ad ad ad ad

Het was me het weekje wel …

Mijn weekje van vorige week heeft heel wat teweeg gebracht. Niet op het slogblog waar uit sommige reacties blijkt dat ze het niet met me eens waren, maar op facebook. Daar ging het onderuit de zak. Vooral mijn referte aan een column van Thijs Zonneveld in AD Sportwereld was velen een doorn in het oog. Vooral Zonneveld werd aangevallen, want die heeft het kennelijk verbruid bij veel mensen.

Ik vond het boek van Thomas Dekker, waarvan hij de auteur was, ook bedenkelijk, maar dan alleen waar het ‘t beschadigen van anderen was. Waar het om het dopinggebruik van Dekker zelf ging en vooral dat gedoe met die bloedzakken, vond ik zowel stuitend als vanuit een journalistiek standpunt verhelderend. Zo van, ‘dus zo ging het er aan toe’.

Ik kan me nog mijn woede herinneren toen in 2009 bekend werd dat Dekker een dopingzondaar was en voor twee jaar werd geschorst. Wim van Eyle had me zeven jaar daarvoor – Thomas was toen nog junior - geattendeerd op zijn talentvolle buurtgenoot.

Ik heb zijn carrière sindsdien met belangstelling gevolgd en was onder de indruk van zijn prestaties. De Tirreno en de Ronde van Romandië win je niet zomaar. Nee niet zomaar, zoals me in 2009 duidelijk werd. Ik was naïef geweest. Dezelfde teleurstelling voelde ik een paar jaar later na de bekentenissen van Lance Armstrong, Michael Boogerd en nog enkele andere renners.

Hoewel ik nog steeds intens van wielrennen kan genieten, ga je er toch met andere ogen naar kijken. Insiders zeggen dat de wielersport een stuk schoner is geworden en dat is volgens mij ook zo, maar diezelfde insiders zeggen ook voor geen enkele renner de handen in het vuur te willen steken.

Ook nu nog actieve renners zeggen dat. Ik heb voor zover nog in leven bijna alle Nederlandse Tourrenners voor mijn boeken over de geschiedenis van ons land in de Tour geïnterviewd. Ik had toen ik er aan begon geen idee, hoe groot de impact van doping op diverse van hen is geweest.

Verslavingen, zelfmoordpogingen, bezwaarde gewetens, spijt, carrières die verwoest zijn door het dopinggebruik van anderen, ga zo maar door. Helaas staat niet alles in die boeken, omdat ik daar niet van iedereen toestemming voor kreeg.

Van de huidige nu nog actieve generatie is er alleen maar weerzin. Ik zal geen namen noemen, maar er zijn er bij die van mening zijn dat iedere renner die in het verleden betrapt is geweest of nu nog betrapt wordt, voor het leven van de wielersport moet worden uitgesloten. Als renner, maar ook in welke andere hoedanigheid.

Dat is een hard oordeel, maar ik begrijp het wel. Dingen goedpraten of de andere kant op kijken is geen oplossing. Een heksenjacht is dat ook niet maar alert zijn, is bij geen wet verboden. Wat anderen ook van me vinden, ik weiger om nog naïef te zijn. Dat wil niet zeggen dat ik niet van het wielrtennen kan genieten. Integendeel ik verheug me op de komende Ronde van Italië.

Met drie Nederlandse toprenners die voor het klassement gaan gaat het hopelijk een fantastische Giro worden. Zelfs als Valverde mee doet.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 30 april 2017 12:00

Print the truth and raise hell

Met belangstelling je antwoord afgewacht. De discussie over het ‘clean’ rijden van Valverde en andere veel winnende vedetten is simpelweg de erfenis van tientallen jaren leugens, gesjoemel en ander fout gedrag in de wielrennerij. Ronduit gênant vind ik het, dat een groot aantal oud-vedetten hardnekkig de schone schijn blijven ophouden. Daarbij onverminderd toegejuicht door de categorie supporters die nog in sprookjes gelooft.

Adorerende massa’s blijven gevaarlijk. In de wielersport zijn ze mede verantwoordelijk voor de vele zwarte bladzijden. Daarbuiten zie je een zelfde geschiedenis en goed beschouwd is de wielersport een afspiegeling van dat deel van de maatschappij waarin schaamteloze ambitie alles rechtvaardigt zolang het maar wat oplevert.

Misschien wel de grootste tragiek is dat sportjournalisten zich en masse lieten bedotten. Natuurlijk was er vaak een donkerbruin vermoeden. De meesten lieten dat echter ongebruikt. In medische kringen noemt men zoiets een ‘kunstfout’, want een ‘niet pluis gevoel’ verdient altijd nader onderzoek. Journalisten rommelden gewoon door. Zolang het verhaal maar mooi is, maakt niemand zich druk over de werkelijke feiten. Sommigen kregen daar spijt van. Dat siert ze.

Relatief groot bleef de categorie treurigheid. Zelfs na kennis te hebben genomen van de werkelijke feiten, kiezen ze voor de voorwaartse vlucht. Die begint altijd met het zwartmaken van brengers van het echte (slechte) nieuws door ze moralist te noemen.

Een aantal jaren geleden ben ik door zo’n journalist(?) zo betiteld. Goed beschouwd kun je geen groter compliment toebedeeld krijgen. Ondertussen blijven ze gewoon koketteren van hun gesjoemel vroeger. Het treurige is dat ze in keurige kranten of veelbekeken TV programma’s steeds weer een platform vinden.

