ad ad ad ad

© Peter Ravensbergen

“De oudste Rotterdamse wielervereniging, opgericht in 1910, is vernoemd naar het café waar men destijds samenkwam, genaamd Apollo. Het was een hechte club wielerfanaten, maar in het begin van de jaren dertig kwam er heibel in de tent en in 1934 ontstond er zelfs een scheuring. De ene partij ging als Apollo verder en de andere ruziemakers richtten een nieuwe vereniging op met de heldhaftige naam: De Rotterdamse Leeuw, kortweg DRL. In die periode bestond ook de wielervereniging RRC De Pedaalridders al, de vereniging van De Spaanse Polder die in 2010 haar honderdjarig bestaan hoopt te vieren.
In de jaren vijftig was de ruzie al lang vergeten en DRL en Apollo besloten tot samenwerking. In 1971 gingen de twee clubs op in een nieuwe vereniging met de naam RWC Ahoy.
Op de foto zien jullie een groen baanframe, eentje van voor de tweede wereldoorlog met een trapstel waar een blokketting op past. Zoals duidelijk te zien is, moet dit antieke kader nog gerestaureerd worden en de grootste uitdaging is er de juiste ketting bij te vinden. Helaas zijn dit soort kettingen tegenwoordig uiterst zeldzaam. De groene kleur is ontleend aan het stadswapen van Rotterdam en de vraag is van welke van de genoemde verenigingen reden de leden op zo’n groene fiets? Apollo, De Rotterdamse Leeuw, De Pedaalridders of Ahoy?
‘Ahoy’ is een typisch Rotterdamse …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 januari 2008 10:00

© Peter Ravensbergen

“Hier volgt het laatste deel van de trilogie over mijn Gazelle fiets, waarmee ik mijn wereldreis heb gemaakt. De bagagedragers waren van het merk Jim Blackburn en dat is een verhaal apart. Blackburn heeft zijn sporen verdiend in de ruimtevaart en zijn dragers waren gefabriceerd van getordeerd aluminium en daardoor onverwoestbaar. Het gevolg is een levenslange garantie, want het is werkelijk het neusje van de zalm en daarom natuurlijk ook peperduur. Ik kwam echter bedrogen uit, want ergens midden in India in een door god verlaten stuk begon de rechter voortas vervaarlijk te klapperen en ik realiseerde me dat die herrie het gevolg was van een afgebroken stuk van de lowrider die tegen de spaken aan liep. Als kind maakte je dat geluid voor de lol, door een stukje karton met een knijper aan je spatbordvork te bevestigen en dat ratelde dan over de spaken. Hier was echter geen lol aan, want als een kamikazepiloot moest ik me in een afdaling vooroverbuigen en met één hand de drager uit de spaken trekken, terwijl ik met de andere remde tot ik er kramp in kreeg. Uiteindelijk heb ik me maar in de berm laten vallen om tot stilstand te komen. Wat heb je aan een levenslange garantie als je …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 december 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Over mijn Gazelle Randonneur Trophy, waarmee ik ooit de wereld ben rondgefietst ben ik nog lang niet uitgepraat. Op zo’n tocht spelen de kleinste onderdelen soms de grootste hoofdrol, zeker als ze het in de middle of nowhere voor gezien houden. Daarom koos ik vooraf zo veel mogelijk het beste van het beste om zo goed mogelijk voorbereid aan die uitputtingsslag voor mens en materiaal te beginnen. Een goed voorbeeld zijn de spaken van D.D.T. Die waren double butted van RVS en voor de zekerheid nam ik nog een aantal reservespaken mee voor het geval dat. Om ruimte te besparen heb ik die in de zadelpenbuis van het frame laten zakken.
De banden waren van het merk Continental, waarvan het loopvlak verstevigd was met Kevlar. Op de foto kun je zien dat ik het canvas in Turkije heb moeten repareren. Bij opruimwerkzaamheden kwam ik laatst een kistje tegen met alle onderdelen die tijdens de wereldreis kapot zijn gegaan. Het pignon tandwiel 22, was meer een wrijvingswiel geworden en leek op een kindergebitje van een zesjarige. De ketting werd elke 15.000 kilometer vervangen, omdat de geleiderolletjes totaal versleten en afgebrokkeld waren. Onderweg …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 december 2007 10:00

