ad ad ad ad

Open brief aan Tom Dumoulin …

Beste Tom,

Je rolde van het startpodium het duistere straatje van Foligno in en toen je daar uitkwam kon je het gelijk al zien. Daar reed weer de briljante Dumoulin van Bourg Andeol-La Caverne uit de Tour de France van tien maanden geleden. Eigenlijk was dit nog mooier. De krachtige, overtuigende stamp en het onbeweegelijke lichaam.

Zo reed in een ver verleden Frans Slaats uit Waalwijk ook. Deze slagersjongen, die als enige Nederlander het werelduurrecord met staande start verbeterde (1937) zat ook zo gebeeldhouwd op zijn fiets. Een roerloos lijf en benen die als zuigerstangen een hels ritme ontwikkelden. 'Je kon een glas bier op mijn rug zetten. Als ik aan de meet was, was er geen druppel uit,' zei hij altijd. Zo reed jij deze dolle dinsdag in Italië ook. Het was prachtig om naar te kijken.

Het was ongetwijfeld een dag die je met veel twijfels in ging. Natuurlijk, op Blockhaus toonde je al dat je superbenen had, maar het was pas jouw 24ste koersdag in dit seizoen. Je had de Tirreno gereden en was daar maar dertiende geworden in de tijdrit op de volstrekt platte boulevard van San Benedetto del Tronto.

't Was bagger,' had je over die dag gezegd en dat klopte. Het was zo'n beetje de slechtste tijdrit die je de laatste jaren reed. Natuurlijk borrelen dan de vragen in je op. Komt het door mijn gewijzigde voorbereiding? Is het een gevolg van mijn gewichtsverlies, die noodzakelijk was in verband met de ambitie om top te presteren in een grote ronde?

Niemand kon het antwoord geven. Dat kon je alleen zelf, maar op jouw pad naar de Giro lagen geen tijdritkilometers meer. Je trok je terug op een kale berg en koerste meer dan een maand niet. De focus lag volledig op deze maand. Zelfs de Amstel Gold Race in jouw eigen trainingsgebied liet je schieten. Dat zei genoeg over de ambities die je had voor mei.

Al vroeg maakte je de keuze voor de Giro in plaats van de Tour de France. Dat had alles te maken met het parcours: twee tijdritten die voor jou gemaakt leken te zijn. Maar dan moet je dat ook nog even waarmaken. De rustdag was maandag ongetwijfeld een dag waarop er heel wat in jouw hoofd is omgegaan. Steeds maar weer die vragen van journalisten: 'Ga je winnen?' 'Hoeveel tijd denk je te pakken op Quintana?'

Vragen waar je zelf ook geen antwoord op kon geven. Je wist immers ook niet of zo'n flitsende tijdrit als tussen Bourg Andreol en La Caverne er nog inzat. Ik kan me goed voorstellen hoe je op dat startpodium in Foligna stond. Geconcentreerd. Eindelijk bevrijdt van al die domme vragen.

Het ritme dat je er uitgooide moet je snel vertrouwen hebben gegeven. Vlaggen stonden strak aan de masten, maar het tempo naar Bevagna was enorm. In maar tien minuten en 22 seconden was je er al. Negenduizend en achthonderd meters asfalt waren onder je door gevlogen. De kilometerteller stopte op 56,720 per uur! Dat was 2527 meter per uur rapper dan Mollema en Pinot, de nummers vier en twee van het klassement, 3347 meter sneller dan Nibali, de home-favoriet en liefst 4064 meter per uur rapper dan Nairo Quintana in zijn rose trui!

Toen was het wel duidelijk: Tom Dumoulin was op weg naar een prachtige tijdritzege. De cijfers waren onderweg indrukwekkend. Tussen Bevagna en Bastardo lagen 18,4 kilometers met een hoogteverschil van 166 meter. Je reed er als enige sneller dan vijftig kilometer per uur: 50,658. Mollema, ook verbluffend goed, kwam daar van de andere klassementstoppers tot 48 km 504, maar Quintana slechts tot 47,595.

