ad ad ad ad

Uit de ordners van Jan …

Komende donderdag 23 maart zal in Zeist de derde editie plaatsvinden van het Utrechts Wielercafé. De avond zal geheel in het teken staan van het klassiekerseizoen dat gisteren in Italië begonnen is met Milaan-San Remo.

Ik ben zelf als gast uitgenodigd omdat ik als toerfietser alle klassiekers een of meer keren heb gereden. Daar mag ik iets over vertellen, maar natuurlijk gaat het die avond vooral over de hoofdgasten.

Dat zijn drie bekende oud-renners die in het verleden ooit een of meer klassiekers hebben gewonnen. Cees Bal won in 1974 de Ronde van Vlaanderen en Steven Rooks won Luik-Bastenaken-Luik (1983) en de Amstel Gold Race (1986).

Ook een van onze meest succesvolle klassieke renners, Adrie van der Poel, zal donderdag in Zeist over zijn ervaringen komen vertellen. Hij bond Parijs-Brussel (1985), Ronde van Vlaanderen (1986), Parijs-Tours (1987), Luik-Bastenaken-Luik (1988) en de Amstel Gold Race (1990) aan zijn zegekar.

Dit alles is voor mij een mooie aanleiding om het ‘wielerjaarboek’ over de klassiekers uit 1986 uit mijn ordners te lichten, al was het alleen maar omdat Adrie van der Poel op de cover staat.

Het wielerjaarboek 1986 met de titel Voor- en najaars KLASSIEKERS was een uitgave van de stichting Sportevenementen Nederland. Idee en productie waren van Coen van der Linden. ‘Het idee om dit tijdschrift uit te geven is niet bijzonder. Bijzonder zijn de klassiekers zelf’, schrijft hij in zijn voorwoord.

Wat is trouwens ‘klassiek’? Ooit las ik een uitleg van Frits Barend en Henk van Dorp. “Een klassieker is een wedstrijd over 250 tot 290 kilometer, over vaak zwaar geaccidenteerde of moeilijk begaanbare wegen en klassiek geworden om niets meer of minder dan de historie.”

Officieel wordt het wielerseizoen geopend via een van de zes klassiekers die, gezien hun belang, de titel hors categorie mogen dragen. De Italiaanse klassieker Milaan-San Remo bijvoorbeeld, voor het eerst gereden in 1907 en anno 2017 al weer voor de 109e keer over een afstand van bijna driehonderd kilometer.

Zevenvoudig winnaar van La Primavera Eddy Merckx: “Als je Milaan-San Remo hebt gewonnen, heeft de sponsor de eerste belangrijke publiciteit binnen en heb je bewezen dat je iets kunt.” Het winnen van deze koers versterkt het vertrouwen dat de ploegmaats in hun kopman hebben. Er ontstaat rust omdat er al succes is geboekt, aldus de man die alle klassiekers van zijn tijd op Parijs-Tours na een of meer keren heeft gewonnen.

De UCI, de internationale wielerbond, kent de term klassieker niet. Waarom een wedstrijd zo genoemd wordt is niet duidelijk. Ouderdom speelt een rol, maar verklaart niet waarom een betrekkelijk jonge wedstrijd als de Amstel Gold Race al sinds de jaren zeventig zo beschouwd wordt.

Tussen de klassiekers onderling is weer een zekere hiërarchie aan te geven: een overwinning in Parijs-Roubaix telt veel zwaarder dan winst in Gent-Wevelgem hoewel beide koersen als 1 UWT op de UCI-kalender staan. Door de tijd heen is de reputatie van wedstrijden veranderd. De Ronde van Vlaanderen was voor de Tweede Wereldoorlog vooral een Vlaamse trainingswedstrijd, die amper in de schaduw kon staan van Milaan-San Remo. Aangezien beide wedstrijden ook lange tijd op dezelfde dag werden verreden trok de eerste dan ook zelden een internationaal deelnemersveld.

Pas na de oorlog begon de Ronde van Vlaanderen aan de opmars tot de status van een van de vijf koningsklassiekers die zij nu heeft. De Waalse Pijl, hoewel jonger, is jarenlang hoger gewaardeerd dan de andere Ardeense klassieker Luik-Bastenaken-Luik. We zullen het er aanstaande donderdag in Zeist zeker over hebben.

Voor meer informatie over het Utrechts Wielercafé zie http://wielersport.slogblog.nl/post/1/10107



Door Jan Houterman, 20 maart 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web