“0p 1 november vierde ik mijn vijftigste verjaardag, een mijlpaal zo te zeggen. Die avond thuisgekomen draaide ik het schutblad van de kalender naar november en ik zag op de laatste dag van de maand een notitie staan dat dit de slotdag zou zijn van de Flandria tentoonstelling in het Belgische Roeselare. Die zaterdag daarop gaf ik me zelf een extra presentje door om zeven uur ’s ochtends in de auto te stappen op weg naar het fietsmuseum, waar ik op het Polenplein om tien over half tien de auto voor het museum parkeerde. Ik las dat het van tien tot twaalf uur en van half twee tot vijf geopend zou zijn. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik de eerste klant van conservator Freddy Maertens zou zijn en ik verheugde me op de Flandria relikwieën, gelijk een paus in het voorportaal van de Sint Pieter. Ik had dan wel geen kalotje op, maar de natuur heeft na een halve eeuw ook zijn werk gedaan. Ik kan met mijn kransje zo het klooster in.
Het fietsmerk Flandria heeft in de periode van 1959 tot en met 1979 een onuitwisbaar spoor nagelaten. Oneerbiedig gezegd hebben ze in die jaren 429 professionals versleten, waaronder Nederlandse klasbakken als Post, Zoetemelk en Janssen.
Naar aanleiding van deze tentoonstelling is er een prachtig boekwerk verschenen van de hand van Mark Van Hamme, uitgegeven door De Eeclonaar. De foto die u hier ziet is van enkele jaren geleden, waarbij ik Freddy vroeg of dit een officieel door hem gedragen shirt met handtekening was en tot mijn genoegen heeft hij dat volmondig beaamd. In de plastic tas waar het Flandria boek in zat, was Freddy zo vriendelijk een bidon van Assos weg te steken, zoals hij dat op z’n Vlaams zegt. Hij deelde mee dat hij voor dit Zwitserse merk als importeur voor België gewerkt heeft en dat dit een presentje was. De A van Assos deed bij mij een belletje rinkelen. Het onverslijtbare …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 november 2007 10:00

“Gazelle Randonneur Trophy is de volledige naam van dit voor mij zeer speciale rijwiel. Het is niet zo maar een fiets, maar een kameraad, lotgenoot zo u wilt, waarmee ik van 1986 tot en met 1988 de wereld ben rondgefietst. Hij kwam na vele jaren van onzichtbaar bestaan tevoorschijn vanonder het afdakje in de tuin, bedekt met een dikke laag stof en spinrag. Omdat het wrakke bouwsel op instorten stond, moest er eindelijk iets aan gedaan worden en veertien noodlijdende fietsen kwamen na verwijdering van dekzeilen tevoorschijn. Ze waren jarenlang blootgesteld geweest aan de elementen en wel zodanig dat het voor de andere dertien racefietsen te laat was en die inmiddels op de schroothoop zijn beland, wat natuurlijk eeuwig zonde is. Maar mijn Gazelle heeft het overleefd en ik schaam me een beetje dat ik zo slecht voor mijn gabber van toen heb gezorgd. Maar zo gaat het helaas als je een huis vol …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 oktober 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Onder het motto één foto zegt meer dan duizend woorden moet ik nog even kwijt dat in mijn vorige bijdrage de foto van Toni Rominger op de tijdritfiets is gemaakt bij de Olympische Spelen van Atlanta van 1996. Dat is bijvoorbeeld te zien aan het oranje politie hesje op de foto. Rominger stelde overigens teleur bij die spelen, ondanks het mooie materiaal. Het was de eerste Olympiade waaraan ook professionals mochten deelnemen. Winnaar van de tijdrit over 52,2 kilometer werd Miguel Indurain, in dat jaar door de EPO onttroond als Tourwinnaar, maar tegen het horloge nog steeds superieur. Tweede werd diens landgenoot Abraham Olano en derde werelduurrecordhouder Chris Boardman. Rominger, eveneens een gekend tijdrijder, werd pas vijfde op precies twee minuten van Indurain. De Zwitsers waren hevig teleurgesteld, maar gelukkig werd Pascal Richard de eerste professionele Olympische kampioen op de weg. Aan het materiaal zal het niet gelegen hebben dat Rominger niet kon brengen, waarvoor hij naar Atlanta was afgereisd. Zijn fiets (nu mijn fiets), één uit het …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 oktober 2007 8:00

