ad ad ad ad

Uit de wasserette van Henk …

Er werd veel van Rob Ruijgh verwacht na afloop van de Tour de France van 2011. De toen 25-jarige Limburger was als 21ste in de eindstand in Parijs aangekomen en was daarmee tevens de beste Nederlander.

Zonder bijzonder op te vallen had hij in de bergetappes weinig tijd verloren en zich redelijk kunnen handhaven. Bij de Vacansoleil-ploeg zagen ze hem direct als een kans voor de toekomst, maar het kwam er helaas niet uit.

In 2012 reed hij zowel de Giro als de Vuelta, maar kon in beide rondritten niet imponeren. Het jaar daarna was het helemaal pet omdat het goeddeels verloren ging door blessures.

Geen enkele uitslag op zijn palmares. Beroerder kon hij het niet treffen, want zijn sponsor trok aan het eind van dat rampjaar de stekker uit de ploeg en was het einde verhaal voor Rob.

De renners die in 2013 nog redelijk tot goed hadden gepresteerd kregen contracten aangeboden bij andere ploegen. Rob daarentegen moet maar afwachten of er nog iemand in hem is geïnteresseerd.

Zo niet, dan had hij de keus óf om te stoppen óf terug naar continental-niveau te gaan. Hij wachtte lang op een WorldTour of ProContinental-ploeg die nog een klimmertje konden gebruiken. Maar tevergeefs.

Het had voor de hand gelegen als hij toen was gestopt, want hij was nog lang niet klaar met het wielrennen, zijn passie. Zo kwam hij in 2014 bij een Belgische continental-formatie en fietst anno 2017 nog steeds.

Hij rijdt nog regelmatig een mooie uitslag en verdient er voldoende mee om zijn hart te kunnen blijven volgen. De enige hindernis die hem op den duur tot stoppen zal dwingen, is de leeftijd. Maar wat dat betreft, heeft hij nog even.

Hij wordt in november 31 jaar, maar hij oogt nog als een junior. De eeuwige jeugd lijkt hem beschoren.

Foto’s: © Henk Theuns

Door Henk Theuns, 26 juli 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web