ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim

BERNARD HINAULT UNE SAISON DE CYCLISME 80

door meerdere auteurs

Aanstaande zondag wordt de honderdenderde editie van Luik-Bastenaken-Luik verreden, de oudste klassieker van allemaal. Dat is ook de bijnaam van deze wedstrijd. La Doyenne betekent ‘de oudste van allemaal’. Omdat het een vrouwelijke vorm is, ook wel vertaald als ‘de oude dame’.

Ik heb in de digitale archieven van wielersportboeken.nl gezocht, maar heb geen boek kunnen vinden met deze klassieker als onderwerp. Wel talloze over de andere klassieke klassiekers, maar niet over de oudste.

Wel stuitte ik op dit jaarboek uit 1980 over Bernard Hinault die dat jaar een geweldig seizoen beleefde. Hij werd wereldkampioen, won de Ronde van Italië, werd Frans wegkampioen, was winnaar van de Ronde van Romandië en niet te vergeten Luik-Bastenaken-Luik.

Het was met voorsprong de meest verschrikkelijke editie van La Doyenne en maar 21 renners haalden de eindstreep. De laatste, de Noor Jostein Willman op 27 minuten na winnaar Bernard Hinault.

Met temperaturen rond het vriespunt, sneeuwstormen, hagel, ijskoude regen en een krachtige wind vanuit Siberië legden de renners de 245 kilometer af. Een dag om nooit te vergeten. Zeker voor Hinault zelf die aan deze poolexpeditie twee gevoelloze vinger overhield.

Met een bivakmuts over zijn oren getrokken, maar met blote benen reed de Breton naar de overwinning. Pas negenenhalve minuut later arriveerde Hennie Kuiper als tweede met de Belg Ronny Claes in zijn wiel.

Hinault en Kuiper reden voor grote ploegen en konden beschikken over de beste kleding die anno 1980 verkrijgbaar was. Maar zo niet de Brabander Jan Jonkers die voor een armetierig Belgisch ploegje reed met de naam Boston. Ook hij reed de wedstrijd uit in een trui met korte mouwen, een normale koersbroek en zonder overschoenen. 

Drie maanden later betaalde Hinault de rekening voor die helse tocht toen hij in de Tour de France weer last kreeg van de knieblessure waar hij direct na Luik-Bastenaken-Luik last van had gekregen.

Hij moest in die Tour de France opgeven toen het echt niet meer ging, waardoor Joop Zoetemelk die Tour kon winnen. Volgens Hinault had Joop echter ook gewonnen als hij in de Tour was gebleven. De Raleigh-ploeg was dat jaar te sterk.

Het staat allemaal te lezen in dit Franse jaarboek, inclusief de helletocht van Luik naar Bastenaken en terug. Afzien tot op het bot. Zondag is het wederom koud, laten we voor de renners hopen dat het iets beter is dan toen.

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Fred van Slogteren, 20 april 2017 12:00

Luik-Bastenaken-Luik 1957

Of Luik-Bastenaken- Luik van 1980 de meest verschrikkelijke editie ooit was, is maar de vraag. Zie onderstaand verslag van LBL 1957. Het verhaal wordt bevestigd door Pieter de Jongh, n van de deelnemers destijds, eindigend op de elfde plaats op bijna 16 minuten van de winnaar.