“Denis Menchov, die afgelopen zondag zo glorieus de Ronde van Spanje won, heeft vorig jaar niet veel plezier beleefd aan zijn papieren overwinning in de Ronde van Spanje van 2005. Nu is zijn zege echt en genieten de jongens van de Rabobank met volle teugen van deze grootse prestatie. Het had niet veel gescheeld of ze hadden twee grote rondes gewonnen, toen Michael Rasmussen in de Tour de France enkele dagen voor het einde met een veilige voorsprong in het geel reed. Denis won de Vuelta twee maal, omdat die hem op het lijf is geschreven. Al in de eerste week greep hij de leiding, maar Toni Rominger, de grijze spitsmuis, Freddy Maertens, de lip, en Julián Berrendero, de neger, reden zelfs van start tot finish in het amarillo rond. De Zwitser won de Vuelta drie keer achtereen. Zijn oorspronkelijke beroep was boekhouder. De opleiding die hij voor dat beroep heeft gevolgd is geen weggegooid geld geweest, want hij kon rekenen tot twee cijfers achter de komma. Dat leverde hem menige tijdritwinst op. Hij is niet zo saai als zijn bijnaam doet vermoeden, want hij was behalve een eminent wielrenner ook een verwoed vioolspeler. De eerste viool in de Ronde van Frankrijk heeft hij tot zijn spijt nooit kunnen spelen, maar in 1993 werd hij tweede achter Indurain. Toni is pas op zijn 21e jaar gaan fietsen en dat kwam door een wedenschap met zijn broer. Hij verloor een fietswedstrijdje van die andere Rominger en hij kocht uit nijd een racefiets om zich beter op een volgend treffen te kunnen voorbereiden. Als boekhouder zal hij die investering wel slim hebben afgeschreven, maar hij schreef zich …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Hij was een zeer succesvolle prof van 1974 tot en met 1985 en hij kwam uit voor de ploegen TI-Raleigh, Frisol, wederom TI-Raleigh en Kwantum Hallen. Vervolgens werd hij direct ploegleider bij die laatste sponsor en vervolgens van SuperConfex, Buckler, WordPerfect, Novell en natuurlijk Rabobank, waar hij zijn plaats in de ploegleidersauto verruilde voor de bureaustoel van de eindverantwoordelijke manager. Met de bank maakte hij een grote overeenkomst en Nederland kwam weer op de wielerkaart te staan. Als ploegleider bleef hij altijd het merk Colnago trouw, hetgeen tot een niet uit te vlakken vriendschap met de grote Ernesto leidde. Deze uitstekende relatie zorgde er ook voor dat Jan het voor elkaar kreeg een bijzondere witte tijdritfiets los te weken, die van de Zwitser Tony Rominger was geweest. Ik heb deze fiets te danken aan de tussenpersoon van Jan Raas waardoor hij bij deze fietsgek uit Ridderkerk is terechtgekomen.
Verleden week had ik het over de groene trui van Raas en de tijdrituitvoering ervan bestaat uit één stuk. Ik heb dus een kapstok nodig om deze trui op te hangen en wat is er dan mooier dan …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 september 2007 10:00

 
© Peter Ravensbergen

“CERA is een onvervalst Zeeuws huismerk en ingewijden weten dat die merknaam eigendom is van CEes RAas uit s’Heerenhoek. Cees Raas is de zwager van Jan Raas en Cees gaf in 1968 zijn toen bijna 16-jarige zwagertje het advies om met voetballen te stoppen en te gaan wielrennen. Twee jaar later won Jan zijn eerste amateurkoers in Monster.
Met de successen van Jan kwamen de CERA fietsen ook in de belangstelling en het mes sneed aldus aan twee kanten. Cees begeleidde Jan zo veel mogelijk in die eerste jaren bij het koersen, maar hij hoefde hem niet veel te leren. Jan was een natuurtalent. Deze fiets stamt uit die periode. Later toen Jan bij Jan van Erp ging rijden werd de invloed van zijn zwager minder, maar de twee schoonbroers zijn altijd heel goed en nauwverbonden met elkaar gebleven. Cees bouwde tot enkele jaren geleden zijn CERA-fietsen en hij geniet nu in ’s Heerenhoek van veel vrije tijd, waarin de fiets nog steeds een prominente rol speelt.
In 1974 werd Jan beroepsrenner en zijn periode bij TI-Raleigh is een van de mooiste van de Nederlandse wielersport geweest. Jan kon alles, vooral als hij zich goed kwaad maakte. En het lukte Peter Post en Tourorganisator Felix Lévitan regelmatig hem goed kwaad te ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 september 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Vitus overspoelde het profpeloton in de jaren zeventig en tachtig, met prachtige lichtgewicht aluminiumframes. Als vliegen op de stroop kwamen de renners op de zeer slank gevormde trompetter buizen af, die in elkaar gelijmd werden met technieken uit de vliegtuigindustrie. De grote animator van dit geheel was de Parijzenaar Dumas. Hij overleed echter onverwachts, bleek niets voor zijn opvolging geregeld te hebben en het merk ging ten onder. Tegenwoordig is Vitus weer populair in het thuisland Frankrijk. Adrie van der Poel heeft ook op Vitus gereden, hij had die bij Jan Janssen vandaag die alleen-vertegenwoordiger was voor Nederland en er een commercieel succes van heeft gemaakt. Op het hoogtepunt van het succes van Vitus werd dit merk zowat heilig verklaard, hetgeen in latere jaren ook Colnago overkwam.
Er zit wel wat in die verafgoding van Vitus, aangezien de gelijknamige heilige in de vierde eeuw na christus op Sicilië geboren werd, als zoon van een senator voor wie de Romeinse goden de enig juiste waarheid betekenden. Vitus liet zich op 12-jarige leeftijd bekeren tot het christendom. Zijn vader wilde hem met martelingen en kastijdingen op andere gedachten brengen, maar dat lukte niet. Na vele omzwervingen kwam hij in Rome terecht, waar hij zijn genezende gaven in praktijk ging …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 september 2007 10:00

« Vorige 1 2 3  ... 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18  ... 19 20 21 Volgende »