ad ad ad ad

Roger Walkowiak (1927-2017)

Op 30 december jongstleden overleed Ferdi Kübler vele jaren de oudste nog levende winnaar van de Tour de France (1950). Hij werd als zodanig opgevolgd door Roger Walkowiak, de winnaar van de Tour de France van 1956.

Als Magere Hein daar gisteren geen stokje voor had gestoken zou ‘Walko’ op 2 maart aanstaande negentig jaar zijn geworden.

Het was het absolute hoogtepunt in de wielercarrière van een eenvoudige fabrieksarbeider uit Montluçon. Zijn vader was als gastarbeider vanuit Polen naar Frankrijk gekomen en zoon Roger trad in zijn voetsporen. Tot hij ontdekte dat hij aardig kon fietsen en beroepsrenner werd.

Normaal gesproken had hij die Tour van 1956 niet gereden, want hij was reserve in de ploeg Nord-Est Centre, een van de vijf deelnemende regionale ploegen, naast de Franse nationale ploeg.

Maar Gilbert Bauvin, de kopman van die ploeg, werd overgeheveld naar de nationale ploeg en zo ging de brave Roger op 5 juli van start in de champagnestad Reims.

Om op de 28ste van die maand in Parijs de champagne te mogen ontkurken ter ere van zijn verrassende overwinning in de 43ste editie van La Grande Boucle. En verrassend was het.

Er ontbraken dat jaar nogal wat favorieten en Charly Gaul en Stan Ockers werden als de voornaamste kanshebbers voor de eindzege gezien. Nou was Walko niet helemaal een nobody, want hij was al eens als tweede geëindigd in zowel Parijs-Nice als de Dauphiné Libéré.

Zijn Tourzege was een gevolg van het feit dat hij in de zevende etappe was meegegaan met een ontsnapping van 31 renners, die met een voorsprong van negentien minuten over de streep kwam.

De rit werd gewonnen door de Italiaan Fantini en Walko ging als negentiende over de streep. Aangezien hij van die 31 het best geplaatst was in het algemeen klassement mocht hij de gele trui overnemen van André Darrigade.

Drie dagen later verloor hij het geel aan Gerrit Voorting. De trui wisselde nog enkele malen van eigenaar tot Walkowiak het kleinood in de achttiende rit heroverde op Wout Wagtmans. Aldus ging de hoop in ons land op de eerste Nederlandse Tourzege in rook op.

Met nog maar vier dagen te gaan was er voor de bescheiden regionaal geen vuiltje meer aan de lucht en hij kon zich opmaken voor de huldiging in Parijs. Met alle waardering voor zijn superprestatie.

Maar die bleef uit, want behalve applaus en gejuich was er ook een striemend fluitconcert. De uitdrukking ‘Un Tour à la Walko’ was geboren, waarmee Fransen willen zeggen dat een nobody niet het recht heeft de Tour te winnen.

Roger Walkowiak heeft zwaar onder zijn Tourzege geleden. In een interview dat ik jaren geleden in L’Équipe las, laat hij weten dat hij die Tour achteraf liever niet had gewonnen. Hij is er zijn leven lang mee gehoond, gepest en beledigd.

Met zijn dood is er een eind gekomen aan het kleineren en smalen van een coureur die het ook niet kon helpen dat hij in de Tour van 1956 de beste was. Zelfs de titel ‘Oudste nog levende Tourwinnaar’ mocht hij maar 38 dagen dragen.

Die titel gaat nu over naar Federico Bahamontes, de Spaanse meesterklimmer die in 1959 de Tour de France won. Die is pas 88. Die spreekt altijd over zichzelf in de derde persoon enkelvoud en dus zal vandaag ergens in Toledo wel te horen zijn:

Hij, Federico, is nu de oudste nog levende Tourwinnaar. Olé!

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Fred van Slogteren, 7 februari 2017 14:00

Walkowiak, Tourwinnaar in 1956

Na het overlijden deze week van Walkowiak stond zowel op teletekst, als in het AD en op Slogblog te lezen dat de overwinning van Walkowiak in de Tour van 1956 een gevolg was van het feit dat hij in de zevende etappe was meegegaan met een ontsnapping van 31 renners, die met een voorsprong van negentien minuten over de streep kwam. Die conclusie is wat kort door de bocht. In diezelfde kopgroep zaten Bauvin (2e in de Tour ’56) Adriaenssens 3e in diezelfde Tour, Wout Wagtmans 6e in de Tour, Marcel Janssens 2e in 1957 en Fornara 4e in 1955. Geen van deze kleppers wist, ondanks de aanwezigheid in deze kopgroep, de Tour van 1956 te winnen.
De Tourzege van Walkowiak werd en wordt ten onrechte gekleineerd. Hij heeft zeer aanvallend gereden. In het 2e gedeelte van de vierde etappe pakte hij 14 minuten op een aantal klimmers, in de vijfde etappe op al zijn directe concurrenten 3 minuten, in de zesde etappe 11 minuten en in de zevende etappe ruim 18 minuten op vooral weer de klimmers. In deze krankzinnige Tour verloor hij in een aantal andere etappes weer tijd. Aan de voet van de Pyreneeën stonden Gaul en Bahamontes op een achterstand van drie kwartier of meer. Deze situatie kwam vaker voor in de Tour. In 1948 en 1952 stonden respectievelijk Bartali en Coppi op een half uur van de gele trui, toen de bergetappes nog moesten beginnen. Beiden wonnen met grote voorsprong de Tour. Roger Walkowiak hield echter stand in de bergen. In de eerste Pyreneeën-etappe finishte hij in de kopgroep met Gaul en Bahamontes. In de tweede rit door de Pyreneeën finishte hij in dezelfde tijd als Gaul en verloor ruim 2 minuten op Bahamontes. De derde rit eindigde ongeveer in een massasprint. In de eerste Alpen-etappe verloor hij bijna 8 minuten op Bahamontes. Hij verspeelde geen tijd op al zijn andere concurrenten. In de tweede Alpenrit zat hij in de kopgroep van 16 met nagenoeg alle favorieten en werd hij vijfde. In de volgende etappe, die hij wederom als vijfde beëindigde, verloor hij 7’29’’ op een ontketende , maar voor het klassement ongevaarlijke, Charly Gaul en had hij dezelfde tijd als Bahamontes en Nencini (beiden later winnaar van de Tour de France in 1959 respectievelijk 1960). In de laatste Alpenrit behaalde Walkowiak een zesde plaats en verloor hij 1’32’’ op Gaul en Bahamontes. Samengevat kan je stellen dat Walkowiak in de bergetappes tot de topdrie behoorde van deze Tour, achter Gaul en Bahamontes.
Om een grote koers te winnen heb je een beetje geluk nodig. Het geluk van Walkowiak was dat hij een goede ploegleider had, Sauveur Ducazeaux. Op het juiste moment liet hij Walkowiak afstand doen van de gele trui om zodoende de druk bij hem en de ploeg weg te nemen. De ploegleiders van Bauvin en Adriaenssens faalden op beslissende momenten.
Geplaatst door Piet van der Meer, 09 februari 2017 18:54:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web