ad ad ad ad

Uit de ordners van Jan …

‘Afscheid van een tijdperk’, noemde het voormalige Belgische weekblad Sport 80 het stoppen van Patrick Sercu. Op de cover zit hij mijmerend tussen de bloemen in zijn woning in Izegem. Nagenietend van de formidabele afscheidsavond in het Gentse sportpaleis op zaterdag 22 januari 1983.

Op de ‘Nacht der Vedetten’ waren zeker vijfduizend toeschouwers afgekomen om het laatste optreden van de beste zesdaagsenrenner aller tijden in Gent bij te wonen. De zesdaagsen van Kopenhagen, Antwerpen en Milaan zouden nog volgen.

Daarna zou Sercu er definitief mee ophouden. Vrijdag 18 februari 1983 zou de schitterende wielerloopbaan van de 38-jarige Belg voorbij zijn.

De laatste koers die Patrick Sercu in het Gentse Kuipke reed, was om meer dan één reden een historische gebeurtenis. Aan zijn zijde maakte de piepjonge Eric Vanderaerden zijn debuut bij de profs.

De beloftevolle renner uit Lummen kwam succesvol uit dat eerste optreden tevoorschijn. Hij en Sercu gaven hun Italiaanse tegenstanders Francesco Moser en wereldkampioen Giuseppe Saronni geen schijn van kans in een koppelomnium.

Toen de Belgische premier Martens zijn succesvolle landgenoten in de bloemen zette, klonk er vanaf de tribune gejoel en gefluit. Later, bij de afscheidshuldiging van Sercu, bleef dit achterwege.

Vlaanderen had alleen nog maar oog voor de man die op dat moment 87 zesdaagsen en ongeveer zestig wereld-, Europese en nationale titels had gewonnen. In Kopenhagen zou hij met zijn Deense koppelgenoot Gert Frank de 88ste zesdaagsezege binnenhalen.

Patrick Sercu kwam vaak wat mysterieus over. Zijn oosters ogend gezicht, met de hoog opgetrokken wenkbrauwen, die langzame, bijna verdrietige oogopslag, de terughoudende en wat monotone manier van spreken, roept afstandelijkheid op.

Een soms verlegen vriendelijkheid die stugheid wordt, als anderen te dichtbij komen of niet ophouden met vragen stellen. Sercu weet dan altijd een diplomatiek antwoord te geven en zelden of nooit heeft hij zich in zijn kaart laten kijken.

Hij gaf zich hoogst zelden bloot en naar de mens achter de wielrenner mochten wij slechts gissen. Hij keek wel uit, want een redelijke achterdocht was hem niet vreemd. Van hem geen onvertogen uitspraken, geen woord over geld of combines.

Altijd die geperste mond bij vragen in die richting en nooit enige loslippigheid. Niet over zichzelf, niet over zijn collega's. Van Sercu kwam je niets aan de weet dat hij niet kwijt wilde. Hij wist precies waar de grens lag, tot daar en niet verder.

Sercu was een koele sprinter, efficiënt in doen en laten. Een vakman eerste klas, die pijn kon lijden zonder te kreunen. Emoties toonde hij zelden of nooit. Hij dwong dan ook meer respect en waardering af, door zijn volgehouden prestaties, dan dat hij enthousiasme opwekte bij het publiek.

Zomer en winter. Op weg en baan. In de volheid van zijn carrière tooide hij zich ook nog met de groene trui in de Ronde van Frankrijk. Een complete coureur, al was hij natuurlijk verre van een klimmer, en kwam hij ook in de klassiekers niet aan zijn trekken.

De Zesdaagse van Milaan zou hij overigens niet winnen. Met zijn Italiaanse koppelgenoot Moreno Argentin werd hij in zijn allerlaatste wedstrijd tweede achter het koppel René Pijnen-Francesco Moser.

Foto 2: © T&T Tekst & Traffic
Foto 3: archief dewielersite.net (Sercu met Gerrie Knetemann)



Door Jan Houterman, 13 februari 2017 12:00

De groene trui van Sercu

Sercu won in 1974 de groene trui in de Tour, dankzij een merkwaardige jurybeslissing. De slotetappe Orleans-Parijs eindigde in een massasprint. Sercu dacht dat hij ging winnen. Als een duveltje uit een doosje kwam Staf van Roosbroeck aangesneld. Merckx zag het gebeuren en schreeuwde naar Sercu. Deze zette zijn fiets ongeveer overdwars en Van Roosbroeck moest vol in de remmen, weg overwinning. Van Roosbroeck protesteerde. Weliswaar werd zijn protest toegewezen, maar hij schoot er niets mee op. Omdat Merckx finishte voor Van Roosbroeck, ging de overwinning naar Merckx, tweede Van Roosbroeck. Normaal gesproken zou Sercu teruggezet worden naar de laatste plaats van het peloton. In dat geval zou Merckx winnaar worden van de groen trui. Dat was niet de bedoeling. Sercu werd teruggezet naar de derde plaats en behield zodoende de groene trui.
Geplaatst door Piet van der Meer, 13 februari 2017 16:26:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web