ad ad ad ad

Uit de ordners van Jan …

Het eerste nummer van het Belgische maandblad SPRINT verscheen in februari 1991 en zeven maanden later, in augustus van hetzelfde jaar, verscheen deze uitgave. De hoofdredacteur was Peter Stevens en bij de medewerkers zien we de naam van Raymond Kerckhoffs.

De huidige wielerverslaggever van De Telegraaf was toen negentien jaar en was een jaar eerder met zijn achttien jaar de jongste geaccrediteerde journalist in de Tour de France geweest.

Op de cover een winnende Etienne de Wilde in de Ronde van Frankrijk. In Dijon won hij de derde etappe. Luttele meters voor het aanstormende peloton had de Belgische veteraan met een ultieme inspanning de etappe in zijn voordeel beslist.

De Wilde ontglipte even voor het ingaan van de laatste kilometer. Met zijn in tientallen zesdaagsen opgedane ervaring als pistier sneed de Belg een rotonde zo scherp aan, dat hij in een ommezien een flink gat sloeg. De blonde pijl gaf vervolgens net genoeg gas om overeind te blijven.

In deze uitgave van Sprint vond ik een mooi artikel over de Italiaanse topper Franco Ballerini. Auteur Martin Heylen omschrijft hem als ‘een coureur naar Vlaamse harten.

‘Hij beukt, is niet bang te veel zweet te laten en weet bovendien op tijd en stond zijn wedstrijd te winnen. In 1990 won hij twee najaarsklassiekers. Voor minder pakt hij in 1991 niet uit”.

In sneltreinvaart denderde Ballerini naar de hoogste rangen van het mondiale cyclisme. Zijn resultaten in de eerste helft van het seizoen 1990 hadden hem reeds uit de anonimiteit gehaald, maar zijn prestaties in de laatste maanden van het seizoen 1990 maakten nog veel meer indruk.

In die periode schreef hij Parijs-Brussel op zijn naam en weer een paar weken later won hij in het Canadese Montreal de enige wereldbekerkoers aan de westelijke kant van de Atlantische Oceaan.

Franco Ballerini stond bekend als een playboy met een voorkeur voor snelle auto’s. Als hij geen wielrenner was geworden, zou hij motorcrosser zijn geweest, heeft hij vaak laten weten. Maar hij werd wielrenner en zijn doorbraak in 1990 schreef hij toe aan zijn karakter.

Met dat karakter was hij op zijn best in de Hel van het Noorden. In 1993 greep hij net naast de zege toen hij werd verslagen door de Fransman Gilbert Duclos-Lassalle. Ballerini was zo teleurgesteld dat hij ter plekke besloot met wielrennen te stoppen.

Maar hij bedacht zich en bereidde zich een jaar later nog beter voor dan in voorgaande jaren. Zo won hij Parijs-Roubaix in 1995 en deed dat nog eens in 1998. Daarmee was zijn naam voorgoed gevestigd als een van de grootste Italiaanse coureurs van zijn tijd.

Na zijn carrière was hij jarenlang bondscoach in diensst van de Italiaanse wielerbond en daarnaast leefde hij zich uit in snelle sporten. Zo was hij een fervent rallyrijder. Zo deed hij in 2010 als co-piloot mee aan een rally in Larciano.

De wagen crashte en Franco werd zwaargewond naar een ziekenhuis overgebracht, waar hij kort na aankomst overleed. Hij werd slechts 45 jaar.

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 28 augustus 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web