ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 12 juli …

Hoewel ze er – voor zover ik weet – niet meer met spandoeken de straat voor op gaan, bestaat de animositeit tussen de Vlamingen en de Walen nog steeds en dat komt soms nog wel eens naar buiten. In de politiek, in de publieke opinie en soms in de sport.

Vlaanderen en Wallonië zijn twee verschillende landen, met een eigen cultuur en een eigen taal die tot elkaar zijn veroordeeld in het straffe harnas dat België heet. Zo lang ze niet moeten samenwerken gaat het redelijk, maar in combinatie geldt het recht van de sterkste. Dat is nu zo, maar dat was zestig jaar geleden niet anders.

In 1955 won de Fransman Louison Bobet voor de derde keer de Tour de France. Zijn belangrijkste concurrent voor de eindzege was de Waal Jean Brankart. Een sterk coureur en een uitstekende klimmer en tijdrijder.

Hij was in naam de kopman van de Belgische nationale ploeg, die behoudens Brankart en Alex Close geheel uit Vlamingen bestond. Ook ploegleider Sylvère Maes, voor de Tweede Wereldoorlog tweevoudig winnaar van de Tour de France, kwam uit Vlaanderen en de taalgrens liep dwars door de ploeg.

Van Lepe Peer (Maes) ging destijds het verhaal dat hij graag de laatste Belgische Tourwinnaar wilde blijven. Daarom keken de Belgen, inclusief de ploegleider, nogal eens de andere kant op als hun Waalse kopman hulp nodig had.

Dat had hij niet vaak, want hij koerste constant van voren met de grote kleppers Bobet, Gaul, Geminiani en Fornara. Geheel op eigen kracht won Brankart de zware etappe van Saint Gaudens naar Pau.

Als formidabel tijdrijder troefde hij Bobet eveneens af in de 66 kilometer lange rit tegen het horloge tussen Châtellerault en Tours. We zullen nooit weten of Brankart met de volledige hulp van de Belgische ploeg Bobet had kunnen verslaan.

Wel lijkt het zeker dat de kloof met de Fransman kleiner zou zijn geweest, dan de kleine vijf minuten die hij uiteindelijk moest toegeven. Afgezien van die wederzijdse animositeit was Brankart fysiek een geweldige coureur, maar er zat geen kop op, werd er altijd bijgezegd.

Behalve die tweede plaats is Brankart in de Tour niet verder gekomen dan wat ereplaatsen. In de Giro werd hij drie jaar later ook tweede en won hij tevens de bergprijs. Zijn palmares is verder bescheiden en zijn belangrijkste zege is die in de Midi Libre in 1959.

In 1960 moest hij noodgedwongen zijn carrière beëindigen vanwege hartproblemen. Hoe het nu met hem gaat, weet ik niet, maar tien jaar geleden zat hij nog op de racefiets en zag het er nog prima uit. (video)

Tenzij ik iets heb gemist, viert hij vandaag zijn 87ste verjaardag. Sans rancune, want rancuneus was hij niet. Meer een goede lobbes.

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Fred van Slogteren, 12 juli 2017 9:00

Sylveer Maes en een Belgische Tourzege

Het verhaal dat Sylveer Maes in 1955 liever niet had dat een Belg (in dit geval Brankart) de Tour won, werd in de Tour van 1956 bevestigd. Na de12e etappe Pau-Luchon kwam Jean Adriaenssens in het geel. De gele trui behield hij tot aan de 15e etappe. In die etappe Momtpellier-Aix en Provence verloor Adiaenssens bijna 9 minuten op o.a. Wout Wagtmans, die het geel overnam. De nacht voorafgaande aan de 15e etappe hadden een aantal Belgen last van voedselvergiftiging. De vla welke de Belgen voorgeschoteld kregen na het avondeten na de 14e etappe was bedorven. Sylveer Maes zag dat, maar greep niet in. Onderstaand het commentaar van Maes.
We hadden de trui niet zo lang moeten verdedigen, aldus Sylveer Maes. We hebben ons vruchteloos uitgeput. Vijf van onze tien renners werden ziek. Niet ernstig, maar toch wel dusdanig, dat de gevolgen niet konden uitblijven. De vla die wij gisteravond aten, was niet erg fris, maar ik geloof voor alles dat oververmoeidheid de oorzaak is. Stan Ockers werd er het eerst door aangetast. De wereldkampioen had nog een betrekkelijk rustige nacht in tegenstelling tot Adriaenssens, Vlayen, Brankart en Janssens die na twee uur in de morgen geen oog meer dicht konden doen. Zij leden allen aan maagstoornissen.
Adriaenssens werd in deze Tour derde op 3’44’’ van winnaar Walkowiak. De missie van Maes was wederom geslaagd. Dertien jaar later was Merckx de eerste Belg na Maes die de Tour won. In dat jaar (1969) was Maes geen ploegleider van het team van Eddy Merckx.
Geplaatst door Piet van der Meer, 12 juli 2017 18:52:11

Dat laatste klopt!

Dat Sylveer Maes in 1969 geen ploegleider was van de Tourploeg van Merckx kopt. Hij was drie jaar daarvoor overleden.
Geplaatst door Michel van Vuren, 12 juli 2017 19:04:31

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web