ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 6 april …

In 1983 overkwam Gerrie Knetemann een vreselijk ongeluk in de voorjaarswedstrijd Dwars door België. Hij knalde op een stilstaande auto en was er vreselijk aan toe.

Hij bleef bij kennis en hij had de tegenwoordigheid van geest naar de veiligheid van de berm te kruipen. De renners konden hem maar net ontwijken en koersten verder.

Het peloton wacht op niemand, maar er was toch een renner die in de remmen kneep en zich over de ontluisterde Kneet boog. Rudy Dhaenens hielp de ongelukkige Amsterdammer de ader in zijn arm dicht te knijpen waar het bloed als een fontein uitspoot.

Pas toen er hulp was, vervolgde Rudy Dhaenens zijn weg. Met zijn daad toonde hij aan dat hij ondanks zijn wereldkampioenschap geen topcoureur was.

Knetemann zou waarschijnlijk niet gestopt zijn als Dhaenens of een andere collega daar had gelegen. Dat zegt niets over de mens Knetemann, maar alles over het wezen van de topsporter.

Rudy Dhaenens was geen winnaarstype, maar hij heeft een alleszins fraaie palmares bij elkaar gefietst in een negenjarige profcarrière. Hij had op beslissende momenten vaak pech.

Zoals in een Touretappe toen hij in volle finale uit de groep wist uit te breken en een gaatje pakte. Gezien zijn inhoud had hij een levensgrote kans de etappe te winnen. Maar het mocht niet zo zijn.

In de laatste bocht nam hij iets te veel risico en gleed gestrekt richting dranghekken. Voor hij het zich bewust was, was de jagende groep hem voorbij. De teleurstelling die hij als sportman toonde is me altijd bijgebleven.

Hij had één hoogtijdag in zijn carrière. Dat was in het WK van 1990 in verre Japan. Vanwege die afstand was niet iedere topcoureur gedisponeerd, laat staan goed voorbereid. De Nederlandse ploeg maakte er met uitzondering van Breukink zelfs een potje van.

Dhaenens was echter wel gemotiveerd en in bloedvorm en hij ging er in de finale vandoor met zijn landgenoot Dirk De Wolf. Samen bleven ze uit de greep van het peloton. Zo werd Dhaenens verrassend wereldkampioen.

Het veranderde hem niet, hij bleef zichzelf en niemand heeft ooit zijn wereldtitel betwist omdat hij niet aan de kwalificaties van een toprenner zou voldoen. Veel geluk heeft de trui hem echter niet gebracht.

In 1992 moest hij al op 31-jarige leeftijd stoppen vanwege een hartkwaal. Zes jaar later kwam hij om het leven toen hij met zijn auto op een paal botste. Dat is vandaag al weer negentien jaar geleden.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 6 april 2017 9:00

Rudy Dhaenens

Op 5 april 1998 was Dhaenens op weg naar de Ronde van Vlaanderen om er te co-commentariëren voor Eurosport toen hij een zwaar auto-ongeluk kreeg op de E40. Terwijl zijn vriend Johan Museeuw de Ronde won, overleed Dhaenens een dag later in een ziekenhuis van Aalst.
Geplaatst door Jan Houterman, 06 april 2017 12:04:04

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web