De laatste 11,6 kilometer van Bastardo tot Montefalco draaide je af in zeventien minuten en dertien seconden. De weg liep permanent omhoog. Het tempo daalde naar veertig kilometer en 426 meter per uur, maar ook nu was je veruit de snelste. De enige die dat stuk rapper dan veertig per uur reed. Nibali, die op het slot sterk verbeterde en nog zesde werd, verloor toch nog 29 seconden, maar hij slaagde er niet in zijn uurgemiddelde over dit lastige stuk boven de veertig te krijgen: 39 km 322.

Geen wonder dat je na de finish even ging zitten uitpuffen op de straat. Dit was een prestatie van hoog niveau. Wat ik wel opvallend vond, was dat Quintana juist op dit stuk verbeterde ten opzichte van de concurrentie, maar niet ten opzichte van jou. Hij verloor nog eens 44 seconden! Reed Nairo Quintana slecht? Dat vond ik niet. Hij koerste op zijn niveau. Een jaar geleden eindigde hij in La Caverne ook pas als 20ste en verloor hij over 37,8 kilometer drie minuten en acht seconden op jou. De marge was nu iets kleiner (twee minuten en 53 seconden).

Zo was het eigenlijk ook met Bauke Mollema, die met zijn sterke tiende plaats een plek klom in het klassement. Hij verloor nu twee minuten en zeventien seconden. In de Tour was dat één minuut en 54 seconden. Er is dus in de strijd tegen die als maar doortikkende secondenwijzer ten opzichte van hen niets veranderd.

Wat wel is veranderd is dat stap die je bergop hebt gezet. Op Blockhaus, één van de zwaarste beklimmingen in de Giro, bleek dat. Maar het gevecht is natuurlijk nog lang niet afgelopen.
De marge met Quintana is mooi, maar zeker niet onoverbrugbaar. En dan moet ook nog wat geluk hebben. We weten het allemaal.

Een slome agent stopte op de verkeerde plek. Wilco Kelderman, Geraint Thomas, Mikel Landa en Adam Yates rolden over de weg. Weg kansen op de eindoverwinning en Wilco moest zelfs naar huis. Doodzonde. Ik had hem graag in actie gezien. Op Blockhaus en zeker ook in deze tijdrit. Hij was in topvorm. En we weten ook hoe Steven Kruijswijk vorig jaar zomaar de sneeuw indook. Het gevaar loert in een wielerkoers om elk hoek. Zo is het nu eenmaal. Maar goed, jouw benen zijn in orde. Je zelfvertrouwen staat ongetwijfeld ook op topniveau.

Ik gunde je de kussen van de missen en de vlammende lippenstift op jouw wangen. Ik moest onbewust even denken aan een goede vriend die zich ook eens liet zoenen door een aardige dame. Een paar weken later trok hij het overhemd van die dag weer aan. Hij strikte zijn das voor de spiegel en zag tot zijn verbazing dat er een rechthoekig gaatje in zijn shirt zag. “Hoe kan dat nou?”, vroeg hij aan zijn vrouw. “Er zat lippenstift op toen ik hem een de was gooide. Dat heb ik er even uitgeknipt”, zei ze.

Nou jongen, dat was het voor vandaag. Ik reken er op dat ik je de komende weken nog wel eens een brief moet schrijven. Met goed nieuws natuurlijk.

Met vriendelijke groet,

Ron Couwenhoven

Foto’s: © Cor Vos



Door Ron Couwenhoven, 17 mei 2017 10:00

goed verhaal

wat heb ik genoten van die jongen. Wat een power. Hij kan de Giro winnen, maar dan moet wel alles mee zitten.
Geplaatst door Michel van Vuren, 17 mei 2017 11:05:45

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web