ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim

LE TOUR DE FRANCE 98

Dit is een boek met bijna alleen maar lege bladzijden en er staat dan ook geen naam van een auteur in. De weinige tekst die er in staat kan ook door de – met alle respect – koffiejuffrouw van de uitgeverij geschreven zijn.

Het boek is uitgegeven aan de vooravond van de Tour de France van 1998, een Tour die achteraf een van de merkwaardigste uit de Tourgeschiedenis is geworden. De Tour de Dôpage, gewonnen door de tragische Marco Pantani.

Die editie had wat mij betreft geheel uit de statistieken van de Tour de France verwijderd moeten worden, net als met de zeven Tourzeges van Lance Armstrong is gebeurd.

De Tour van 1998 had namelijk weinig met sport te maken. Zeker nadat Tourbaas Jean-Marie Leblanc gedwongen werd de regie uit handen te geven aan de Franse justitie. Maar daar was allemaal nog geen sprake van toen dit boekje verscheen.

De mensen die het hebben gekocht, deden dat met het oogmerk om in de etappeplaatsen zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen van de deelnemende renners. Daar was het voor bedoeld.

‘Livret d’autographes’ staat als ondertitel op de cover en in het binnenwerk treffen we groepsfoto’s aan van de ploegen die aan de Tour van 1998 zouden gaan deelnemen, met daarnaast de individuele foto’s van de belangrijkste renners.

De rest van de pagina’s is leeg, bestemd om met al dan niet zwierige krabbels gevuld te worden. Het is een commerciële manier om een boek aan de man te brengen en welke waarde je er aan moet toekennen? Ik zou het niet weten.

Het jaar daarna begon de zevenklapper van Lance Armstrong. Een periode van list & bedrog. Een hoofdrol in die bedroevende jaren was weggelegd voor een Italiaanse arts. Michele Ferrari.

Jaren later in 2010 publiceerde La Gazetta dello Sport een lijst van 38 namen van renners die klant waren bij deze Ferrari. Er staat geen Nederlander bij, maar dat zegt niks want er zijn meer foute artsen geweest als Ferrari.

Of de renners van toen nu goed of fout waren, hun handtekening staat niet in dit boek. Dat maakt het een stille getuige van een tijdperk die we geen van allen terug willen.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2017 12:00

verder kijken ...

Fijn Joep dat je onze muziekkeuze waardeert. Met name die van gisteren, die van Nina Simone. Als je het nummer helemaal uitluistert, verschijnt er een blokje YouTube filmpjes, waarbij n van Nina bij een live optreden, waar ze andermaal Ne me quitte pas ten gehore brengt. Je moet wel heel veel van haar houden om dat ook mooi te vinden. Volgens mij had ze f een glas teveel f een snuif teveel, of allebei, genoten, want het is niet om aan te horen. Bonnie Saint Claire en Amy Winehouse zijn er niets bij. Maar toch ben ik ook een bewonderaar van Nina, vooral haar vertolking van dat liedje uit Hair, I've got no ...
Geplaatst door Fred, 21 juli 2017 10:57:43

Nina en haar scores

Ja Fred, het was een dame met rafelrandjes. Zoals een bipolaire stoornis, dus van Himmelhoch jauchend bis zum Tode betrbt met daartussen alles wat de omgang met haar er niet makkelijker op maakte.

Een tijd lang woonde ze in Nijmegen dankzij een bewonderaar die het echt goed met haar voor had. Tot ze weer eens verliefd werd op de zoveelste foute mijnheer. De laatste betekende haar dood. Maar de nummer blijven prachtig. Luister naar Lilac wine, Feeling Good of naar haar uitvoering van het Beatles nummer Here comes the sun en wat dacht je van Sinnerman. Allemaal prachtig uitgevoerd zolang ze niet onder invloed was of leed aan ongelimiteerde dwarsheid.

Geplaatst door Joep Scholten, 21 juli 2017 16:57:22

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web