ad ad ad ad

Het was me het weekje wel …

Bijna driehonderd kilometer achter elkaar aan fietsen om het dan in de laatste tien kilometers spannend te maken. Dat is het scenario van Milaan-San Remo dat vrijwel elk jaar wordt opgevoerd. Het decor is onveranderd prachtig langs de kust van de Italiaanse bloemenrivièra, maar de koers zou wat spannender kunnen. Maar dat gebeurt niet en daarom is mijn vraag: waarom hoort Milaan-San Remo nog tot de vijf belangrijkste klassiekers?

Wat dat betreft bestaat over de andere vier geen enkel verschil van mening, want de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije zijn elk jaar hoogtepunten in het wielerseizoen. Waarom Milaan-San Remo daar in één adem mee noemen?

Ik vond het niet bijster opwindend en vond die net nog correcte eindsprint het hoogtepunt van de dag. Ik kijk dan ook met veel meer plezier uit naar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix die op 2 en 9 april aanstaande zullen worden verreden.

Het zal waarschijnlijk traditie zijn, want La Primavera bestaat sinds 1907 in een periode dat ook de meeste andere klassiekers zijn ontstaan. Het was toen ongetwijfeld een zware, bijna onmenselijke wedstrijd voor rauwdouwers en mannetjesputters. Met namen op de erelijst die we ook kennen uit de beginjaren van de Tour en de Giro.

De afstand en waarschijnlijk bar slechte wegen bepaalden destijds de zwaarte en daar is om verschillende redenen allang geen sprake meer van. De goede wegen en het superieure materiaal van tegenwoordig hebben de zwaarte belangrijk gereduceerd. waardoor ook de sportieve waarde is afgenomen.

Zoals dat ook het geval is bij Parijs-Tours, de koers die net als Parijs-Brussel geen klassieker meer is, terwijl de Omloop Het Nieuwsblad dat wel weer is. Er heeft dus al een herijking plaatsgevonden, dus waarom niet bij Milaan-San Remo?

Sagan was de sterkste in koers, maar de sterkste wint niet altijd. Ik vond het jammer dat Tom Dumoulin zijn krachten verspilde aan kopwerk voor Michael Matthews de Australiër die niet thuis gaf. Als Tom die inspanning niet had hoeven leveren dan had hij wellicht nog de kracht gehad om met Kwiatkowski en Alaphilippe mee te gaan toen Sagan op de Poggio demarreerde. Maar toen was Tom al volledig opgerookt als gevolg van een verkeerde taktiek van Sunweb.

Tot slot nog even aandacht voor een overlijden in de afgelopen week. Jos Elen, de Brabantse snackfabrikant is niet meer. Met zijn ploegjes gesponsord door zijn bedrijf Elro Snacks heeft hij in de jaren zeventig en tachtig heel wat renners de mogelijkheid geboden om als prof hun sport te beoefenen.

Hij deed het niet om er beter van te worden, maar uit liefde voor de wielersport en om die kleine profjes, bij wie zijn zoon Jos junior, een kans te geven als beroepsrenner een boterham te verdienen. Een nobel en prijzenswaardig streven, lijkt me.

Waar anderen, behalve Ormas Sharp, snel afhaakten daar is hij jaren doorgegaan. De man verdient daarvoor postuum hulde. Het had hem veel geld gekost, maar ook enorm veel plezier opgeleverd, vertelde hij me een paar jaar geleden toen ik hem voor een stukje op de slogblog daarnaar vroeg.

Foto 1: © Cor Vos
Foto 2: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 12:00

mee eens

Milaan-San Remo is idd een monstrum van saaiheid geworden. De laatste kilometers zijn spannend, maar voor de rest is het kijken naar gras dat groeit. Dat moet anders, weg met traditie.
Geplaatst door Michel van Vuren, 20 maart 2017 09:02:44

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web