ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …

Toen ik hem afgelopen zondag na dat voor hem zo dramatisch verlopen wereldkampioenschap in het interview met Herman van der Zandt in tranen zag, had ik durven wedden dat honderdduizenden moeders in Nederland hem hadden willen troosten.

Een kwetsbaar jochie dat een gat in zijn knie was gevallen en met een kusje erop van mama de tranen met de rug van zijn hand uit de ogen veegt. Oh, wat een verdriet!

Het was in 2004 op de dag voor kerstmis dat ik in België op bezoek was bij Adrie van der Poel. Zijn schoonvader was over uit Frankrijk en die wilde ik graag spreken in verband met Joop Zoetemelk, over wie ik een boek aan het schrijven was.

We zaten gedrieën in de serre toen we de buitendeur open hoorden gaan en Corrine, de vrouw van Adrie en de dochter van Raymond Poulidor, thuiskwam.

Met haar twee zoontjes, David van twaalf en Mathieu van tien. “Geef meneer eens een handje”, gebood Corinne en ik kon niet vermoeden de vingers vast te houden van de toekomstige beste veldrijder van Nederland.

Maar hij was het en hij heeft de laatste jaren heel veel gewonnen. Zelfs de wereldtitel, maar dat is al weer twee jaar geleden. Een flinke knaap is hij geworden en op de fiets ziet hij er heel volwassen en sterk uit. Helpers weg!

Maar zondag na afloop was hij weer dat jongetje en dat mag op zijn leeftijd. Je even weer kind voelen als je verdriet hebt. Verdriet om die al die lekke banden, verdriet om het kampioenschap dat je verloren hebt, verdriet om de pijn in je ziel.

Maar vooral verdriet om dat verloren WK, waar hij zo dicht bij was. Hij had Wout in de tas, hij had ze allemaal in de tas. Eén lekke band kon-ie hebben, twee ook, maar drie? Met een uiterste krachtsinspanning lukte ook dat nog.

En toen viel hij voor de vierde keer plat. Nee, dat was niet eerlijk, vier lekke banden, Wout had er maar twee gehad. Over eerlijk en oneerlijk zal hij over een paar jaar heel anders denken. Als de man die hij dan is.

En een man word je, door te verliezen, Mathieu. Vraag dat maar aan je vader en aan pépé Poupou. Met dit verloren WK heb je weer een belangrijke grens overschreden. Sterkte jongen, over twintig jaar zullen er minstens drie boeken over je geschreven zijn en staat er ergens in Nederland of België een standbeeld van je.

Mark my words, want dat overkomt alleen de heel groten.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 31 januari 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web