ad ad ad ad

Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Hoewel ik in privé best wel met mijn tijd mee ga, ben ik waar het mijn hobby betreft een zeer ouderwetse man. Bij het zien van een stalen racefiets gaat mijn hart op en neer. Aluminium kan er nog mee door, maar ik draai bijna mijn hoofd om als ik een fiets van carbon voor ogen krijg.

Toch heb ik er onlangs een gekocht en die gelukkig na restauratie weer kunnen door verkopen. Ik had er zo weinig mee, dat ik niet eens de tijd heb genomen er foto’s van te maken. Excuses, jullie zullen het vandaag met van het internet gejatte kiekjes moeten doen.

Ik heb die Pinarello Onda met skeleton remmen in een impuls gekocht, want ik werd betoverd door de rondingen en de prachtige curven, waar ik als man ook het eerst naar kijk als ik een mooi exemplaar van het vrouwelijk geslacht zie lopen.

Voor de rest was de fiets veel te modern voor me, maar aan impulsaankopen bezondigt ieder mens zich wel eens. Ik had ook niets aan die fiets voor eigen gebruik want de man van wie ik hem kocht was ruim twee meter en ik had bijna een ladder nodig om er op te klimmen.

Uiteraard heb ik geprobeerd het zadel lager te zetten, maar dat was gemakkelijker gedacht dan gedaan. Na een maand lang inspuiten met kruipolie was er nog geen beweging in de zadelpen te krijgen.

Teneinde raad heb ik het zadel er af gehaald; de fiets ondersteboven met de zadelpen in de bankschroef geklemd, en het frame als wringijzer gebruikt. Tevergeefs, geen beweging in te krijgen. Later bleken ook de bracketpot en de stuurnok muurvast te zitten.

Daarom dacht ik schoenmaker blijf bij je leest en accepteerde enthousiast het aanbod om de de fiets te ruilen voor een GT aluminium fiets van de LOTTO ploeg, plus een oude stalen Jan Janssen fiets en een zeer oude Wout Verhoeven.

Daar was ik nog het meest gelukkig mee. Een mooie zwarte fiets met gouden biezen langs de gekrulde Nervar lugs. Mijn hart stuiterde bij de aanblik en mijn verstand concludeerde dat carbon not my piece of cake is en ook nooit zal worden.

Het begint al met het geluid. Als mijn vrouw na een dag hard werken vermoeid haar lege broodtrommel op het aanrecht zet, dan is dat hetzelfde geluid als van een vallende carbonfiets. Een akelig en nietszeggend holle klank.

Op mijn werk bij het bestralingsinstituut van het Daniel den Hoed Ziekenhuis in Rotterdam is carbon echter een toverwoord. Alle hulpmiddelen zijn er van carbon gemaakt omdat het materiaal volledig doorstraalbaar is.

Zo zie je maar, wat voor de een de hel is, is voor de andere de hemel. Toch jammer dat ik er geen foto’s van heb gemaakt.

DOE MEE AAN HET SLOGBLOG TOURSPEL!

Door Peter Ravensbergen, 27 juni 2017 12:00

true...

Helemaal met je eens, voor wat betreft de cart(b)on fietsen. Lelijke lompe dingen zijn het. En langs de kant van menig criterium slaat je hart soms over als je het droge gekraak hoort. Vooruitgang... van mij mag het voorbij gaan. Overigens ook in stalen frames kunnen aluminium zadel- en stuurpennen een innige gecorrodeerde relatie met elkaar aangaan. Dat van carbon materiaal bij bestralingen wist ik dan weer niet, alhoewel wij een poosje met die zaken wel te maken hebben gehad. Leuk verhaal dit keer... :-)
Geplaatst door marcoV, 27 juni 2017 12:24:58

Vast gerotte zadelpennen en stuurpennen.

Sinds ik net als Peter een keer te maken heb gehad met een muurvaste zadelpen, waarbij uiteindelijk de bankschroef de oplossing was, haal ik regelmatig even het stuur, de zadelpen maar ook de pedalen los om ze van nieuw vet te voorzien en weer te monteren. Voorkomt veel problemen.
Geplaatst door Jan Quax, 27 juni 2017 19:49:51

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web