“Zeker dertig jaar geleden belde Ans, de toenmalige bedrijfsleider van Velorama – het nationaal fietsmuseum - mij op met de woorden: ‘Otto, ik heb hier een Franse brief met een half balhoofdplaatje er in, ik snap niet goed wat die man wil, mag ik het je ter afhandeling doorsturen?’ De man bleek een verzamelaar van balhoofdplaatjes te zijn, en hij zocht elders op de wereld collega-verzamelaars om te ruilen. Sedertdien hebben monsieur B. en ik gecorrespondeerd, en …

“Er zijn weinig bedrijven die het 170 jaar volhouden. De fabriek waar dit plaatje uit afkomstig is heeft dit jaar deze leeftijd bereikt. Er is echter weinig reden het jubileum uitbundig te vieren, want daarvoor is de geschiedenis te dramatisch. Het begon allemaal in 1841 met een smederijtje, dat in 1855 werd overgenomen door de gebroeders Löb en Moses Simson. Ze maakten er een wapenfabriek van, want oorlog was in het Europa van toen aan de orde van de dag. In de korte periodes van vrede daalde de omzet en werden andere …

“Dit intrigerende plaatje is sinds 15 september 1984 in mijn bezit en al die 27 jaar houdt het mij bezig. Ik heb het destijds van Arie gekregen, een toenmalige fietsmaat van me. Die heeft het ooit op de sloop gevonden en weet dus ook niets van de herkomst, laat staan de betekenis van wat er op het plaatje is te zien en te lezen. De woorden Duol en Ehculepse zijn voor mij raadsels, evenals de letters L.L. in het hart van een Davidsster. Dat zou naar een …

“Postzegelverzamelaars hanteren strenge regels voor hun kostbare bezit. Er mag in zo’n klein stukje papier niet het minste scheurtje zitten, de vertanding mag niet beschadigd zijn en de zegel slordig van de enveloppe aftrekken is een doodzonde. Verzamelaars van balhoofdplaatjes zijn minder streng, maar ze onzorgvuldig en zonder goed gereedschap van een afgedankt frame afslopen is eveneens not done. De boorgaatjes scheuren dan vaak uit en er ontstaan onherstelbare rimpels in het metaal. Bij geëmailleerde plaatjes kunnen er ook nog …

“Dit is geen balhoofdplaatje en ook geen medaille. Het is een legitimatiebewijs dat iedere deelnemer aan de wereldkampioenschappen van 1954 op moest spelden om toegang te krijgen tot alle ruimten waar hij tijdens dat WK moest zijn. Tegenwoordig doen ze dat met papieren armbandjes, maar toen met dit uiterlijke kenmerk dat je niet snel zou weggooien. Het is een fraaie goudkleurige medaille, met onder aan het lint een metalen plaatje waar het woord …