Door: Lucas Bezembinder

En Luik-Bastenaken-Luik twee winnaars

De 43e editie van Luik-Bastenaken-Luik was in 1957 om meerdere redenen historisch. De omstandigheden waren erbarmelijk en de race kent tot op de dag van vandaag twee winnaars. Hoe ging dat in zijn werk?
Vijf renners ploegen door de witte Ardennen. Een combinatie van natte sneeuw en ijsregen geselt de kopgroep in de 43e editie van Luik-Bastenaken-Luik. De kalender wijst 5 mei 1957 aan, maar het lijkt wel Kerstmis. Desondanks voelt de Belg Germain Derycke zich ijzersterk en zet zich wr vooraan de kopgroep. Even kijkt hij om. Achter zich ziet hij Louison Bobet, drievoudig Tourwinnaar, de Italiaan Sante Ranucci, twee jaar geleden wereldkampioen bij de amateurs, de Brit Brian Robinson en de talentvolle Nederlander Jef Lahaye. Bij alle vier is de koude al diep in hun botten getrokken. Ze houden de benen af en toe stil en proberen met de vlakke hand op het stuur staand de bloedsomloop te versnellen zodat ze warmer worden. De weg loopt licht af richting Trois Ponts en in gedachten is Derycke al bij de daaropvolgende klim. Dr wil hij toeslaan.
Plots moet hij vol in de remmen als 50 meter verderop de spoorboom naar beneden gaat. Hij haalt zijn linkervoet al uit de toeclip om af te stappen. Precies op dat moment wordt hij ingehaald door zijn medevluchters. Met de fiets op hun schouders klimmen zij over de tijdelijke hindernis. Germain aarzelt, in Belgi is het wielrenners verboden bij gesloten spoorbomen door te rijden. Hij weet k dat de regels in Itali en Frankrijk anders zijn. Nu als enige wachten betekent vrijwel zeker verliezen. Het duurt soms wel enkele minuten een trein is gepasseerd. Hij ziet zijn concurrenten aan de overkant de tweede hindernis nemen als hij besluit ook door te rijden. Voor de zekerheid kijkt hij bij het oversteken van de spoorbaan wel drie keer naar links en rechts. De anderen ziet hij al niet meer. Als een volleerd veldrijder klimt hij over de spoorboom en springt vliegensvlug weer in het zadel. Hij legt zijn neus bijna op het stuur en de regendruppels prikken als koude spelden in zijn wang. Hij wil het niet voelen en vlak voor Trois Ponts haalt hij het kwartet weer bij. Hij kan zijn plan nog steeds uitvoeren. Toeslaan op de klim.
In Stavelot slaat de kopgroep linksaf de Haute Leve op. Direct gaat Derycke op de pedalen staan en demarreert. Boven aangekomen ziet hij dat iedereen heeft moeten lossen. Op weg naar Luik kijkt hij nog regelmatig om of hij tussen de sneeuwvlokken zijn achtervolgers ziet aankomen. Af en toe gaat hij rechtop zitten om zijn koude lijf te ontspannen.
Germain Derycke is 27 jaar en in de kracht van zijn leven. Eerder won hij Parijs-Roubaix, de Waalse Pijl en Milaan-San Remo. Wanneer hij in Luik solo op de finish afrijdt, breekt er zowaar even een waterig zonnetje door. Als een welkom. Maar vlak achter de meet, waar hij met dubbele dekens wordt opgevangen, regent het alweer. De kleumende winnaar is onwetend van het slagveld dat na zijn succesvolle demarrage achter hem ontstond.
Als eerste moet de Brit Robinson afhaken. In de klim waar Derycke zijn slag sloeg, weigeren zijn benen verder dienst. Hij komt niet meer vooruit en als hij bijna omvalt, besluit hij af te stappen. Vlak na het ronden van de top worden de drie overgebleven vluchters bijgehaald door enkele landgenoten van Derycke. Ook deze kopgroep wisselt voortdurend van samenstelling. Niemand ontkomt aan een inzinking in de almaar ijziger wordende Ardennen. Uiteindelijk sprint de Belg Frans Schoubben op 2 minuten en 46 seconden van de winnaar naar de tweede plek, gevolgd door zijn landgenoot Marcel Buys. Van de oorspronkelijke vluchtgroep wordt Ranucci uiteindelijk achtste, Bobet negende en Lahaye twaalfde.
Bij het finish van Layahe is Derycke dankzij de dubbele laag dekens alweer een beetje op temperatuur gekomen. Onwetend dat zijn overwinning, behalve door de zware omstandigheden, ook om een andere reden historisch zou worden.
Wanneer de nummer twee hoort dat de koplopers vlak voor Trois Ponts de dichte spoorbomen hebben genegeerd, dient hij een protest in. Na lang overleg wordt dit door de organisatie gehonoreerd. In de kranten van die maandag staat Germain Derycke weliswaar als enige winnaar genoteerd, maar voor de eerste en enige keer krijgt Luik-Bastenaken-Luik tw winnaars. Naast Germain Derycke staat Frans Schoubben sinds die Kerstdag in mei op de erelijst. Een unicum.
Uitslag
1 Frans Schoubben BEL 7h24'56; 1 Germain Derijcke BEL zt; 3 Marcel Buys BEL 2'46; 4 Martin Van Geneugden BEL 5'37"; 5 Jozef Planckaert BEL 7'04"; 6 Jan Zagers BEL zt; 7 Ernest Heyvaert BEL 7'53"; 8 Sante Ranucci 8'11"; 9 Louison Bobet FRA 13'30"; 10 Joseph Theuns BEL 13'48"; 11 Piet De Jongh NED 15'54"; 12 Joseph Lahaye NED 19'21"; 27 en laatste Jan Pauwels BEL 57'03"


Geplaatst door Piet van der Meer, 20 april 2017 20:44:07

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web