ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 31 juli

Frans Schoubben was een geweldige belofte, die al 77 overwinningen op zijn naam had staan toen hij in 1955 beroepsrenner werd. Zijn talent kwam bij de profs niet helemaal uit de verf en dat werd door de kenners uitgelegd als te weinig ambitieus.

In 1957 won hij Luik-Bastenaken-Luik, maar de jury nam de merkwaardige beslissing dat hij de eerste plaats moest delen met Germain Derijcke die als tweede aankwam.

Schoubben was, na alleen ontsnapt te zijn, over gesloten spoorbomen geklommen en dat mocht ook toen al niet. In plaats van hem te diskwalificeren mocht hij de eerste plaats, zij het gedeeld, behouden.

Twee jaar later won hij nog Parijs-Brussel en daarmee kwam zijn klassiekertotaal op twee. Hij startte drie maal in de Tour de France, maar haalde geen enkele keer Parijs.

Zijn ontwikkeling werd niet alleen geremd door een gebrek aan ambitie, maar ook door een val in de Ronde van Italië van 1956. Hij liep een schedelbreuk op die hem lang uit competitie heeft gehouden.

Nadien kwam hij nog wel terug op zijn oude niveau, maar hij kon wedstrijden boven de tweehonderd kilometer niet meer goed verteren.

Hij stopte al op 29-jarige leeftijd met de wielersport en wat hij daarna is gaan doen, zou ik niet weten. Ik heb zijn naam althans nooit meer gehoord in verband met een ploegleiderschap of iets dergelijks.

Wel wordt ieder jaar in zijn geboorteplaats Tongeren de Frans Schoubben Classic verreden. Een hommage aan een talentrijk coureur die natuurlijk veel te jong is overleden.

Frans Schoubben overleed vandaag precies twintig jaar geleden op de leeftijd van 63 jaar.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 31 juli 2017 9:00

Frans Schoubben en LBL 1957

Fred,
Het was niet Frans Schoubben die over de spoorbomen klauterde, maar Germain Derijcke. Deze laatste kwam als eerste over de finish in Luik op 2'45'' gevolgd door Schoubben. zie onderstaand verslag