Recent schreef ik een ingezonden brief aan de Volkskrant. Natuurlijk wist ik dat ze hem niet zouden plaatsen. Ik refereerde daar aan wat ware journalistiek zou moeten drijven. De recente Pulitzer prijs winnaar Art Cullen vatte het kort samen: Print the truth and raise hell.

Maar daar is moed voor nodig en het lijkt erop dat Thijs Zonneveldt een nadrukkelijke poging doet dat te etaleren. Figuren als Bert Wagendorp, Mart Smeets zouden op hun CV de omschrijving ‘journalist’ beter kunnen laten vallen. Maar misschien is er nog hoop.

In de brief aan de Volkskrant refereerde ik aan een interview met Brunhilde Pomsel die recent overleed. De dame werd 106 en was vanaf 1933 secretaresse van Joseph Goebbels. Nee, ze had nog nooit iets geweten van waar haar baas en zijn club zich mee bezig hielden. ‘Maar,’ zei ze erbij, ‘als ik het wel had geweten, weet ik niet hoe ik zou hebben gehandeld. Ik behoor namelijk tot de lafaards.’

Die vorm van zelfkennis ben ik nog niet tegen gekomen bij het herenvolk der journalisten. Maar goed, ze hebben nog even voor ze 106 zijn.
Geplaatst door Joep Scholten, 30 april 2017 21:33:19

Zwak antwoord!!

Hallo Fred
De hele week heb ik en met mij meerdere lezers op het antwoord zitten te wachten,op de vele ,vaak harde en kritische reacties,die je kreeg op je artikel,Het was me het Weekje wel,op 23 april.
Nu geef je een antwoord,waarin je met geen woord rept,over de beschuldiging,die je in het genoemde artikel uit aan Alejandro Valverde!!
Ik vind,als je een echte wielerliefhebber bent,dan ga je ,door de dopinggebeurtenissen,die jij in jouw artikel beschrijft,echt niet anders naar de wielersport kijken.Het dopinggebruik is er al vanaf de eerste dagen van het bestaan van de wielersport.Dat weet jij,dat weet ik en dat weten al die andere volgers evengoed.En toch houden we van de wielersport!Het dopinggebruik ga ik zeker niet goed keuren en de maatregelingen die er momenteel genomen worden om het gebruik uit te bannen,juich ik toe.
Maar laten we eerlijk zijn,waar veel geld omgaat,daar wordt bedrogen.En dat is ook zo in de sport!
Echter met de genomen maatregelen hoop ik ook dat er op een eerlijke manier sport wordt bedreven!!
Ook ik hoop op een fantastische Giro en Valverde doet niet mee,die wint straks de Tour!!
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 30 april 2017 21:41:33

Valverde verhaal

Beste Fred, je wekte bij velen van ons de indruk met een onthullend Valverde verhaal op de proppen te komen. Ik hield mijn hart al vast en hoopte dat de wielersport niet weer in zwaar weer terecht zou komen. Eigenlijk laat je in je antwoord doorschemeren nog steeds geen vertrouwen te hebben in de antidoping organisaties. Ja, en daarin kan en mag ik je geen ongelijk geven. Naïviteit heeft in het verleden bij de vooral door Joep Scholten gewraakte journalisten de boventoon gevoerd. Zelf, en dat zeg ik met enige schaamte, ben er ook weleens ingetuind. Blijf dus alert!

Geplaatst door Jan van der Horst, 30 april 2017 23:38:40

Valverde

Mag ik je er aan herinneren Harry Hermkens dat Valverde een verleden heeft. Zijn bloedzakken met het opschrift Valv.Pit1 zijn gevonden in de vrieskisten van dokter Fuentes. Net als tal van andere bloedzakken. Omdat het geen honderd procent zekerheid biedt dat het bloed ook van hem is, heeft de Spaanse dopingautoriteit dna van hem nodig. Dat weigert hij al jaren te geven en de Spaanse wielerbond en de UCI houden hem de hand boven het hoofd. Als het bloed niet van hem is, waarom zou hij dan geen dna willen geven? Als hij van nature een lage hematocriet heeft dan is er weinig kans dat hij op het gebruik van epo wordt betrapt, als hij zich stipt houdt aan de schema's van toedienen en de doseringen. Dan slaat ook zijn bloedpaspoort niet op hol. Hij kan dus gewoon doorgaan en zelfs de Tour winnen. Waarmee ik niet zeg dat hij een gebruiker is. Wel dat dopinggebruik de wereld niet uit is ook al willen velen dat geloven. Een van de renners in het derde boek en jaren epogebruiker is alleen betrapt omdat zijn naam voorkwam in het klantenbestand van een groothandel in artikelen voor de (toegestane) verzorging van sporters. Hij had daar eens een vitaminepreparaat besteld en daarom stond zijn naam in dat bestand. Maar die groothandel bleek te rommelen met niet toegestane producten en kreeg een inval van de politie Waarna ze ook maar even bij de klanten aanbelden. Zonder die inval zou hij nooit betrapt zijn geweest, vanwege een natuurlijk lage hematocriet. Mijn advies, beste Harry, geniet net als ik van mooie sport maar blijf alert.
Geplaatst door Fred, 01 mei 2017 11:09:57

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web