. Sorry. Hij verdiende toen zijn brood als fabrieksagent voor BelgiŽ van Assos, een superieur sportkledingmerk uit Zwitserland. De aanleiding voor het interview was dat hij in 1977 Parijs-Brussel had gewonnen. Dat was in het oprichtingsjaar van Wielerrevue en ik heb dat jaar 12 interviews gemaakt met oud-renners die in in 1977 in het nieuws waren geweest. Daarom ging hij op de foto met het overwinningsvaantje van Parijs-Brussel en had hij zich voor de foto omgekleed in Assos kleding. Beetje sneu, vond ik. Aan de andere kant, zou ik ook niet weten hoe ik me een houding moest geven als ik zo groot en beroemd was geweest als d'n Freddy. In de jaren 1975 tot en met 1977 was de man een fenomeen. Ik durf daarom niet te speculeren over zijn IQ. Veelwinnaars zijn volgens mij allemaal intelligent, ook al laten ze dat niet altijd merken.
Geplaatst door Fred, 31 augustus 2017 15:46:35

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web