Door: Lucas Bezembinder
En Luik-Bastenaken-Luik twee winnaars
De 43e editie van Luik-Bastenaken-Luik was in 1957 om meerdere redenen historisch. De omstandigheden waren erbarmelijk en de race kent tot op de dag van vandaag twee winnaars. Hoe ging dat in zijn werk?
Vijf renners ploegen door de witte Ardennen. Een combinatie van natte sneeuw en ijsregen geselt de kopgroep in de 43e editie van Luik-Bastenaken-Luik. De kalender wijst 5 mei 1957 aan, maar het lijkt wel Kerstmis. Desondanks voelt de Belg Germain Derycke zich ijzersterk en zet zich wr vooraan de kopgroep. Even kijkt hij om. Achter zich ziet hij Louison Bobet, drievoudig Tourwinnaar, de Italiaan Sante Ranucci, twee jaar geleden wereldkampioen bij de amateurs, de Brit Brian Robinson en de talentvolle Nederlander Jef Lahaye. Bij alle vier is de koude al diep in hun botten getrokken. Ze houden de benen af en toe stil en proberen met de vlakke hand op het stuur staand de bloedsomloop te versnellen zodat ze warmer worden. De weg loopt licht af richting Trois Ponts en in gedachten is Derycke al bij de daaropvolgende klim. Dr wil hij toeslaan.
Plots moet hij vol in de remmen als 50 meter verderop de spoorboom naar beneden gaat. Hij haalt zijn linkervoet al uit de toeclip om af te stappen. Precies op dat moment wordt hij ingehaald door zijn medevluchters. Met de fiets op hun schouders klimmen zij over de tijdelijke hindernis. Germain aarzelt, in Belgi is het wielrenners verboden bij gesloten spoorbomen door te rijden. Hij weet k dat de regels in Itali en Frankrijk anders zijn. Nu als enige wachten betekent vrijwel zeker verliezen. Het duurt soms wel enkele minuten een trein is gepasseerd. Hij ziet zijn concurrenten aan de overkant de tweede hindernis nemen als hij besluit ook door te rijden. Voor de zekerheid kijkt hij bij het oversteken van de spoorbaan wel drie keer naar links en rechts. De anderen ziet hij al niet meer. Als een volleerd veldrijder klimt hij over de spoorboom en springt vliegensvlug weer in het zadel. Hij legt zijn neus bijna op het stuur en de regendruppels prikken als koude spelden in zijn wang. Hij wil het niet voelen en vlak voor Trois Ponts haalt hij het kwartet weer bij. Hij kan zijn plan nog steeds uitvoeren. Toeslaan op de klim.
In Stavelot slaat de kopgroep linksaf de Haute Leve op. Direct gaat Derycke op de pedalen staan en demarreert. Boven aangekomen ziet hij dat iedereen heeft moeten lossen. Op weg naar Luik kijkt hij nog regelmatig om of hij tussen de sneeuwvlokken zijn achtervolgers ziet aankomen. Af en toe gaat hij rechtop zitten om zijn koude lijf te ontspannen.
Germain Derycke is 27 jaar en in de kracht van zijn leven. Eerder won hij Parijs-Roubaix, de Waalse Pijl en Milaan-San Remo. Wanneer hij in Luik solo op de finish afrijdt, breekt er zowaar even een waterig zonnetje door. Als een welkom. Maar vlak achter de meet, waar hij met dubbele dekens wordt opgevangen, regent het alweer. De kleumende winnaar is onwetend van het slagveld dat na zijn succesvolle demarrage achter hem ontstond.
Als eerste moet de Brit Robinson afhaken. In de klim waar Derycke zijn slag sloeg, weigeren zijn benen verder dienst. Hij komt niet meer vooruit en als hij bijna omvalt, besluit hij af te stappen. Vlak na het ronden van de top worden de drie overgebleven vluchters bijgehaald door enkele landgenoten van Derycke. Ook deze kopgroep wisselt voortdurend van samenstelling. Niemand ontkomt aan een inzinking in de almaar ijziger wordende Ardennen. Uiteindelijk sprint de Belg Frans Schoubben op 2 minuten en 46 seconden van de winnaar naar de tweede plek, gevolgd door zijn landgenoot Marcel Buys. Van de oorspronkelijke vluchtgroep wordt Ranucci uiteindelijk achtste, Bobet negende en Lahaye twaalfde.
Bij het finish van Layahe is Derycke dankzij de dubbele laag dekens alweer een beetje op temperatuur gekomen. Onwetend dat zijn overwinning, behalve door de zware omstandigheden, ook om een andere reden historisch zou worden.
Wanneer de nummer twee hoort dat de koplopers vlak voor Trois Ponts de dichte spoorbomen hebben genegeerd, dient hij een protest in. Na lang overleg wordt dit door de organisatie gehonoreerd. In de kranten van die maandag staat Germain Derycke weliswaar als enige winnaar genoteerd, maar voor de eerste en enige keer krijgt Luik-Bastenaken-Luik tw winnaars. Naast Germain Derycke staat Frans Schoubben sinds die Kerstdag in mei op de erelijst. Een unicum.
Uitslag
1 Frans Schoubben BEL 7h24'56; 1 Germain Derijcke BEL zt; 3 Marcel Buys BEL 2'46; 4 Martin Van Geneugden BEL 5'37"; 5 Jozef Planckaert BEL 7'04"; 6 Jan Zagers BEL zt; 7 Ernest Heyvaert BEL 7'53"; 8 Sante Ranucci 8'11"; 9 Louison Bobet FRA 13'30"; 10 Joseph Theuns BEL 13'48"; 11 Piet De Jongh NED 15'54"; 12 Joseph Lahaye NED 19'21"; 27 en laatste Jan Pauwels BEL 57'03"


Geplaatst door Piet van der Meer, 31 juli 2017 18:55:20

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web