ad ad ad ad

Het was me het weekje wel …

Ondanks dat ons land geen renner in de top van het klassement had, was de Tour de France voor ons zeer succesvol. De twee Nederlandse ploegen hebben het fantastisch gedaan. Hoewel Sunweb formeel een Duitse ploeg is, beschouw ik die formatie ook als van ons.

Met een Nederlandse filosofie, tien Nederlandse renners in de gelederen, Nederlands teammanagement en een overwegend Nederlands ploegleidersteam, is het voor mij een Nederlandse ploeg.

Met vier etappezeges en winst in twee klassementen heeft Sunweb-Giant een geweldige Tour achter de rug. Dat is toch te danken aan de filosofie van Iwan Spekenbrink waarin samenwerking het sleutelwoord is en niemand groter is dan de ploeg.

Dat laatste is de reden waarom Kittel en Degenkolb niet meer bij de ploeg zitten. Bij welke andere ploeg zien we zo nadrukkelijk de ene kopman de andere helpen? Zoals Matthews punten pakte voor het bergklassement om te voorkomen dat concurrenten van Barguil die punten zouden krijgen.

Dat zie ik andere kopmannen niet doen. En zoals Mike Teunissen me van de week vertelde: “We zijn vrienden en gaan voor elkaar door het vuur. Het is een geweldige ploeg en een feest om voor te rijden.”

Dat Tom Dumoulin met zo’n ploeg volgend jaar de Tour al kan winnen, is geen te optimistische veronderstelling. Als er iemand is die Froome kan verslaan is hij het met het Sunweb-Giant collectief aan zijn zijde.

De andere Nederlandse ploeg heeft het ook goed gedaan. Met twee etappezeges heeft lottoNL-Jumbo boven verwachting gepresteerd. Roglic en Groenewegen zijn met Barguil en Landa voor mij de revelaties van deze Tour.

Vooral Roglic. De Sloveen kan klimmen, dalen en tijdrijden. De eerste twee kwaliteiten heeft hij in de door hem gewonnen Alpenetappe over de Galibier nadrukkelijk laten zien en dat hij geweldig kan tijdrijden, wisten we al.

Dat Nederland weer een wielernatie is waar de wereld tegen opkijkt zagen we gisteren in de Clasica San Sebastian. Kwiatkowski en Gallopin waren de snelsten van die vijfmans kopgroep, maar Mollema en Dumoulin zaten er wel bij.

De wijze waarop Dumoulin bij de kopgroep aansloot, nadat hij Kwiatkowski eerst moest laten gaan, was grote klasse. Hij blijft in alle omstandigheden zichzelf, gaat uit van zijn eigen kracht en raakt nooit in paniek.

Ik geloof in Dumoulin, niet alleen in zijn wielergaven, maar vooral in zijn karakter en mentaliteit. Maar ik geloof ook in Mollema. Zijn optreden in de Tour was hartverwarmend en zijn ritzege voor mij de mooiste van de Tour.

Dertig kilometer solo rijden met een geringe voorsprong, er zijn maar weinig renners die dat kunnen. Jammer dat hij zich in het begin van de Tour moest wegcijferen voor Contador, want in deze vorm had hij op het podium gestaan.

Ik heb niets tegen de Spanjaard, vind het een sympathieke gozer, maar hij is echt over zijn hoogtepunt heen. Dat moet hij zelf ook weten en een stapje opzij doen.

Toen Zoetemelk in 1973 bij de Franse ploeg Gan-Mercier kwam, was Poulidor daar kopman. Die was direct bereid om voor het grote talent Zoetemelk plaats te maken.

Hoewel hij in 1974, bij afwezigheid van Zoetemelk, nog tweede werd in de Tour de France, was Poulidor er van overtuigd dat hij zijn tijd gehad had. Contador zou ook moeten beseffen dat hij met zijn vedettestatus de opmars van Mollema in de weg staat.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 30 juli 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web