ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 30 april …

Ik zag Dolf Verschueren in 1952 in het Olympisch Stadion aan het werk bij de revanches van de wereldkampioenschappen, die dat jaar in Parijs waren gehouden. Hij was de nieuwe wereldkampioen stayeren.

Die revanches waren altijd een sterk nummer van stadiondirecteur Bessems om direct na het WK enkele wereldkampioenen en finalisten naar Amsterdam te halen voor die revanches. Hij had altijd een vol huis.

Het waren natuurlijk geen revanches, want de nieuwe wereldkampioenen kwamen om gehuldigd te worden en niet om te verliezen en dat was in de meeste gevallen ook contractueel vastgelegd.

Natuurlijk was Piet van Heusden, de enige Nederlandse wereldkampioen dat jaar, van de partij. Als wereldkampioen achtervolging bij de amateurs. Een van de andere wereldkampioenen was Verschueren.

Dolfke was een lichtgewicht mannetje uit Antwerpen. Zijn optreden die avond is eigenlijk het enige wat ik me ervan kan herinneren. Tijdens de stayerskoers, helemaal aan het eind van de avond, besloot hij op enig moment vanuit de achterhoede naar de kop te gaan.

Hij verhoogde het tempo en deed dat op een manier die ik nooit eerder, en ook nooit daarna, een stayer heb zien doen. Hij ging aan de rol van die ronkende motor op de pedalen staan om een extra snok te geven.

Wegrenners doen dat herhaaldelijk, maar voor een stayer was dat hoogst ongebruikelijk en ik denk ook dat het gevaarlijk was om bij die snelheid de balans tussen renner en fiets te verstoren. Maar de kleine Sinjoor deed het gewoon.

Ik heb pas later ontdekt dat hij voor hij in 1950 stayer werd een sterk wegrenner was geweest, die in het peloton bekend stond als een acrobaat op de fiets. In 1947 was hij tweede in Parijs-Roubaix en twee jaar later bezette hij dezelfde plaats in Luik-Bastenaken-Luik. Hij won een rit in de Ronde van Zwitserland en hij startte in 1948 in de Tour de France, overigens zonder Parijs te halen.

In 1950 begon zijn succesvolle stayersloopbaan en hij is waarschijnlijk de meest gelauwerde Belgische stayer van na de Tweede Wereldoorlog geweest. Hij werd negen keer kampioen van België, zes keer Europees kampioen en drie keer veroverde hij de wereldtitel.

Zijn hoogtijdagen beleefde Dolf in het Antwerpse Sportpaleis, waar wekelijks zo'n 28.000 mensen zaten om de verrichtingen van Gerrit Schulte, Rik Van Steenbergen en Stan Ockers te zien en natuurlijk ook om hun Dolfke te zien winnen. Wat meestal gebeurde.

Dolf Verschuren was een leuke, goedlachse man die vandaag precies dertien jaar geleden op 81-jarige leeftijd overleed.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 30 april 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web