“Zeker dertig jaar geleden belde Ans, de toenmalige bedrijfsleider van Velorama – het nationaal fietsmuseum - mij op met de woorden: ‘Otto, ik heb hier een Franse brief met een half balhoofdplaatje er in, ik snap niet goed wat die man wil, mag ik het je ter afhandeling doorsturen?’ De man bleek een verzamelaar van balhoofdplaatjes te zijn, en hij zocht elders op de wereld collega-verzamelaars om te ruilen. Sedertdien hebben monsieur B. en ik gecorrespondeerd, en …

“Er zijn weinig bedrijven die het 170 jaar volhouden. De fabriek waar dit plaatje uit afkomstig is heeft dit jaar deze leeftijd bereikt. Er is echter weinig reden het jubileum uitbundig te vieren, want daarvoor is de geschiedenis te dramatisch. Het begon allemaal in 1841 met een smederijtje, dat in 1855 werd overgenomen door de gebroeders Löb en Moses Simson. Ze maakten er een wapenfabriek van, want oorlog was in het Europa van toen aan de orde van de dag. In de korte periodes van vrede daalde de omzet en werden andere …

“Dit intrigerende plaatje is sinds 15 september 1984 in mijn bezit en al die 27 jaar houdt het mij bezig. Ik heb het destijds van Arie gekregen, een toenmalige fietsmaat van me. Die heeft het ooit op de sloop gevonden en weet dus ook niets van de herkomst, laat staan de betekenis van wat er op het plaatje is te zien en te lezen. De woorden Duol en Ehculepse zijn voor mij raadsels, evenals de letters L.L. in het hart van een Davidsster. Dat zou naar een …

“Postzegelverzamelaars hanteren strenge regels voor hun kostbare bezit. Er mag in zo’n klein stukje papier niet het minste scheurtje zitten, de vertanding mag niet beschadigd zijn en de zegel slordig van de enveloppe aftrekken is een doodzonde. Verzamelaars van balhoofdplaatjes zijn minder streng, maar ze onzorgvuldig en zonder goed gereedschap van een afgedankt frame afslopen is eveneens not done. De boorgaatjes scheuren dan vaak uit en er ontstaan onherstelbare rimpels in het metaal. Bij geëmailleerde plaatjes kunnen er ook nog …

“Dit is geen balhoofdplaatje en ook geen medaille. Het is een legitimatiebewijs dat iedere deelnemer aan de wereldkampioenschappen van 1954 op moest spelden om toegang te krijgen tot alle ruimten waar hij tijdens dat WK moest zijn. Tegenwoordig doen ze dat met papieren armbandjes, maar toen met dit uiterlijke kenmerk dat je niet snel zou weggooien. Het is een fraaie goudkleurige medaille, met onder aan het lint een metalen plaatje waar het woord …

“Vraag een willekeurige liefhebber van oude fietsen waar je een bepaald onderdeel nog zou kunnen krijgen en je krijgt geheid het antwoord: bij Rijwielsporthuis Cito in Amsterdam. Vraag vervolgens of de aangesprokene daar ooit iets heeft gekocht en het antwoord zal waarschijnlijk ontkennend zijn. Met de toevoeging: ze hadden het wel maar ze hadden geen zin het op te zoeken; het was zo afgrijselijk duur dat ik er …

“Lang voordat ik de betekenis van de naam Marsana kende had ik dit plaatje al. Het klinkt uitheems, maar het was voor mij veel dichter bij dan ik had kunnen bevroeden. De naam waar dit plaatje naar verwijst is namelijk de naam van een plek waar ik als schooljongen vijf jaar lang dagelijks ben voorbijgekomen, zonder me bewust te zijn van het in het in meerdere opzichten bijzondere van deze plek. De plek waar aan de voet van de Kruisberg altijd van die mooie ...

“Als tegenwoordig een fietsenmaker het in zijn hoofd zou halen zijn producten een bestaande merknaam als Cannondale of Giant te geven, dan zou hij binnen de kortste keren in grote problemen zitten, vanwege de miljoenenclaims die bij hem binnen zouden komen. Hoewel het woord in beide talen gelijk is, is het in dat licht bezien merkwaardig dat Gazelle, tegenwoordig zelfs Koninklijke Gazelle, er jarenlang geen bezwaar tegen had dat een fietsenfabrikant in Parijs racefietsen bouwde met …

“Zenith was tussen 1904 en 1950 een beroemde Engelse motorfiets, waar menig snelheidsrecord mee is gebroken. De Zenith waar dit plaatje op heeft gezeten had daar echter niets mee te maken, want dat was een onooglijk klein Amerikaans motorfietsje uit de jaren vijftig. De reden waarom ik er in deze rubriek toch aandacht aan besteed is het feit dat ik dit plaatje destijds heb gekregen van François Cools. Die was in de wielerwereld bekend als …

“Al sinds 1957 zit aan de Onderstestraat in Houthem-St. Gerlach het Belgisch Rijwielhuis van Miel en Roos Peerebooms. In het telefoonboek staat Valkenburg maar dat is van na de gemeentelijke herindeling en de parochie is nog altijd die van St.Gerlach, met zijn prachtige kerk vol schitterende fresco’s. Pal naast de fietsenwinkel van Miel Peerebooms ligt de stenen brug over het riviertje de Geul. Aan de andere kant ligt …